18/05/15 19:35 - Τι σημαίνει άραγε Ιερά Παράδοση;

 

Τι σημαίνει άραγε Ιερά Παράδοση;

Απάντηση σε αναγνώστες της ιστοσελίδας μας σχετικά με το ποια είναι επιγραμματικά τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν ή απαρτίζουν την Ιερή Παράδοση. Με τον όρο Ιερή Παράδοση εννοούμε το σύνολο των αληθειών σχετικά με την πίστη, όπως παραδόθηκαν προφορικά από τον Ιησού Χριστό και τους αγίους Αποστόλους στην Εκκλησία. Όλες αυτές οι διδασκαλίες διδάσκονταν από την Εκκλησία με μια ιστορική ροή, που διήρκεσε αιώνες, ώσπου διατυπώθηκαν αυθεντικά από τις Οικουμενικές Συνόδους και φτάνουν αναλλοίωτες με τη χάρη του Θεού μέχρι τις ημέρες μας.

ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι η χριστιανική πίστη έχει δύο πηγές. η πρώτη είναι η Αγία Γραφή και η δεύτερη η Ιερή Παράδοση. Και οι δύο μαζί, σε αδιάσπαστη ενότητα, συμπεριέχουν την υπερφυσική Αποκάλυψη. Με τον όρο Ιερή Παράδοση εννοούμε το σύνολο των αληθειών σχετικά με την πίστη, όπως παραδόθηκαν προφορικά από τον Ιησού Χριστό και τους αγίους Αποστόλους στην Εκκλησία. Όλες αυτές οι διδασκαλίες διδάσκονταν από την Εκκλησία με μια ιστορική ροή, που διήρκεσε αιώνες, ώσπου διατυπώθηκαν αυθεντικά από τις Οικουμενικές Συνόδους και φτάνουν αναλλοίωτες με τη χάρη του Θεού μέχρι τις ημέρες μας. Αυτό που θα πρέπει οπωσδήποτε να σημειώσουμε είναι ότι η Ιερή Παράδοση δεν αφομοίωσε ποτέ μέσα της στοιχεία ξένα προς αυτήν με κριτήρια πονηρά και ψευδή αλλά κατόρθωσε να παραμείνει υγιής και ανόθευτη.
Ως πηγή της χριστιανικής πίστης, θεωρείται ισόκυρη και ισάξια με την Αγία Γραφή. Ο Απόστολος Παύλος στη Β΄Προς Θεσσαλονικείς επιστολή του προσδίδει την ίδια αξία στην προφορική και τη γραπτή του διδασκαλία: «στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις, ας εδιδάχθητε είτε δια λόγου είτε δι’ επιστολής ημών (Β’ Θεσσ. β΄ 15). Επίσης, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η Ιερή Παράδοση προϋπήρχε από την Αγία Γραφή ως προφορικό κήρυγμα, το οποίο οι ιεροί ευαγγελιστές με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος κατέγραψαν και παρέδωσαν, ανεκτίμητη κληρονομιά, στην Εκκλησία του διδασκάλου τους, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Από όλα αυτά οδηγούμαστε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι επίκεντρο και κύρια αναφορά και της Αγίας Γραφής και της Ιερής Παράδοσης είναι το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Άρα, και τα δύο μαζί συγκροτούν την πηγή της Θείας Αποκάλυψης και το καθένα είναι απαραίτητο για την κατανόηση του άλλου.
Αν προσεγγίσουμε με περισσότερη προσοχή το θέμα, θα δούμε ότι η Παράδοση ουσιαστικά ερμηνεύει και συμπληρώνει την Αγία Γραφή. Ο ερμηνευτικός χαρακτήρας της πρώτης συνίσταται στην επεξήγηση δυσνόητων χωρίων της Αγίας Γραφής αλλά και την εμβάθυνση στα νοήματα και τα διδάγματά της. Επιπλέον, η γνήσια Ιερή Παράδοση καθοδηγεί τους πιστούς στην ορθή κατανόηση της Αγίας Γραφής. Φτάνει να θυμηθούμε ότι σχεδόν όλοι οι αιρετικοί στηρίζουν τις πλάνες τους στη δική τους, άκρως υποκειμενική ερμηνεία της Αγίας Γραφής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο πρωτεσταντισμός, όπου ο καθένας νομίζει ότι μπορεί να κατανοεί και να ερμηνεύει με την φώτιση του Αγίου Πνεύματος την Αγία Γραφή και ότι είναι άχρηστη η Ιερή Παράδοση. Με αυτήν τη σκέψη, όμως, είναι αδύνατο να υπάρχει μια κοινή γραμμή πλεύσης, μια κοινή πίστη και μια κοινή προσδοκία των εσχάτων. Ο συμπληρωματικός της χαρακτήρας εντοπίζεται στη διασαφήνιση και τη διδασκαλία ορισμένων δογμάτων, τα οποία φαίνονται κάπως αμυδρά μέσα στην Αγία Γραφή. Τέτοια είναι, το αειπάρθενο της Θεοτόκου, ο αριθμός 7 για τα μυστήρια, η επίκληση των Αγίων, η τιμή των λειψάνων τους και των ιερών εικόνων.
Για την διακρίβωση της αυθεντικότητας της Ιερής Παράδοσης, τίθενται ορισμένα αδιάβλητα κριτήρια, γιατί δεν μπορούμε να λησμονήσουμε την αλλοίωση και την προσθήκη σε αυτήν απαράδεκτων και τελείως ξένων προς αυτήν στοιχείων από τη Ρωμαιοκαθολική αρχαιότητα, η καθολικότητα ή όπως τα διεύπωσε άριστα αποφθεγματικά ο Βικέντιος εκ Λειρίνου. Ιερή Παράδοση είναι «ό,τι πάντοτε, πανταχού και υπό πάντων επιστεύθη».
Σε αυτό το σημείο είναι καλό να αναφερθούμε λίγο στις γραπτές πηγές της Ιερής Παράδοσης. Πρώτιστα, συναντάμε τις δογματικές αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων. Δεύτερη κύρια πηγή είναι τα σύμβολα της πίστεως (*). Τρίτη, τα συγγράμματα των αρχαίων εκκλησιαστικών συγγραφέων, των Πατέρων και τελευταία, τα λειτουργικά κείμενα. Τέλος, επιβάλλεται να σημειώσουμε ότι φρουρός και φύλακας μα και μοναδικός φορέας της Ιερής Παράδοσης είναι η Εκκλησία. Ακόμη, ως ζωντανή Παράδοση της Θείας Αποκάλυψης χορηγείται ως δωρεά από το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία, για να την κατευθύνει στον τελικό προορισμό της, τη Βασιλεία των Ουρανών.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

1. Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων.
2. Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων• φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸνἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι' οὗ τὰ πάντα ἐγένετο.
3. Τὸν δι' ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα.
4. Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα.
5. Καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρα κατὰ τὰς Γραφάς.
6. Καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.
7. Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.
8. Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ κύριον, τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν.
9. Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.
10. Ὁμολογῶ ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.
11. Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν.
12. Καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.
Ἀμήν.