22/12/14 22:10 - Πότε έκλαιγε πραγματικά η Αλίκη Βουγιουκλάκη στις ταινίες της;

  

Πότε έκλαιγε πραγματικά η Αλίκη Βουγιουκλάκη στις ταινίες της;

Διαβάστε τι γράφει ο Αλέκος Σακελλάριος για την «εθνική μας σταρ» όταν γύριζαν την Ελληνική κινηματογραφική ταινία «Τα δόλωμα», που γνώρισε, όπως όλοι γνωρίζουν, μεγάλη εμπορική επιτυχία από το ελληνικό κοινό!...

Από την κινηματογραφική ταινία: "Το δόλωμα". Στη φωτογραφία μας η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης και στη μέση ο Νίκος Φέρμας.

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ
ΜΕΤΑ από τα «Χτυποκάρδια στο θρανίο» την ελληνοτουρκική παραγωγή, που γυρίστηκε στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη, γυρίσαμε άλλη μια ταινία, ελληνική 100% αυτή τη φορά, «Το Δόλωμα» στη Ρόδο. Σ' αυτή την ταινία, εκτός από τη Βουγιουκλάκη, πρωταγωνιστούσε κι ο Αλεξανδράκης κι ο Βουλγαρίδης κι ο Ηλιόπουλος κι ο Μπάρκουλης. Ήτανε να κινηματογραφήσουμε μια σκηνή, πολύ κουραστική για την πρωταγωνίστρια, στη γραφική ροδίτικη τοποθεσία, την Καλλιθέα. Η Αλίκη θα 'ρχότανε τρέχοντας από το βάθος ενός ανθοστόλιστου διαδρόμου —ο περίφημος διάδρομος με τα ψηφιδωτά και τις βουκαμβίλιες της Καλλιθέας- και θα έπεφτε με δάκρυα και αναφιλητά στην αγκαλιά του Βουλγαρίδη. Ετοιμαστήκανε όλα, οι μηχανές, οι προβολείς, τα μικρόφωνα και το γύρισμα άρχισε:
— Μοτέρ...
Τρέχει - τρέχει η Βουγιουκλάκη και φτάνει με τα δάκρυα στα μάτια ως την αγκαλιά του Βουλγαρίδη. Κι όταν λέμε δάκρυα, δάκρυα. Η Αλίκη δε δεχότανε να της βάλουνε σταγόνες από νερό, όπως γίνεται συνήθως, σ' αυτές τις περιπτώσεις. Έκλαιγε πραγματικά. Τα δάκρυα τα είχε στο τσεπάκι της. Η σκηνή, όμως, δεν πέτυχε. Η Αλίκη ήρθε λίγο δεξιότερα απ' ό,τι έπρεπε νά 'ρθει κι ο Καβουκίδης, που ήτανε και διευθυντής φωτογραφίας και κάμεραμαν, δεν πρόλαβε να κάνει σωστά το πανοραμίκ.
— Αλίκη μου, η σκηνή πρέπει να ξαναγυριστεί.
— Γιατί;
— Ήρθες πολύ δεξιά.
Σκύλος, όπως πάντα, στη δουλειά της, η Αλίκη, δεν είχε καμιά αντίρρηση.
— Να την ξαναγυρίσουμε!
— Και τι θα γίνει, με τα κλάματα;
— Τι θα γίνει δηλαδή;
— Θα κλάψεις πάλι;
— Και βέβαια, θα κλάψω!
Ξαναστηθήκανε οι μηχανές, άρχισε ξανά την τρεχάλα η Αλίκη, έφτασε κλαμένη στην αγκαλιά του Βουλγαρίδη, αλλά η σκηνή χάλασε και πάλι. Απάνω στο πιο τρυφερό σημείο του εναγκαλισμού της κλαμένης πρωταγωνίστριας με το συγκινημένο πρωταγωνιστή, ακούστηκε από μακριά το παραπονεμένο γκάρισμα ενός γαϊδάρου:
— Στοπ !...
Και το γύρισμα της σκηνής ξανάρχισε πάλι κι η Αλίκη έφτασε και πάλι κλαμένη, αλλά η σκηνή και πάλι δεν πέτυχε. Να μη σας τα πολυλογώ, έξι φορές έγινε αυτή η σκηνή κι η Αλίκη έτρεξε περισσότερα μέτρα, απ' όσα έτρεξε ο Τζωρτζής στους Ευρωπαϊκούς αγώνες. Την τελευταία φορά, τέλος πάντων, όλα πήγανε καλά. Η σκηνή πέτυχε. Δόξα σοι ο Θεός! Ανάψαμε τσιγάρο κι αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε για την επόμενη σκηνή. Και τότε ήταν, που ήρθε τρομερά στενοχωρημένος ο Καβουκίδης και μου ψιθύρισε στ' αυτί:
— Η σκηνή τελικά πρέπει να ξαναγυριστεί.
— Γιατί;
— Είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φιλμ στη μηχανή!...
Όταν το έμαθε αυτό η Αλίκη, άρχισε πάλι να κλαίει. Αυτή τη φορά, όμως, εκτός σεναρίου!
-----------------
Πηγή: Αλέκος Σακελλάριος: «Λες και ήταν χθες…», Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης, Γ΄ Έκδοση.