11/02/15 19:05 - Υπήρχαν στην αρχαιότητα αναστενάρηδες;

 

Υπήρχαν στην αρχαιότητα αναστενάρηδες;

Λένε πως «Οι Λύκοι του Σώρακτου» ήταν ιερείς που τε­λούσαν επάνω στο Σώρακτο, βουνό στα βόρεια της Ρώμης, ορισμένες τελετές κατά τη διάρκεια των οποίων χόρευαν, με γυμνά πόδια, πάνω σε αναμμένα κάρβουνα. Για την προέλευση αυτής της αδελφότητας «Λύκων» διηγούνταν έναν πε­ρίεργο μύθο! Διαβάστε το κείμενο, που ακολουθεί!...

ΕΙΝΑΙ γνωστό, ότι τα αναστενάρια είναι μια μορφή πυροβασίας. Πρόκειται για ένα ιδιόμορφο θρησκευτικό έθιμο που συνδέεται με τη γιορτή των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και συναντάται στην Αγία Ελένη Σερρών, στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, στη Μελίκη Ημαθίας και στη Μαυρολεύκη Δράμας. Όσοι συμμετέχουν στα αναστενάρια ονομάζονται Αναστενάρηδες και κατά τη διάρκεια της τελετής χορεύουν πάνω σε αναμμένα κάρβουνα, αφού έχει προηγηθεί η κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία, με χορό, τραγούδια και ποτό. Μ’ αυτόν τον τρόπο οι Αναστενάρηδες αυθυποβάλλονται και οδηγούνται σε κατάσταση εκστασιασμού. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι η πίστη τους στη δύναμη της εικόνας των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, την οποία κρατούν καθώς χορεύουν πάνω στα κάρβουνα, έχει ως αποτέλεσμα να μην καίγονται.
Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες για την επιστημονική ερμηνεία αυτού του φαινομένου, όπου συνδυάζονται νευροφυσιολογικοί και ψυχολογικοί παράγοντες με τις βιολογικές συνθήκες ακαΐας και αναλγησίας.
Εθιμικά τα αναστενάρια συνδέονται με διάφορα μυθεύματα, παραδόσεις αλλά και προχριστιανικά έθιμα. Τα αναστενάρια για πρώτη φορά αναφέρθηκαν από τον Α. Χουρμουζιάδη το 1872, σε μία ομιλία του στη Μεγάλη του Γένους Σχολή.

Hirpi Sorani

«Οι Λύκοι του Σώρακτου» ήταν ιερείς που τε­λούσαν επάνω στο Σώρακτο, βουνό στα βόρεια της Ρώμης, ορισμένες τελετές κατά τη διάρκεια των οποίων χόρευαν, με γυμνά πόδια, πάνω σε αναμμένα κάρβουνα. Για την προέλευση αυτής της αδελφότητας «Λύκων» διηγούνταν έναν πε­ρίεργο μύθο. Ενώ οι κάτοικοι του Σώρακτου πρόσφεραν θυσία στον Dis Pater*, ενέσκηψαν λύκοι που άρπαξαν πάνω από τη φωτιά κομμά­τια από τη σάρκα των θυμάτων. Οι ιερείς όρμη­σαν να τους καταδιώξουν και, ύστερα από ένα μακρύ δρόμο, τους είδαν να εξαφανίζονται μέσα σε σπηλιά, από όπου έβγαινε μία λοιμική πνοή.
Αυτή η πνοή ήταν τόσο δηλητηριώδης που όχι μόνο σκότωσε τους διώκτες, αλλά διέδωσε επι­δημία σε όλη την περιοχή. Ρώτησαν το μαντείο, το οποίο απάντησε πως, για να καταπραΰνουν τους θεούς, έπρεπε οι κάτοικοι «να γίνουν όμοιοι με λύκους», δηλαδή να ζουν με αρπαγές. [Πρβ. τα ρωμαϊκά έθιμα των Λουπερκαλίων]