09/12/14 20:57 - "Μια χούφτα μάλαμα μια χούφτα αλεύρι"!..

 

"Μια χούφτα μάλαμα μια χούφτα αλεύρι"!..

Την πείνα οι Έλληνες την έζησαν στο πετσί τους κατά την διάρκεια της Κατοχής (1941-1944), όπως γράφουμε και παραπάνω στην 38η προφητεία του Πατροκοσμά. Χιλιάδες άνθρωποι υπέφεραν από ασιτία και πολλοί εξ αυτών πέθαιναν στο δρόμο, όπου περνούσε η καρότσα του δήμου και τους πήγαινε για μαζική ταφή στο νεκροταφείο! Τα δημοσιεύματα ανθρώπων που τα έζησαν είναι πάρα πολλά. Ας διαβάσουμε δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

40. "Μια χούφτα μάλαμα μια χούφτα αλεύρι".

Την πείνα οι Έλληνες την έζησαν στο πετσί τους κατά την διάρκεια της Κατοχής (1941-1944), όπως γράφουμε και παραπάνω στην 38η προφητεία του Πατροκοσμά. Χιλιάδες άνθρωποι υπέφεραν από ασιτία και πολλοί εξ αυτών πέθαιναν στο δρόμο, όπου περνούσε η καρότσα του δήμου και τους πήγαινε για μαζική ταφή στο νεκροταφείο! Τα δημοσιεύματα ανθρώπων που τα έζησαν είναι πάρα πολλά. Ας διαβάσουμε δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
 «Πείνα και αθλιότης στους δρόμους και στα σπίτια. Οι άνθρωποι πρίζονται. Πεθαίνουν στους δρόμους. Οι Γερμανοί αφαιρούν το παν. Τα τρόφιμα έχουν φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Το θέαμα ανθρώπων αναίσθητων από την πείνα στα πεζοδρόμια της Λεωφόρου Πανεπιστημίου είναι κάθε μέρα συχνότερο. [...] Στο σταθμό μια γυναίκα πέφτει μπροστά μου σαν κεραυνόπληχτη. Την σηκώνουν, μαζεύεται κόσμος και της δίνει λεφτά. Τι να τα κάνει;» (48)
 «Οι ουρές είναι μεγάλες, είναι θλιβερές, με λυπημένους ανθρώπους που ακολουθούν μια δική τους αυστηρή πειθαρχία κοπαδιού. [...] Η μητέρα προσφέρθηκε να πάει στην ουρά του φούρνου. Έφυγα από το σπίτι στις εννιά το πρωί. Εκείνη είχε ξυπνήσει από τις εξήμισι. Πίστευε πως θα ήταν με τους πρώτους. Βρήκε να περιμένουν διακόσιοι άνθρωποι. Γύρισα στις εννιά το βράδυ κι ήταν ακόμα εκεί, στην ίδια θέση περιμένοντας να φέρουν αλεύρι, να το ζυμώσουν, να το ψήσουν και ν’ αρχίσουν τη διανομή που είναι τριάντα δράμια στο άτομο. Τη σήκωσα και τη βάσταξα για να γυρίσουμε σπίτι. Γι’ αυτό αγόρασα το ψωμί απ’ τον οδηγό. Τ’ αγοράζεις με μια χρυσή λίρα.». (49)
Αλλά και σήμερα τα πράγματα δεν πάνε καλά. Ο Πρόεδρος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, Καθηγητής κ Ανδρέας Κιντής, σε ένα περισπούδαστο μνημόνιό του με τίτλο: “Η Φτώχεια στην Ελλάδα”, επισημαίνει τους σοβαρούς κινδύνους της φτώχειας στη Χώρα μας και μάλιστα τονίζει πως αν δεν ληφθούν μέτρα τα πράγματα θα είναι πιο σοβαρά. Ας δούμε, λοιπόν, μεταξύ άλλων, τι υποστηρίζει:
«Η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή έχει ήδη τονίσει σε παλαιότερη Γνώμη της την ανάγκη μιας συστηματικής ενασχόλησης των πολιτικών και κοινωνικών φορέων με το πρόβλημα της φτώχειας. Όπως τονιζόταν στη Γνώμη εκείνη “Πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση ότι ένα ολοκληρωμένο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας οφείλει να αντιμετωπίζει και τις συνέπειες της φτώχειας σε σημαντικές ομάδες του πληθυσμού καθώς η παρατεταμένη διαβίωση σε κατάσταση οικονομικής ανέχειας δημιουργεί (σημαντικά) κοινωνικά προβλήματα”. Για το λόγο αυτό, θα πρέπει “να γίνει μία σοβαρή συζήτηση σχετικά με τους τρόπους αντιμετώπισης των οξύτατων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν όσοι ζουν σε συνθήκες φτώχειας”.

Αριστερά: Μέρες Κατοχής στην Αθήνα όπου μερικοί περαστικοί βοηθούν έναν συμπατριώτη μας που σωριάστηκε κατά γης από την πείνα!.. (Φωτογραφικό Αρχείο Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος). Δεξιά: Αποστολή βοήθειας στη Μιανμάρ μετά την φοβερή καταστροφή του πρόσφατου τυφώνα, που ανάγκασε εκατομμύρια ανθρώπους από τη μια στιγμή στην άλλη να ζουν στην εξαθλίωση και την πείνα!..

Με την παρούσα Γνώμη, η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή επιχειρεί να συμβάλει στην εξέταση αυτού του φαινομένου από μία πολιτική και κοινωνική σκοπιά επιδιώκοντας να δώσει το έναυσμα για μια ευρύτερη και κυρίως σφαιρική και σε βάθος συζήτηση του προβλήματος μεταξύ όλων εκείνων των παραγόντων, πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και επιστημονικών, που μπορούν να δώσουν μία θετική προοπτική στην αντιμετώπιση του φαινομένου.
Η συζήτηση αυτή σήμερα, στις αρχές της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, είναι ιδιαίτερα επίκαιρη. Βεβαίως, η φτώχεια δεν είναι φαινόμενο πρωτόγνωρο για την κοινωνία μας, καθώς, κατά το παρελθόν, είχε λάβει έκταση πολύ μεγαλύτερη από ό,τι σήμερα και αφορούσε ακόμα και τις στοιχειωδέστερες πτυχές της ανθρώπινης διαβίωσης. Στην παρούσα όμως χρονική συγκυρία το φαινόμενο αυτό έχει αποκτήσει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα οποία οξύνουν τις συνέπειες τόσο για τους ευρισκόμενους σε φτώχεια όσο και για το ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό μας σύστημα. Είναι δε πιθανόν, αυτά τα χαρακτηριστικά, δεδομένων των δρομολογούμενων, αναπόφευκτων αλλαγών στην ελληνική οικονομία, να ενταθούν στο προσεχές μέλλον εάν δεν ληφθεί εγκαίρως μέριμνα..» (50)

Αλλά και ο κ. Τζ. Καραμίχας, πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ, σε ένα δημοσίευμά του στην εφημερίδα «Το Βήμα», μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής:
«Η αύξηση των τιμών στα τρόφιμα συνδέεται κυρίως με τη σημαντική αύξηση της ζήτησης και τη μείωση των αποθεμάτων. Η ζήτηση πολλαπλασιάστηκε στην Κίνα και στην Ινδία, χώρες με τεράστιο μέγεθος πληθυσμού, τροφοδοτούμενη από τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης των χωρών αυτών, αλλά και από τη βελτίωση του τρόπου ζωής. Επίσης, τα ακραία καιρικά φαινόμενα επιδρούν αρνητικά στην παγκόσμια παραγωγή, περιορίζοντας την προσφορά. Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τυφώνας στη Μιανμάρ, χώρα που παράγει περίπου το 20% της παγκόσμιας παραγωγής ρυζιού. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν τη μείωση της προσφοράς σε διατροφικά προϊόντα, όπως για παράδειγμα η σημαντική χρήση καλλιεργειών σιτηρών για παραγωγή βιοκαυσίμων, αλλά τα προηγούμενα αίτια είναι ήδη ισχυρά για τον εκτροχιασμό των τιμών στα τρόφιμα.
Η αύξηση του κόστους στα τρόφιμα οφείλεται και στην αύξηση των τιμών του πετρελαίου και των άλλων εισροών στη γεωργία που επηρεάζονται από αυτή την αύξηση (λιπάσματα κτλ.). Πιστεύω ότι η άνοδος των τιμών του πετρελαίου θα συνεχίζεται όσο η ζήτηση σε πετρέλαιο διατηρείται υψηλότερη από την παραγωγή. Το όριο των 160 δολ. ανά βαρέλι φαίνεται να αποτελεί αισιόδοξο σενάριο, ενώ δεν αποκλείω να φθάσει και στα 200 δολάρια ανά βαρέλι. Από την άλλη πλευρά, ως σημαντικό αίτιο της ακρίβειας στα τρόφιμα θεωρώ την υπερσυγκέντρωση των μεγάλων αλυσίδων λιανικού εμπορίου και τη συνεχή ισχυροποίηση του ρόλου τους. Αρκεί να αναφερθεί ότι οι πέντε μεγαλύτερες αλυσίδες στον κόσμο ελέγχουν ήδη το 18% της παγκόσμιας αγοράς τροφίμων, πραγματοποιώντας ετήσιο κύκλο εργασιών που υπερβαίνει τα 600 δισ. ευρώ. Ανάλογη εξέλιξη υπερσυγκέντρωσης παρουσιάζεται και στην Ευρώπη, όπου οι 15 μεγαλύτερες αλυσίδες λιανικής τροφίμων αυξάνουν το μερίδιό τους από 31% το 2004 σε περίπου 38% το 2008. Οι αλυσίδες αυτές με αθέμιτες πρακτικές καθορίζουν τις τιμές στο ράφι χωρίς κανέναν επηρεασμό από το πολιτικό σύστημα. Η πρόσφατη συζήτηση που άνοιξε στην Ευρωπαϊκή Ένωση για το θέμα αυτό είναι θετικό γεγονός. Ελπίζουμε να μη σκεπαστούν τα προβλήματα κάτω από το χαλί, όπως συνήθως γίνεται.
Τα αναφερθέντα αίτια χρειάζονται οργανωμένες πολιτικές. Η πρόκληση για το πολιτικό σύστημα βρίσκεται στην αντιμετώπιση των μεγάλων δικτύων λιανεμπορίου. Εκεί οφείλεται να προσδιοριστούν ξεκάθαροι, διαφανείς κανόνες. Για τις λαϊκές καταναλωτικές δυνάμεις η πρόκληση είναι να οργανώσουν τα δικά τους εναλλακτικά δίκτυα στη λιανική αγορά. Δυστυχώς, σε αυτό το θέατρο παραλόγου που έχει στηθεί δεν υπάρχει ο από μηχανής θεός. Οι προκλήσεις είναι ορατές και οι απαντήσεις είναι πολιτικές» (51)

Το θέμα είναι ότι αυτή τη στιγμή, που γράφονται οι αράδες αυτές, περίπου 854 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο πεινάνε! Κάθε μέρα, 16.000 παιδιά πεθαίνουν από την πείνα και από αιτίες που σχετίζονται με αυτή. Αυτό σημαίνει ότι ένα παιδί χάνει τη ζωή του κάθε πέντε δευτερόλεπτα την ίδια στιγμή όπου στη γη υπάρχει αρκετή τροφή για όλους!
Έχουν ήδη περάσει 10 χρόνια από τη δέσμευση 189 κυβερνήσεων να μειώσουν κατά το ήμισυ την παγκόσμια πείνα έως το 2015. Μέχρι σήμερα, η πείνα συνεχίζει να αυξάνεται στις περισσότερες χώρες του κόσμου.
Η πείνα δεν προκύπτει από την έλλειψη τροφής, αλλά από την άνιση κατανομή της και την έλλειψη πρόσβασης και ελέγχου των πηγών της. Η παγκόσμια πείνα δεν προκαλείται φυσιολογικά. Είναι πολιτική επιλογή, λένε πολλοί ειδικοί οι οποίοι διοργανώνουν μάλιστα και διεθνή εκστρατεία κατά της πείνας, που μαστίζει τον πλανήτη!.. (52)

=============
Περισσότερα στο βιβλίο μας: «Ο Άγνωστος Πατροκοσμάς»