12/01/15 17:57 - Ο Παπουλάκος και οι σύγχρονοι ιερωμένοι!..

 

Ο Παπουλάκος και οι σύγχρονοι ιερωμένοι!..

Διαβάστε μια εμπνευσμένη ομιλία του γνωστού Αρχιμανδρίτη Νεκτάριου Μουλατσιώτη, για τον Άγιο της Πελοποννήσου, τον μοναχό Χριστόφορο Παναγιωτόπουλο, τον γνωστό σε όλους μας Παπουλάκο, με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου μας: «Παπουλάκος: Άγνωστες Προφητείες και Θαύματα», του οποίου τον πρόλογο έγραψε ο ίδιος ο π. Νεκτάριος!..

ΟΜΙΛΙΑ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
π. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΜΟΥΛΑΤΣΙΩΤΗ

γιά τό βιβλίο: “ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ, Προφητεῖες καί Θαύματα”


Σεβασμιώτατε Ἅγιε Καλαβρύτων, πανοσιολογιώτατοι, ὁσιολογιώτατοι, ἀγαπητοί καί ἐκλεκτοί σύνεδροι σήμερα καί συμπαρουσιασταί τοῦ βιβλίου, κε Σακκέτο, ἀξιότιμοι κυρίες καί κύριοι πού μᾶς παρακολουθεῖτε καί μᾶς ἀκοῦτε αὐτήν τήν στιγμή, θέλω πραγματικά νά ἐκφράσω κατ᾿ ἀρχάς τίς εὐχαριστίες μου, γιά τήν τιμή τήν ὁποίαν μοῦ ἔκανε ὁ συγγραφέας κ. Ἄγγελος Σακκέτος, τόσον εἰς τό νά προλογίσω τό βιβλίο “Ο Παπουλάκος” τό ὁποῖον βλέπετε, ὅσον καί διά τήν τιμή νά τό παρουσιάσω σήμερα στήν ἀγάπη σας.
Τόν εὐχαριστῶ, διότι πραγματικά μέ ἐτίμησε, ἀφοῦ ἀπ᾽ ὅτι εἶδα ἔβαλε καί φωτογραφία τῆς ταπεινότητός μου μέσα στό βιβλίο του. Τόν πρόλογο τοῦ ὑπό παρουσίασιν βιβλίου τόν ἔχει γράψει ἡ ταπεινότητά μου, καθ᾽ ὅτι ὁ ἀγαπητός κ. Σακκέτος μοῦ ζήτησε νά γράψω λίγα λόγια γιά τό βιβλίο του, ἕνα πραγματικά ἄριστο βιβλίο τό ὁποῖον πρέπει νά τό ἀποκτήσουμε ὅλοι καί νά τό διαδόσουμε, πρός δόξαν Θεοῦ καί γνωστοποίησιν τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Χριστοφόρου τοῦ Παπουλάκου.
Νά τόν εὐχαριστήσω λοιπόν σήμερα, ὅπως κατέθεσα στήν ἀγάπη σας, ὄχι μόνον διότι προλογίζω τό βιβλίον, ἀλλά καί διότι μέ παρακάλεσε, ὅπως προανέφερα, σήμερα νά παρευρίσκομαι κοντά σας. Ἀποδέχθηκα τήν πρόσκληση καί ἐγκατέλειψα γιά λίγες ὧρες τό Τρίκορφο Φωκίδος γιά νά παρευρευθῶ κι ἐγώ ἀνάμεσά σας.
Θά μοῦ ἐπιτρέψετε ὅμως πρίν εἰσέλθουμε στά γραφόμενα τοῦ συγκεκριμένου βιβλίου νά σᾶς ἀναλύσω εἰσαγωγικά τό ποιόν ἀποκαλοῦμε ἅγιο στήν Ὁρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Διότι γιά νά καταλάβουμε, ὅταν μιλᾶμε γιά ἕναν ἅγιο, γιά μιά ἁγία μορφή πρέπει νά ξέρουμε ποιός εἶναι ὁ ἅγιος, ποιόν ἀποκαλοῦμε ἅγιο καί γιατί τόν ἀποκαλοῦμε ἅγιο.
Ἀγαπητοί μου, σέ κάθε Θεία Λειτουργία, λίγο πρίν τή Θεία Κοινωνία, ἀκοῦμε τόν ἱερέα νά λέγει “Πρόσχωμεν! Τά ἅγια τοῖς ἁγίοις”. Προσοχή λέει ὁ ἱερέας, διότι στά χέρια μου κρατῶ τά Ἅγια πού θά τά μεταδώσω σέ λίγα λεπτά σέ ἁγίους. Ποιόν θά μεταδώσει ὁ ἱερέας στούς πιστούς; Μά φυσικά τόν Χριστό. Τόν Μόνο Ἅγιο. Ποῦ θά Τόν μεταδώσει; Στούς ἁγίους. Ποιοί εἶναι αὐτοί οἱ ἅγιοι; Εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς οἱ πιστοί χριστιανοί πού προσερχόμεθα καί μεταλαμβάνουμε Σώματος καί Αἵματος Χριστοῦ.
“Πρόσχωμεν! Tά ἅγια τοῖς ἁγίοις”. Γιατί ὅμως ἀποκαλούμεθα ἅγιοι κι ἐμεῖς; Ἐνῶ ὁ Μόνος Ἅγιος εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ἀληθινός Θεός;
Ἐρευνώντας αὐτό τό θέμα, θά πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι ὁ ψάλτης ἐκπροσωπεῖ τόν λαό. Ψάλλει δηλαδή ἐκ μέρους ὅλου τοῦ λαοῦ. Παλαιότερα δέν ὑπῆρχε ψάλτης στήν Ἐκκλησία. Ἔψαλλε ὅλος ὁ λαός μαζί. Ἤ μάλλον καλύτερα δέν ἔψαλλε, ἀλλά ἐμμελῶς ἀπαντοῦσε. Γιατί ἄν ἔψαλλε ὅλος ὁ λαός μαζί, θά γινόταν μία χασμωδία, ὅπως καταλαβαίνετε. Ἕνα παράδειγμα νά σᾶς ἀναφέρω. Ὅταν ὁ ἱερέας ἔλεγε “ἐν εἰρήνη τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν”, τότε ὅλος ὁ λαός ἀπαντοῦσε τό “Κύριε ἐλέησον”.
Πολύ ἀργότερα, ὅταν ἐμφανίστηκε στούς χώρους τῆς Ἐκκλησίας ὁ αἱρεσιάρχης Ἄρειος, ὁ ὁποῖος κήρυττε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι μόνον ἄνθρωπος καί ὄχι Θεάνθρωπος, λόγω τῆς μεγάλης του εὐγλωτίας παρέσυρε πλῆθος κόσμου στήν πλάνη καί τήν αἵρεσή του. Θέλοντας νά ἐντυπωσιάζει τούς ὁπαδούς του καί ἀπό τήν Ὀρθοδοξία νά τούς ὁδηγεῖ στήν αἵρεση, ὡς κληρικός ὅταν λειτουργοῦσε στίς Ἐκκλησίες, ἄρχισε ὡς καλλίφωνος πού ἦταν νά ψάλλει. Τότε οἱ ὀρθόδοξοι μιμηθήκαμε στήν ψαλτική, αὐτό πού ἔκανε ὁ Ἄρειος. Ἀρχίσαμε, ὅπως λέει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, μέσα στούς Ἱερούς Ναούς μας κι ἐμεῖς νά τραγουδᾶμε. Διότι τήν ἐποχή ἐκείνη δέν εἶχε καθιερωθεῖ ἡ ψαλμωδία καί ὅλοι οἱ ὕμνοι ἐλέγοντο, τραγούδια ἤ ὕμνοι πρός τόν Θεό ἤ ψαλμοί. Ἀργότερα ὀνομάστηκε ψαλμωδία. Τήν ἐποχή ἐκείνη ὁ κάθε κληρικός εἶχε ἕναν δικό του ἦχο πού ἔλεγε καί ἔψαλλε ὅπως μποροῦσε. Δέν ὑπῆρχε κάτι τό συγκεκριμένο καί καθιερωμένο, μέχρις ὅτου τόν 7ο αἰῶνα καθιερώνεται ἡ μουσική τοῦ Βυζαντίου, καθιερώθηκε δηλαδή ἡ μουσική πού ἐπικρατοῦσε στά πανηγύρια, στήν διασκέδαση τῶν Βυζαντινῶν προγόνων μας. Δι᾽ αὐτό ἡ μουσική αὐτή ὀνομάστηκε ἐξαιτίας τοῦ Βυζαντίου, Βυζαντινή μουσική. Ἀντίστοιχα, ὅσοι ζοῦσαν στήν Εὐρώπη εἶχαν ἄλλους ἤχους μουσικῆς, τήν παραδοσιακή εὐρωπαϊκή μουσική. Ὅσοι ζοῦσαν στήν Ἀσία εἶχαν ἄλλους ἤχους μουσικῆς καί δι᾽ αὐτό ἡ μουσική τους ἐκεῖ ὀνομάστηκε ἀσιατική μουσική.
Ἀπ᾽ τό Βυζάντιο λοιπόν ἡ Ἐκκλησία ἀποκτᾶ τή μουσική της, τήν γνωστή καί καθιερωμένη πλέον βυζαντινή μουσική. Τώρα πλέον τά πράγματα δυσκόλεψαν περισσότερο, διότι δέν μπορούσαμε ὅλοι μαζί νά ψάλλουμε βυζαντινά γιατί πολλοί δέν γνώριζαν μουσική. Αὐτό ἀναγκάζει τήν Ἐκκλησία νά καθιερώσει τόν δεξιό καί ἀριστερό χορό ψαλτῶν, πού ψάλλουν πλέον ἐξ ὀνόματος τοῦ λαοῦ.
Κατά τή διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας τά ὅσα λέγει ὁ ψάλτης, ἐάν προσέξει τά λόγια κανείς θά διαπιστώσει ὅτι ὑπάρχει ἕνας διάλογος μεταξύ ἱερέως καί λαοῦ. Σήμερα ὑπάρχει ἕνας διάλογος μεταξύ ἱερέως καί τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ λαοῦ πού εἶναι ὁ ψάλτης. Καί γι᾿ αὐτό ὅταν λέει ὁ ἱερέας “εἰρήνη πᾶσι”, τοῦ ἀπαντάει ὁ ψάλτης εἰρήνη νά ἔχουμε μέσα στίς καρδιές μας ὄχι μόνον ἐμεῖς, ἀλλά αὐτή ἡ εἰρήνη νά ἐπικρατεῖ “καί τῷ πνεύματί σου”. Αὐτήν τήν ἀπάντηση στά πρώτα χριστιανικά χρόνια, ὅπως καταλάβατε μέ ὅσα προανέφερα, τήν ἔδιδε σύσσωμος ὁ λαός.
Ἐπίσης κατά τή διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας ἀκοῦμε τόν ἱερέα νά λέγει πρός τό λαό: “Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ἡμῶν” νά εἶναι δηλαδή ἡ Χάρις τοῦ θεοῦ μαζί μέ ὅλους σας, καί ὁ λαός τότε ἀπαντοῦσε “καί μετά τοῦ πνεύματός σου”. Συνέχιζε ὁ ἱερέας “ἄνω σχῶμεν τάς καρδίας”, δηλαδή ἄς σηκώσουμε ὅλοι μαζί τίς καρδιές μας, τήν ψυχή μας, πρός τόν Θεό, ὁ δέ λαός ἀμέσως ἀπαντοῦσε “ἔχομεν πρός τόν Κύριον”. Ἤδη δηλαδή τίς ἔχουμε τίς καρδιές μας ὑψώσει ψηλά. Τελείωνε δέ ὁ ἱερέας τόν διάλογο αὐτό λέγοντας “εὐχαριστήσωμεν τῶ Κυρίω”.
Ἕνας διάλογος λοιπόν τοῦ ἱερέως μετά τοῦ πιστοῦ λαοῦ εἶναι καί τό “πρόσχωμεν τά ἅγιά τοῖς ἁγίοις”. Φωνάζει δηλαδή ὁ ἱερέας πρός τούς πιστούς νά προσέξουν τό τί κάνει ἐκείνη τή στιγμή μέσα στά ἅγια τῶν ἁγίων. Ἀλήθεια, τί κάνει; Κρατά στά χέρια του τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τό Ὁποῖον σέ λίγα λεπτά θά καλέσει τούς πιστούς νά μετέχουν σέ αὐτό τό ἅγιο τραπέζι, ὅπου θά προσφερθεῖ τροφή εἰς ἄφεσίν τους ἁμαρτιῶν, ἀλλά καί εἰς ζωήν αἰώνιον. Ἡ δέ τροφή εἶναι τό θυσιαζόμενο Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τό Ἄχραντόν Του Αἷμα πού ρέει ἀπό τήν πληγωμένη πλευρά καί τά ἐσταυρωμένα χέρια Του.
Δι᾽ αὐτό τό τραπέζι αὐτό εἶναι ἅγιο, ἐξ οὐ καί ἡ τράπεζα μέσα στό ἱερό τοῦ ναοῦ, ὀνομάζεται Ἁγία Τράπεζα. Ἐπάνω στό τραπέζι ὑπάρχει ὁ Μόνος Ἅγιος ὁ Θεός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Ὁποῖος θά μεταδοθεῖ στούς πιστούς. Ἄρα οἱ πιστοί θά μετέχουν τρώγοντας τό Σῶμα καί πίνοντας τό Αἷμα στήν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾽ αὐτό καί θεοποιοῦνται. Οἱ πιστοί θά μετέχουν στήν ἁγιότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾽ αὐτό καί ἁγιάζονται. Νά γιατί ὁ ἱερέας λέγει “πρόσχωμεν! Τά ἅγια τοῖς ἁγίοις”. Νά γιατί οἱ πιστοί ἀποκαλοῦνται ἅγιοι διά τοῦ στόματος τοῦ ἱερέως. Γίνονται ἅγιοι διότι μετέχουν στήν ἁγιότητα τοῦ Μόνου Ἁγίου, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἡ ἁγιότητα λοιπόν δίδεται ἀπό τόν Θεό. Εἶναι κάτι πού τό προσφέρει μόνον ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο καί ὁ Θεός τό δίδει σέ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι Τόν ποθοῦν, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά ζοῦν μαζί Του. Θέλουν νά μετέχουν στήν ἁγιότητά Του. Ἕνα παράδειγμα θά ἀναφέρω στήν ἀγάπη σας, γιά νά καταλάβετε ὅτι ἡ ἁγιότητα δέν εἶναι κάτι τό δικό μας καί πού τό ἀποκτοῦμε μόνοι μας, ἀλλά εἶναι κάτι πού μᾶς τό δίδει ὁ Θεός.
Ἡ σελήνη εἶναι ἑτερόφωτη, δέν ἔχει δικό της φῶς, μπορεῖ νά φωτίζεται καί νά τήν βλέπουμε ἐμεῖς νά λάμπει, ἀλλά δέν εἶναι ἀπό δικό της φῶς. Λαμβάνει τό φῶς ἀπό τόν ἥλιο πού εἶναι αὐτόφωτος. Δι᾽ αὐτό καί ἡ σελήνη ὀνομάζεται ἑτερόφωτη, δηλαδή λαμβάνει τό φῶς ἀπό κάπου ἀλλοῦ. Συγκεκριμένα τό λαμβάνει ἀπό τόν ἥλιο. Ἔτσι γίνεται καί μέ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους. Ὁ μετέχων εἰς τά τοῦ Θεοῦ, μετέχει στά τῆς ἁγιότητος τοῦ Θεοῦ. Καί δι᾿ αὐτό πρέπει νά γνωρίζουμε ὅταν μεταλαμβάνουμε, ὅτι τοῦτο δέν τό πράττουμε ἐπειδή εἴμεθα ἄξιοι καί ἅγιοι, ἀλλά μεταλαμβάνουμε πάντοτε ἀναξίως. Οὐδείς ἄξιος λέγει ἡ εὐχή τοῦ “Χερουβικοῦ”. Μεταλαμβάνουμε γιά νά πάρουμε ἀπό τόν Θεό φῶς, ζωή, ἁγιότητα. Ὅ,τι ἔχει ὁ Θεός ἀφοῦ εἰσέρχεται μέσα μας, τό ἀποκτοῦμε κι ἐμεῖς. Ἐπαναλαμβάνω ὄχι ἐπειδή εἴμαστε ἅγιοι, ἀλλά γιά νά πάρουμε ἁγιότητα ἀπό τόν Ἅγιο Θεό.
Μεταλαμβάνω σημαίνει μετέχω εἰς τά τοῦ Θεοῦ. Ἄρα μετέχω καί στήν ἁγιότητα. Ἕνα παράδειγμα. Ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μέ ἕναν ἄνθρωπος πού θά εἰσέλθει σέ ἀρωματοπωλεῖο, ἤ σέ μία καφετέρια. Ὅταν ἐξέλθει τοῦ ἀρωματοπωλείου ἤ τῆς καφετέριας θά ἔχει τήν ἀνάλογη εὐωδία τοῦ ἀρωματοπωλείου ἤ τή δυσωσμία τῆς καφετέριας. Ὅ,που μετέχει κανείς, αὐτό καί τοῦ δίδεται. Ἡ Ἁγιότητα δέν εἶναι λοιπόν κατάσταστη πού ἀποκτᾶ λόγω τῶν προσωπικῶν του ἀγώνων καί τῶν ἀσκήσεων πού κάνει, ἀλλά εἶναι ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο, λόγω τοῦ ὅτι ὁ ἄνθρωπος θέλει νά συμμετάσχει εἰς τά τοῦ Θεοῦ. Δι᾿ αὐτό καί ἡ Παναγία, δέν ἀποκαλεῖται Παναγία λόγω τῶν μεγάλων ἀρετῶν της καί τῶν ἀσκητικῶν της προσπαθειῶν, ἀλλά διότι συμμετεῖχε εἰς τά τοῦ Θεοῦ κατά ἕνα οὐσιαστικό καί μοναδικό τρόπο, δίδοντας καί προσφέροντας τό σῶμα καί τό αἷμα της διά νά ἑνωθεῖ μετά τοῦ Θεοῦ, τοῦ Δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ ἕνωσή της αὐτή, ἡ ὁποία εἶναι μοναδική καί τήν ὁποία οὐδείς ἄλλος ἄνθρωπος μπορεῖ νά ἐπιτύχει, τήν καθιστοῦν ΠΑΝ ΑΓΙΑ. Ἐπαναλαμβάνουμε λοιπόν, ὅτι ἡ ἁγιότητα εἶναι ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ εἰς ἐκείνους πού συμμετέχουν εἰς τά τοῦ Θεοῦ.
Ἕνα τέτοιο πρόσωπο, πού θέλησε νά συμμετάσχει εἰς τά τοῦ Θεοῦ, εἶναι καί ὁ Ἅγιος Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, πού ὁ ἀγαπητός κ. Ἄγγελος Σακκέτος βιογραφεῖ καί φέρνει στήν ἐπιφάνεια ἄγνωστες προφητεῖες στου στό σημερινό του βιβλίο μέ τόν τίτλο: “ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ - ἄγνωστες προφητεῖες καί θαύματα”.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πολλές φορές ἡ πάροδος τοῦ χρόνου ἐξαφανίζει πρόσωπα καί γεγονότα πού στήν ἐποχή τους ἐθεωροῦντο ἐξέχοντα καί μεγάλα. Ὅμως ὁ χρόνος κατά παράδοξο τρόπο σέβεται καί συχνά ἀναδεικνύει λαμπρότερα μορφές ταπεινῶν ἀνθρώπων καί θαυμαστά περιστατικά πού συνδέονται μ᾿ αὐτούς πού ἐμπνέουν, συγκινοῦν καί διδάσκουν τίς γενιές πού ἀκολουθοῦν.
Ὁ Ἅγιος Χριστοφόρος ὁ Παπουλάκος, μιά μορφή ἱερή πού ὁ Θεός ἐξέλεξε καί προόρισε γιά νά ἀφυπνίσει τόν Ὀρθόδοξο λαό τῆς Πελοποννήσου, σημάδεψε μέ τίς περιοδείες του τόν Μωριά τοῦ 19ου αἰῶνα, ἀλλά καί καταξιώθηκε στή συνείδηση τῶν πιστῶν, πού ὡς τίς μέρες μας θυμοῦνται τόν Παπουλάκο καί διαδίδουν τά ἅγια λόγια του, τά θαύματά του, τίς ἀλάνθαστες προφητεῖες του.
Παράδοξο καί φλογερό θεόσταλτο δῶρο, λαμπρός κήρυκας τοῦ Ὀρθοδόξου πνεύματος σ᾿ ἕνα λαό ὅπως ἦταν τότε ἡ Ἑλλάδα, πού κινδύνευε ἀπό τόν διεφθαρμένο ἄνεμο τοῦ Δυτικοῦ διαφωτισμοῦ, ὁ ἀγράμματος Χριστοφόρος κατά τήν κοσμική παιδεία, ἀλλά φωτισμένος ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ὀρθόδοξος καλόγερος, γίνεται διαχρονικό πνευματικό σημεῖο ἀναφορᾶς καί εὐλογίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.
Καί νά πού σήμερα λοιπόν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἐντείνει, διά τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων κ. κ. Ἀμβροσίου, τίς εὐλαβικές της προσπάθειες πρός τήν ἐπίσημον ἁγιοποίησή του. Ἤδη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιος ἔχει καταθέσει τόν σχετικό φάκελο στήν Ἱερά Σύνοδο, ὥστε νά μελετηθεῖ γιά νά γίνει ἡ ἁγιοκατάταξη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Χριστοφόρου στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας.
Διότι πρέπει νά γνωρίζετε ὅτι δέν κάνουμε ἐμεῖς ἕναν ἅγιο, ἀφοῦ ἡ ἁγιότητα, ὅπως προαναφέραμε, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς ἁπλῶς τόν κατατάσουμε στό ἐπίσημο ἁγιολόγιο γιά νά ξέρει ὁ πιστός πότε νά τόν τιμᾶ καί νά τόν γιορτάζει.
Αὐτό γίνεται μέ ὅλους τούς ἁγίους μας. Τό αὐτό ἔγινε καί μέ τόν Ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό, πού οἱ πιστοί, ἄν καί εἶχαν περάσει 182 χρόνια ἀπό τήν κοίμησή του, εἶχαν χτιστεῖ ἐκκλησίες στό ὄνομά του. Ὁ κόσμος τόν πανηγύριζε καί τόν τιμοῦσε τόν Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό ὡς ἅγιο, ἔκανε ἀρτοκλασίες στόν Ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό, ἔχτισε ἐκκλησίες, ξωκκλήσια, ἐνορίες. Ἡ δέ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας πέρασε τό ὄνομά του στά βιβλία της μόλις τό 1961 μαζί μέ τόν Ἅγιο Νεκτάριο. Ἑκατόν ὀγδόντα δύο χρόνια μετά, διακόσια χρόνια δηλαδή σχεδόν ἀργότερα. Τό ὅτι ὅλα αὐτά τά χρόνια δέν ἦταν ἐπίσημα περασμένος μέσα στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας, αὐτό δέν στάθηκε ἐμπόδιο, ὁ λαός νά τόν κάνει εἰκόνες, νά τόν τιμᾶ νά τοῦ κάνει τίς ἀρτοκλασίες, τίς ἀκολουθίες, τόν ἑσπερινό του, τή Θεία Λειτουργία, τά πάντα. Τό ἴδιο γίνεται καί σήμερα. Στά Ἄρμουνα στό χωριό τοῦ Ἁγίου Χριστοφόρου, ἤδη ὑπάρχουν δύο ἐξωκκλήσια, δύο ἐκκλησίες στό ὄνομά του. Στό Τρίκορφο Φωκίδος, στήν Ἱερά Μονή μας, τό ἕνα παρεκκλήσιο εἶναι ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Χριστοφόρου τοῦ Παπουλάκου. Ἀλλά καί σέ ἄλλα μέρη, ὡς ἔχω πληροφορηθεῖ, στή Σαντορίνη καί στήν Ἄνδρο ἑτοιμάζονται τώρα νά χτίσουν ἐκκλησία ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Χριστοφόρου τοῦ Παπουλάκου. Τί σημαίνουν ὅλα αὐτά; Τί μαρτυροῦν ὅλα αὐτά; Αὐτό μαρτυρεῖ καί σημαίνει ὅτι ὁ λαός τόν τιμᾶ ὡς ἅγιο. Ἕνα ἄλλο πρόσφατο παράδειγμα εἶναι αὐτό τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ τῆς Νέας Μάκρης, τόν ὁποῖο βλέπουμε παντοῦ ἁγιογραφημένο μέσα σέ ναούς, ἀλλά στά ἐπίσημα βιβλία ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο δέν ἔχει ἐγγραφεῖ ἀκόμη τό ὄνομά του. Εἶναι καί τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ ὁ φάκελός του πρός συζήτησιν εἰς τά γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὅπως καί τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Χριστοφόρου. Καί ποιός δέν ἔχει εἰκόνα πεῖτε μου στό σπίτι, τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ; Ποιός πιστός δέν ἐπικαλεῖται τόν Ἅγιο Ἐφραίμ στίς προσευχές του; Ποιός δέν πάει στή Θεία Λειτουργία του πού τελεῖται στίς 5 Μαΐου στή Νέα Μάκρη;
Βλέπετε λοιπόν ἀγαπητοί μου, ὅτι εἶναι ἄσχετο ἡ τελική πράξη τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας, μέ τό τί κάνει ἡ Ἐκκλησία, δηλαδή ὁ ἱερός κλῆρος καί ὁ εὐσεβής λαός. Ὁ δέ εὐσεβής λαός μας βλέπουμε στήν συγκεκριμένη περίπτωση, μαζί μέ τόν εὐσεβή ἱερό κλῆρο, τιμᾶ τόν Χριστόφορο Παναγιωτόπουλο, ὡς ἅγιον καί ἐκλεκτόν τοῦ Θεοῦ.
“Δίκαιοι εἰς τόν αἰῶνα ζῶσι” λέγει ἡ Ἁγία Γραφή. Οἱ ἅγιοι δηλαδή, ὅσα χρόνια κι ἄν περάσουν δέν ἀφήνει τό Πανάγιον Πνεῦμα νά ξεχαστεῖ τό ὄνομά τους.
Ἀλήθεια, ποιός θά θυμᾶται μετά ἀπό διακόσια, πεντακόσια χρόνια ποιός ἦταν πρωθυπουργός τό 1990 ἤ τό 2000 στήν Ἑλλάδα, ἤ ποιός ἦταν τό 1985 ἤ ποιός ἤταν κτλ.; Ὅλα ξεχνιῶνται. Γιά νά τά φέρουμε στή μνήμη μας, θά πρέπει νά ἀνατρέξει κανείς στά ἱστορικά βιβλία γιά νά βρεῖ τό ποιός ἦτο πρωθυπουργός. Ἔτσι καί μέ μᾶς. Ποιός θά μᾶς θυμᾶται μετά ἀπό 300 χρόνια; Μπορεῖ νά μᾶς θυμᾶται κανείς; Μήπως μπορεῖτε νά μοῦ πεῖτε ποιός κυβερνοῦσε αὐτήν τήν χώρα πρίν 1500 χρόνια; Ξεχνιοῦνται τά πρόσωπα. Κι ὅμως, ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς βεβαιώνει ὅτι: “Δίκαιοι εἰς τόν αἰῶνα ζῶσι”. Καί δεῖτε την αὐτήν τήν ἀλήθεια. Ἄν καί πέρασαν ἀπό τότε πού ἔζησε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος 1600 χρόνια, κανένας μας δέν τόν ξέχασε. Ὑπάρχει κάποιος πού δέν γνωρίζει τόν Ἅγιο Ἰωάννη τό Χρυστόστομο; Τόν Μέγα Ἀθανάσιο, τόν Ἅγιο Δημήτριο; Βλέπετε ὅτι ἡ Γραφή δικαιώνεται, οἱ ἅγιοι δέν ξεχνιῶνται. Οἱ ἅγιοι εἰς τόν αἰῶνα ζῶσι. Τό μνημόσυνον αὐτῶν, δέν χάνεται εἰς τόν αἰῶνα.
Τό αὐτό βλέπουμε νά συμβαίνει καί μέ τόν ὅσιο καί ἅγιο πατέρα ἡμῶν Χριστόφορο τόν Παπουλάκο. Ἡ μνήμη του δέν χάθηκε. Ἡ ζωή του δέν ξεχάστηκε. Τιμᾶται μάλιστα ὑπό τοῦ λαοῦ ὡς ἅγιος. Οὐδείς τόν ἐπέβαλλε, ἀλλά ἡ συνείδηση τοῦ πιστοῦ λαοῦ τόν καθιέρωσε καί τόν μεταλαμπαδεύει ἀπό γενιά σέ γενιά ἕως καί σήμερα.
Τό αὐτό κάνει ὁ συγγραφέας, ὁ κ. Ἄγγελος Σακκέτος στό συγκεκριμένο βιβλίο πού βιογραφεῖ, τό βίο καί τίς ἄγνωστες προφητεῖες του, τμῆμα ἀπό τήν ἀκολουθία του πού ἔχουμε γράψει γιά τόν Ἅγιο Χριστόφορο καί τό ὁποῖον δανείστηκε μέσα ἀπό δικό μας βιβλίο πού ἔχουμε γράψει γιά τόν Ἅγιο.
Ὁ ἀγαπητός καί πολυτάλαντος Ἄγγελος Π. Σακκέτος, μέ τό παρόν ἔργο ἀναδεικνύει ἔτι περισσότερο τόν Παπουλάκο μέ μία ἀξιόλογη συλλογή ἐρευνῶν πού διασώζουν στοιχεῖα καί παραδόσεις γύρω ἀπό τό ἱερό του πρόσωπο.
Τό βιβλίο αὐτό περιλαμβάνει σημαντικές μαρτυρίες γιά τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Χριστοφόρου Παπουλάκου, τή θαυματουργή χάρη τοῦ ὁποίου διαπιστώσαμε καί προσωπικῶς κατ᾿ ἐπανάληψη. Πρόκειται, ὄχι μόνον γιά τά σημεῖα πού διασώζει ἡ προφορική καί γραπτή παράδοση, τά ἀναφερόμενα στήν ἐποχή πού ὁ Ἅγιος βρισκόταν ἐν ζωῆ, ἀλλά καί γιά σύγχρονα βιώματα συνανθρώπων μας, πού μαρτυροῦν τή θαυματουργική δράση του. Καί ἐδῶ νά τονίσω ὅτι ἔχω προσωπικές ἐμπειρίες ὅπως ἀναφέρω, διότι διαβάζοντας ἕνα ἄλλο ἀξιόλογο βιβλίο πάλι, ὅταν ἤμουν νεαρός, τοῦ Κωστῆ Μπαστιᾶ, ὁ υἱός τοῦ ὁποίου βρίσκεται εἰς τά δεξιά μου, “ὁ Παπουλάκος”, τά ὅσα ἀναφέρει μέσα του ὁ πατέρας του, πρέπει νά σᾶς πῶ ὅτι πῆγα ἀπό χωριό σέ χωριό γιά νά διαπιστώσω ἐάν τά ὅσα γράφει μέσα εἶναι ἁπλῶς μιά καλή φαντασία τοῦ συγγραφέως ἤ ἦταν ἀληθινά γεγονότα. Καί ξέρετε τί διαπίστωσα; Ὅτι ἦταν ὅλα ἀληθινά γεγονότα. Ἁπλῶς ὁ τρόπος πού ἔχουν γραφτεῖ στή συγγραφή μπορεῖ νά δείξουν ὅτι κάπου ὑπερβάλλει. Καί ὅμως, σέ τίποτα δέν ὑπερβάλλει. Τά γεγονότα πού καταγράφει μαρτυροῦνται στά χωριά καί ἔχουν γίνει πραγματικότητα ἐκεῖ, ὅπως τά γράφει ἀκριβῶς. Περιῆλθα ἕνα ἕνα τά χωριά τῆς Πελοποννήσου.
Ἐπίσης ἡ κατάθεση τῶν προφητειῶν τοῦ Παπουλάκου πού ἤδη ἔχουν ἐπαληθευτεῖ στό παρελθόν ἤ ἀναφέρονται σέ φαινόμενα τῶν καιρῶν μας, φανερώνουν τή θεία φώτιση καί τό προορατικό χάρισμα τοῦ Παπουλάκου. Ὁρισμένες προφητεῖες μάλιστα εἶναι τόσο ξεκάθαρες πού μᾶς ἐντυπωσιάζουν ὅλους, ἀλλά καί ἱκανές νά προβληματίσουν τουλάχιστον, ὅσους ἐπιφυλακτικά ἀντιμετωπίζουν τήν ἰδέα πῶς ὁ Θεός ἐνεργεῖ καί μέσα ἀπό ταπεινά σκεύη ἐκλογῆς Του, ἀνθρώπους ἀπαίδευτους κατά τήν μόρφωση, ὅπως ἄλλωστε ὑπῆρξαν καί οἱ ψαράδες ἀπόστολοί Του, πού τό κήρυγμά τους ὅμως ἄλλαξε τόν κόσμο μετά τήν Πεντηκοστή.
Τό φιλαλῆθες ὅμως πνεῦμα τοῦ συγγραφέως λειτουργώντας δημοσιογραφικά, δέν διστάζει νά παραθέσει ἀκόμα καί τίς πηγές πού δυσφημοῦν καί ἀδικοῦν τόν ἅγιο, γιατί νά ξέρετε ὅτι ὅταν ζεῖ κάποιος, ὑπάρχουν πάντοτε οἱ ὑπέρ καί οἱ κατά. Οἱ ἅγιοι πάντοτε ἦταν, ὅπως καί ὁ Χριστός, πέτρα σκανδάλου. Προκαλοῦσαν πάντοτε σχίσμα μέσα στό λαό. Τό αὐτό συμβαίνει καί μέ τό συγκεκριμένο πρόσωπο πού ἐξετάζουμε, τόν Παπουλάκο, ἔχουμε αὐτούς πού ὁμιλοῦν ὑπέρ καί αὐτούς πού ὁμιλοῦν κατά.
Θά σᾶς ἔλεγα, ὅτι ὁ ὅσιος Χριστοφόρος ὁ Παπουλάκος ὁμοιάζει κατά πολύ μέ μια σύγχρονη ἁγία καί ὁσία μορφή τῶν ἡμερῶν μας, τόν ἅγιο πατέρα Αὐγουστῖνο Καντιώτη, Ἐπίσκοπο Φλωρίνης. Ὁ Γέροντας Αὐγουστῖνος ἀκολούθησε στά βήματα τοῦ Παπουλάκου. Εἴδατε πῶς μέ τούς πύρινους λόγους του καί μέ τά ἔργα του δίχαζε σχεδόν κάθε φορά τήν κοινή γνώμη;
Τό ἴδιο ἐξάλλου δέν ζήσαμε στίς ἡμέρες μας καί μέ τόν μακαριστό Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο;
Τό Εὐαγγέλιο μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστός εἶπε: “Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπί τήν γῆν, ἀλλά ἦλθον διχᾶσαι”. Τί νά διχάσει; Ὄχι νά μᾶς διχάσει σάν ἀνθρώπους καί νά κάνουμε πόλεμο ἀναμεταξύ μας, ἀλλά νά χωρίσει τούς ἀνθρώπους σέ πιστούς καί ἀπίστους. Αὐτούς πού θά πιστέψουν τά ὅσα ἡ χριστιανική διδασκαλία διδάσκει καί ἡ ἄλλη ἡ ἀπέναντι πλευρά πού δέν θά τά πιστέψει. Ἔτσι ἀπό τήν πρώτη στιγμή ὁ χριστιανισμός ἔχει κοντά του αὐτούς πού πίστεψαν στόν Ἰησοῦ Χριστό, κι ἐκείνους πού δέν Τόν πίστεψαν. Φυσικά ἐκεῖνοι πού δέν Τόν πίστεψαν Τόν πολέμησαν καί τελικά Τόν ἐσταύρωσαν.
Ἀναμέσω τῶν αἰώνων ἡ ἱστορία τοῦ Ἰησοῦ συνεχίζεται στά πρόσωπα τῶν Ἁγίων Του. Μέχρι σήμερα ἔχουμε πιστούς καί ἀπίστους. Οἱ πιστοί δέχονται τούς Ἁγίους, οἱ ἄπιστοι δέν χάνουν εὐκαιρία ἀπ᾿ τό νά τούς πυροβολοῦν.
Ἐδῶ στό βιβλίο τοῦ συγγραφέως βλέπουμε ὅτι δέν διστάζει νά γράψει μέσα καί τά ἀντίθετα διά τό πρόσωπο τοῦ Παπουλάκου. Μᾶς ἀναφέρει τί ἔλεγαν εἰς βάρος του οἱ ἐχθροί τοῦ ὁσίου Γέροντος, προκειμένου νά εἶναι ἀντικειμενικός καί ἀληθινός.
Μιά ἄλλη διάσταση τῆς ἁγιότητας τοῦ Χριστοφόρου Παπουλάκου, παρουσιάζουν οἱ διώξεις πού ἀσκήθηκαν ἀπό τήν πολιτική ἐξουσία καί τήν ἐκκλησιαστική ἡγεσία τῆς ἐποχῆς του, ἡ ὁποία πιέστηκε ὑπό τῆς πρώτης νά στραφεῖ ἐναντίον τοῦ ὁσίου, φαινόμενο ἄλλωστε σύνηθες στούς βίους τῶν ἁγίων. Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού οἱ ψηλά ἱστάμενοι διώκουν καί καταδιώκουν καί σταυρώνουν ἁγίους. Ἡ ἀλήθεια καί ἡ ἁγιότητα πάντοτε ἐνοχλοῦσε τίς ἀρχές καί τίς ἐξουσίες τοῦ αἰῶνος τούτου, καθ᾽ ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν μᾶλλον τό σκότο παρά τό φῶς.
Δοξάζουμε λοιπόν τόν Τριαδικό Θεό μας καί συγχαίρουμε τόν ἀγαπητό Ἄγγελο Σακκέτο γιά τήν ἔμπνευση καί τήν ἐπιμέλεια τοῦ παρόντος ἔργου του, πού ἀποτελεῖ ἐξόφληση χρέους τοῦ πιστοῦ λαοῦ μας ἀπέναντι σ᾿ ἕναν Ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας πού τιμᾶ ἡ Λακωνία, ἡ Ἀρκαδία, ἡ Μεσσηνία, ἡ Ἀργολίδα, ἡ Ἡλεία, ἡ Κορινθία, ἡ Ἀχαΐα καί γενικά ὅλη ἡ Πελοπόννησος. Ἐπί 150 χρόνια περίπου, ὁ Παπουλᾶκος ἀναγνωρίζεται καί τιμᾶται ἀπό τόν λαό ὡς Ἅγιος καί προφήτης τοῦ Χριστοῦ, ἕνα λαό πού μέ χαρά καί συγκίνηση ἀναμένει νά δεχθεῖ καί τήν ἐπίσημη κατάταξή του στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως ἄλλωστε συνέβη καί μέ τόν ἕτερο φωτιστή τοῦ Γένους, ἐθνομάρτυρα Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό τό 1961 καί 182 ἔτη μετά τήν κοίμησή του.
Εὐχαριστῶ γιά τήν τιμή πού μοῦ κάνατε νά μέ παρακολουθήσετε.