04/05/15 19:01 - Ελλάς και Ευρώπη (40)

 

Ελλάς και Ευρώπη (40)

Συνεχίζουμε, λοιπόν, την μεγάλη ιστορική, αρχαιολογική, εθνολογική και δημοσιογραφική έρευνά μας, με την κατηγορία «Ελλάς και Ευρώπη», όπου μιλάμε για τις σχέσεις της Χώρας μας με τους άλλους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο χώρο και στον χρόνο. Τρίτη χώρα, μετά την Αγγλία και την Αυστρία, το Βέλγιο, το οποίο έχει κι αυτό πολλούς πολιτιστικούς ή πολιτισμικούς δεσμούς με την Ελλάδα!..

ΠΡΩΤΑ-πρώτα ας ξεκινήσουμε με κάτι αρκετά ενδιαφέρον, που έχει να κάνει με τη σημαία του Βελγίου: Σύμφωνα με το άρθρο 193 του Βελγικού Συντάγματος: «Το βελγικό έθνος υιοθετεί τα χρώματα κόκκινο, κίτρινο και μαύρο για τη σημαία του κράτους»! Έτσι, δηλαδή θα έπρεπε να είναι η σειρά των τριών λωρίδων της σημαίας. Από το 1830 όμως και την τότε επανάσταση, οι αρχηγοί της επανάστασης γύρισαν τη σημαία προς την εμφάνιση που την έχουμε σήμερα. Και αιτία ήταν ότι η τότε εμφάνιση της βελγικής σημαίας εμφάνιζε ομοιότητες με τη σημαία της γειτονικής Ολλανδίας, κάτι το οποίο δεν ήθελαν οι Βέλγοι σε καμία περίπτωση!!!!

Επί της ουσίας τώρα.Είναι αλήθεια, ότι το Βασίλειο του Βελγίου (που τα σημερινά σύνορά του σε γενικές γραμμές είναι εκείνα που προήλθαν από την επανάσταση του 1830) βρέχεται προς Β από τη Βόρεια θάλασσα, Α εισδύει σαν σφήνα ανάμεσα στην Ολλανδία, στη Γερμανία και στο Λουξεμβούργο και Δ και ΝΔ συνορεύει με τη Γαλλία.

Στο σύνολό τους, τα σύνορα αυτά έχουν μήκος 1.444 χλμ., από τα οποία μόνο το 4,5% αντιπροσωπεύεται από τις ακτές. Όσο για τα άλλα, πρόκειται για σύνορα που έχουν δημιουργηθεί τεχνητά με διάφορες συνθήκες, μία από τις οποίες είναι και η συνθήκη των Βερσαλιών (1919), που καθόρισε τα σημερινά σύνορα της χώρας με τη Γερμανία. Πρωτεύουσα του Βελγίου είναι οι Βρυξέλλες.

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ. Διοικητικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι Βρυξέλλες αποτελούν τόπο εργασίας για αρκετούς Έλληνες, υπαλλήλους της ΕΕ, οι οποίοι, από το 1980 και έπειτα, ήρθαν να προστεθούν στους οικονομικούς μετανάστες της χώρας μας από τις περασμένες δεκαετίες, δημιουργώντας μια πολυάριθμη ελληνική κοινότητα. Σύμφωνα με στοιχεία του Αρχείου Ομογενειακών Οργανώσεων, μέχρι πρό τινος ζούσαν στο Βέλγιο συνολικά περίπου 35.000 Έλληνες. Σήμερα ο αριθμός των Ελλήνων έχει αυξηθεί.

Ευθύς εξ αρχής να πούμε ότι ο Λεοπόλδος Α΄ (1790-1865) ήταν ένας νέος, μόλις 15 χρονών, που κατατάχτηκε στο ρωσικό στρατό και διακρίθηκε στις μάχες που έγιναν κατά του Ναπολέοντα. Το 1816 εγκαταστάθηκε στην Αγγλία και στις 3 Φεβρουαρίου του 1830 του προσφέρθηκε ο θρόνος της Ελλάδας Επειδή όμως οι όροι που του επέβαλαν οι Μεγάλες Δυνάμεις περιόριζαν τη δράση του, απέκρουσε την προσφορά!..

Είναι αλήθεια ότι οι πρώτοι κάτοικοι του Βελγίου ήταν οι Βέλγες, λαός γαλατικής καταγωγής, που χάρη στις πολεμικές του αρετές κατάφερε να αντισταθεί στις επιδρομές των Γερμανών, των Κίμβρων και των Τευτόνων και δεν υποτάχθηκε στον Ιούλιο Καίσαρα παρά μόνο μετά από πεισματικό αγώνα. Ήταν χωρισμένοι σε 15 φυλές, στις οποίες είχαν αναμειχθεί επίσης πολλά γερμανικά και κελτικά φύλα. Όπως μαρτυρεί και ο Στράβων, ήταν από τότε εξαιρετικά πολυάριθμοι:
-- «εις τριάκοντα μυριάδας εξετάζεσθαι φασί των Βελγών πρότερον των δυναμένων φέρειν όπλα». (Γεωγραφικά Δ΄ 4.3. 7)

Το Βέλγιο, ως γνωστόν, κατέλαβε μία σπουδαία θέση στην προαγωγή των επιστημών. Η πρόοδος άρχισε από την αναγέννηση, όταν ο Έρασμος ίδρυσε το «Κολέγιο των Τριών Γλωσσών» (ελληνικά-λατινικά-εβραϊκά). Τον ακολούθησαν ερευνητές, εφευρέτες και επιστήμονες (γιατροί, φυσικοί, χημικοί, μαθηματικοί) με αποκορύφωμα την ίδρυση του «Κέντρου μελετών για τις εφαρμογές της πυρηνικής ενέργειας» (1952).

Μία άλλη σχέση του Βελγίου με τον Ελληνισμό είναι ο καιρός που η τότε αριστοκρατία είχε φτάσει στη μεγαλύτερη ακμή της: από τον Γοδεφρείδο ντε Μπουγιόν, έναν από τους σημαντικότερους αρχηγούς της πρώτης σταυροφορίας, έως τον Βαλδουίνο της Φλάνδρας που έγινε μάλιστα και αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης!

Παρά ταύτα οι Έλληνες μέσα στις στοές του Βελγίου (μιλάμε για τους Έλληνες μετανάστες της δεκαετίας του ’60) βρήκαν ψωμί να θρέψουν τις οικογένειές τους, ενώ ο μεγάλος Έλληνας τραγουδιστής Στέλιος Καζαντζίδης τραγουδούσε με αβάσταχτο πόνο γι’ αυτούς:

«Στις φάμπρικες της Γερμανίας
και στου Βελγίου τις στοές,
πόσα παιδιά σκληρά δουλεύουν
και κλαίνε οι μάνες μοναχές.

Κακούργα μετανάστευση,
κακούργα ξενιτιά,
μας πήρες απ’ τον τόπο μας
τα πιο καλά παιδιά…».

Συνεχίζεται…