03/12/14 23:13 - Γιατί οι έσχατοι έσονται πρώτοι!...(6)

 

Γιατί οι έσχατοι έσονται πρώτοι!...(6)

Ανάλυση της θεωρίας του μεγάλου Έλληνα κοινωνιολόγου Ευαγγέλου Λεμπέση με τίτλο: «Η Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Βίω», μέσα από ένα άλλο οπτικό πρίσμα, δεδομένου ότι οι άνθρωποι μειωμένης αντιλήψεως, αντιστάσεως μη ούσης, επικυριαρχούν στην σημερινή εποχή με όχημα την επιδέξια προβολή τους μέσα από διάφορα ΜΜΕ και με τελικό αποτέλεσμα την λεγόμενη «αποβλάκωση» της ελληνικής κοινωνίας από την συνεχή «πλύση εγκεφάλου»!..

Συνέχεια από το προηγούμενο...

Μεταφορά δούλων στην Αφρική.

Και στον αραβικό κόσμο, επίσης, η δουλεία παρουσίαζε κατά κανόνα χαρακτηριστικά που τη συνέδεαν με τις οικιακές εργασίες και με την αγροτική οικονομία. Ο ισλαμισμός, όπως και ο χριστιανισμός, την ανέχθηκαν και ενθάρρυναν την πρακτική μετατροπής των ηττημένων εχθρών σε δούλους, οπωσδήποτε όμως, αντίθετα με όσα συνέβαιναν ακόμα στην Ευρώπη, ήταν σχεδόν ανύπαρκτη η πώληση των μικρών παιδιών και η μετατροπή εκείνων που δεν πλήρωναν τα χρέη τους σε δούλους.
Κατά τους νεότερους χρόνους διατηρήθηκε σε πολλές χώρες ένα είδος οικιακής και πατριαρχικής δουλείας. Ωστόσο, μια νέα ορμητική ανάπτυξη του δουλεμπορίου εμφανίστηκε με τη διάδοση των καλλιεργειών στην Αμερική, όπου στην αρχή οι ιθαγενείς μετατράπηκαν σε δούλους και, αργότερα, μεταφέρθηκαν και πουλήθηκαν εκεί πληθυσμοί της Αφρικής. Η ανακάλυψη της Αμερικής άνοιξε, πραγματικά, μια νέα εποχή στην ιστορία της δουλείας. Οι πρώτοι Αφρικανοί μεταφέρθηκαν πέρα από τον ωκεανό το 1501· από τότε και για τρεις και πλέον αιώνες ρίχτηκαν κατά εκατομμύρια στις φυτείες της νέας ηπείρου.

Λιθογραφία του 19ου αι. που απεικονίζει καλλιέργεια βαμβακιού στις όχθες του Μισισιπή. Στις ΗΠΑ το δουλεμπόριο απαγορεύτηκε με νόμο το 1808, αλλά στις νότιες πολιτείες, των οποίων η οικονομία βασιζόταν κυρίως στην καλλιέργεια του βαμβακιού, η απαγόρευση ίσχυσε μόνο μετά το τέλος του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου (Βλέπε: Εγκυκλοπαίδεια «Δομή»).

Η διακίνηση των δούλων διαμέσου του Ατλαντικού υπήρξε μία από τις πιο αποδοτικές εμπορικές δραστηριότητες και αντικείμενο ανταγωνισμού μεταξύ Πορτογάλων, Ολλανδών, Γάλλων και Άγγλων. Σε αυτή την επωφελή δραστηριότητα οφείλεται και η ανάπτυξη μεγάλων πόλεων όπως η Ναντ, η Μπορντό και το Λίβερπουλ. Ορισμένα γεγονότα, όπως για παράδειγμα το προνόμιο που παραχωρήθηκε από τον Κάρολο Ε’ στον Φλαμανδό Λα Μπρέζα να προμηθεύει κάθε χρόνο 4.000 δούλους στην Αϊτή, στην Κούβα, στην Τζαμάικα και στο Πουέρτο Ρίκο, και το γεγονός ότι στη Βραζιλία το 1600 σε κάθε λευκό αντιστοιχούσαν 20 μαύροι, μαρτυρούν την έκταση του φαινομένου.
Κατά τον 17ο αι. οι Άγγλοι υπήρξαν ίσως εκείνοι που αποκόμισαν τα μεγαλύτερα κέρδη από αυτό το είδος εμπορίου, γιατί η ισπανική κυβέρνηση τους είχε αναθέσει με τη συνθήκη της Ουτρέχτης (1713) την προμήθεια δούλων για τις ισπανικές αποικίες της Αμερικής για τριάντα χρόνια (Pacto del asiento de negros). Η απάνθρωπη μεταχείριση των μαύρων στις fazendas (αγροικίες) ήταν η αιτία συνεχών δραπετεύσεων, αυτοκτονιών και εξεγέρσεων· όμως, μόνο προς τα τέλη του 18ου αι. αναπτύχθηκε το κίνημα κατά της δουλείας, ιδίως μετά την απόσπαση των αμερικανικών αποικιών από την Αγγλία. Από τότε άρχισαν να εκφράζονται κατηγορίες για το εμπόριο των μαύρων, που καταργήθηκε από τη Μεγάλη Βρετανία το 1807. Στο συνέδριο της Βιέννης του 1815 οι συμβαλλόμενες χώρες ανέλαβαν την υποχρέωση να καταργήσουν το δουλεμπόριο στα εδάφη τους και να διώκουν τους δουλεμπόρους.
Το πρόβλημα όμως εξακολούθησε να υφίσταται στις ΗΠΑ, όπου αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα στην εξέλιξη της ιστορίας της χώρας. Κατά τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αι., όταν η επέκταση των ΗΠΑ προς τα δυτικά συνέτεινε στη δημιουργία έντονου εθνικισμού στους Aμερικανούς, η δουλεία των μαύρων εμφανίστηκε ως ολοένα και πιο απειλητικό πρόβλημα που, τελικά, πήρε μεγάλες διαστάσεις και οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο. Η δουλεία είχε καταργηθεί στις βόρειες πολιτείες, ήταν όμως ευρέως διαδεδομένη στον Nότο, καθώς συνδεόταν στενά με το οικονομικό σύστημα που βασιζόταν στις μεγάλες φυτείες βαμβακιού και καπνού. Προέκυψε έτσι το ζήτημα αν το καθεστώς της δουλείας θα επεκτεινόταν στις νέες πολιτείες που προσχωρούσαν στην Ένωση. Παράλληλα, το πρόβλημα της δουλείας είχε και άλλες διαστάσεις: ήταν ηθικό, καθώς οι πουριτανοί του Βορρά ήταν αντίθετοι με τον θεσμό της δουλείας· οικονομικό, εξαιτίας της διαφοράς που υπήρχε ανάμεσα στον γεωργικό Nότο και στον εμπορικό και βιομηχανικό Bορρά· συνταγματικό, επειδή υπήρχε ο φόβος να επέμβει η Ένωση στις αρμοδιότητες των πολιτειών· τέλος, το πρόβλημα είχε και πολιτική διάσταση, καθώς έπρεπε να διατηρηθεί μια ισορροπία ανάμεσα στις πολιτείες όπου ίσχυε το καθεστώς της δουλείας και σε εκείνες που την είχαν καταργήσει.
Tο 1819, με την προσχώρηση της Aλαμπάμα στην Ένωση, υπήρχαν έντεκα πολιτείες στις οποίες ίσχυε το καθεστώς της δουλείας και έντεκα όπου είχε καταργηθεί. Ο συσχετισμός των δυνάμεων ήταν ιδιαίτερα αμφίρροπος και μπορούσε να ανατραπεί με την προσχώρηση νέων πολιτειών. Η διαμάχη μεταξύ των υποστηρικτών της δουλείας από τη μία πλευρά, που προέρχονταν κυρίως από τον αγροτικό Νότο, και των αντιπάλων του θεσμού από την άλλη, αφού πέρασε από διάφορα στάδια βίαιων διαξιφισμών, οδήγησε στον Χωριστικό πόλεμο μεταξύ Βορείων και Νοτίων. H ολοκληρωτική κατάργηση της δουλείας στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ δεν συντελέστηκε παρά μόνο μετά το τέλος του Εμφύλιου πολέμου (1865).

Συνέχεια στο επόμενο…