19/02/16 22:07 - Η χαρμολύπη των μαθητικών μας χρόνων!..

 

Η χαρμολύπη των μαθητικών μας χρόνων!..

Θύμησες και αναμνήσεις!.. Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!... Ένα χρονογράφημα-ντοκουμέντο, έτσι όπως βιώσαμε μερικές φορές τα μαθητικά μας χρόνια, καθώς η κάθε στιγμή της παιδικής μας ζωής ήταν ορισμένες φορές μια χαρμολύπη, αφού αυτά που βιώναμε ήταν πρωτόγνωρα για την άδολη μαθητική μας ματιά!..

ΟΙ ΝΙΦΑΔΕΣ χιονιού, που έπεφταν έξω από το παράθυρο του νοικιασμένου δωματίου, όπου μέναμε για να διαβάζουμε, επειδή το χωριό μας ήταν απομακρυσένο, έμοιαζαν σαν νυφούλες, που χόρευαν στριφογυρίζοντας μέσα στην πνοή του παγερού ανέμου!... Είχα ανοίξει το παράθυρο και παρακολουθούσα τον «χορό του χιονιά», παρά το γεγονός ότι τέτοιες μέρες είχαμε Εξετάσεις του Α΄ Εξαμήνου στο τότε Εξατάξιο Γυμνάσιο Δάφνης Καλαβρύτων (πάνω φωτογραφία)!.. Κι όπως πάντα, πέραν της μελέτης, με συγκινούσε πολύ να ασχολούμαι και με τις δικές μου Μούσες!.. Τις δικές μου ερωμένες: Την Ποίηση, την Ζωγραφική και τη Μουσική!...
Δεν θυμάμαι εάν το έχω ξαναγράψει, αλλά δύο ήσαν οι σημαντικότερες στιγμές της ζωής μου στις μαθητικές Εξετάσεις. Η μία, πολύ αρνητική, έχει να κάνει με το μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών και η άλλη, πολύ θετική, με το μάθημα της Τριγωνομετρίας.
Το μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών, αν και το αγαπούσα πολύ, κατά την ταπεινή μου γνώμη, εδιδάσκετο με λάθος τρόπο. Σίγουρα ήταν και θέμα καθηγητού. Εμείς είχαμε, για παράδειγμα, έναν φιλόλογο καθηγητή, τον Αθανάσιο Μπαλάσκα (νάναι καλά όπου βρίσκεται ο άνθρωπος) ο οποίος δίδασκε έχοντας για βέργα τις μεγάλες … παλάμες των χειρών του: Τα σκαμπίλια που μας έδινε σε καθημερινή βάση πήγαιναν σύννεφο, διότι τότε δεν κατανοούσαμε καλά το Συντακτικό, αλλά και την ίδια τη Γραμματική! Και δεν μιλάω ασφαλώς για τη μετάφραση αρχαίων κειμένων (νεοελληνική απόδοση), που ήταν απαγορευμένη πολύ αυστηρά στα σχολεία!..
Αναγκαζόμασταν, λοιπόν, να αποστηθίζουμε τα πρωτότυπα κείμενα, για να εξεταστούμε, πράγμα που σημαίνει ότι σε λίγες μέρες τα ξεχνάγαμε και αυτό που έμενε σ’ εμάς ήταν η … ταλαιπωρία αποστηθίσεως ενός ολόκληρου βιβλίου, όπως για παράδειγμα το έργο: «Πλάτωνος: Απολογία Σωκράτους». Δεν μας επέτρεπαν ούτε μία μετάφραση, όπως ήταν τότε του Ι.Θ. Ρώσση! Αρκούσε έστω και μία σελίδα της μετάφρασης να βρει στη τσάντα μας ο καθηγητής, για να εισπράξουμε μια ωραία πενθήμερη … αποβολή (!!).

Μία ημέρα, καθώς αποστηθίζαμε στα κρυφά την «Απολογία του Σωκράτη», έχοντας παράπλευρα τη μετάφραση του Ρώσση, μπαίνει μέσα στο δωμάτιο ο αδελφός μου ο Θεόδωρος Σακκέτος, που φαίνεται στη δεύτερη φωτογραφία σε μια εθνική εορτή του Γυμνασίου, ο οποίος ήταν αριστούχος στα φιλολογικά μαθήματα!
--Τι κάνεις;
--Δεν βλέπεις; Διαβάζω!
--Σε βλέπω στενοχωρημένο!
--Τι να κάνω; Δίνω αρχαία αύριο και αναγκάζομαι να τα μάθω απέξω!
--Δώσε μου το βιβλίο και θα σου πω τι θα διαβάσεις! Μην κουράζεσαι!.. Θα διαβάζεις τα κείμενα που είναι μέχρι οκτώ σειρές. Παραπάνω κείμενο δεν πρόκειται να μπει!..
Τον άκουσα. Αλλά η «Απολογία» δεν ήταν Θουκυδίδης που είχε μεγάλα κείμενα χωρίς τελείες. Ένα μονάχα κείμενο βρήκα, που ήταν μεγάλο και το άφησα κάτω χαρούμενος που θα ξεκουραστώ για λίγο!... Και η ξεκούραση για μένα ήταν οι τρεις Μούσες μου: Η Ποίηση, η Μουσική και η Ζωγραφική!..

Την άλλη μέρα πάω να δώσω μάθημα (καθηγήτρια ήταν μια πανέμορφη και πανύψηλη κυρία, η Σταυρούλα Παναγιωτοπούλου) η οποία, ενώ μου έβαζε μεγάλους βαθμούς, δεν ξέρω γιατί δεν με «χώνευε» και τόσο. Όταν αργότερα έμαθα το λόγο την συγχώρησα και έδειξα μεγάλη κατανόηση, διότι είχε διοριστεί εκεί τις τελευταίες ημέρες και δεν εύρισκε το κατάλληλο σπίτι που επιθυμούσε για να νοικιάσει. Όλα ήταν νοικιασμένα!
--Έτοιμοι για γράψιμο;
--Μάλιστα!..
--Γράψτε: «τοιοῦτος οὖν ἄλλος οὐ ῥᾳδίως ὑμῖν γενήσεται, ὦ ἄνδρες, ἀλλ’ ἐὰν ἐμοὶ πείθησθε, φείσεσθέ μου…»
--Τι λέει η γυναίκα, βρε παιδιά; Δεν καταλαβαίνω τίποτε.
--Από το κείμενο της «Απολογίας» είναι, Άγγελε, μου λέει ένας συμμαθητής μου!
-- Ησυχία, ησυχία!.., φώναξε η καθηγήτρια και συνέχισε: «ὑμεῖς δ’ ἴσως τάχ’ ἂν ἀχθόμενοι, ὥσπερ οἱ νυστάζοντες ἐγειρόμενοι, κρούσαντες ἄν με, πειθόμενοι Ἀνύτῳ, ῥᾳδίως ἂν ἀποκτείναιτε, εἶτα τὸν λοιπὸν βίον καθεύδοντες διατελοῖτε ἄν, εἰ μή τινα ἄλλον ὁ θεὸς ὑμῖν ἐπιπέμψειεν κηδόμενος ὑμῶν…»

ΕΦΥΓΑ περίλυπος για το σπίτι!.. Ασφαλώς και δεν έγραψα!.. Κι όταν το είπα στον αδελφό μου τον Θεόδωρο δεν το πίστευε. Άνοιξε το βιβλίο και (ώ της ατυχίας) ήταν το κείμενο που είχα αφήσει αδιάβαστο (!!). Με κοίταζε επί ώρα και κάποια στιγμή μου είπε μελαγχολικά:
--Κι αν σου πω ότι το κείμενο ήταν η προφητική φράση του Σωκράτη προς τους δικαστές για τον Χριστό, όπως λένε;
--Και τι λέει το κείμενο ή μάλλον ο Σωκράτης στους δικαστές;
-- «Κατόπιν θα περνούσατε την υπόλοιπη ζωή σας κοιμισμένοι, εκτός και αν ο θεός ενδιαφερόταν για σας και σας έστελνε κάποιον άλλο (θεό)»!..

ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ακριβώς συνέβη με το μάθημα της Τριγωνομετρίας. Ακόμη και σήμερα δεν θυμάμαι τίποτε, παρά μονάχα … το εξώφυλλο του βιβλίου. Ποτέ μου δεν τη διάβασα!.. Και οι Εξετάσεις για μένα, όταν είχαμε Τριγωνομετρία, ήταν για να «περιποιηθώ» τις Μούσες μου!
--Καλά, μου λέει ο αδελφός μου, ο Θεόδωρος!.. Τον Πέτρο Τόγκα τον έχεις δίπλα σου. Δεν διαβάζεις μερικές ασκήσεις μήπως πέσεις μέσα;
--Αυτόν διαβάζω, του έλεγα γελώντας! Δεν τον βλέπεις;
--Τον Τόγκα; Για να δω!..
Ανοίγει ο αδελφός μου το ογκωδέστατο βιβλίο των λύσεων του απαγορευμένου βιβλίου του μαθηματικού Πέτρου Τόγκα και σκάει κυριολεκτικά στα γέλια.
--Καλά, βρε Άγγελε, έβαλες απέξω το εξώφυλλο του Τόγκα, μήπως το δει ο πατέρας μας, και μέσα διαβάζεις τους … «Αθλίους» του Βίκτωρος Ουγκώ; Δεν είμαστε καλά!..
--Προτιμώ να μάθω τι έκανε ένας πεινασμένος νέος άνδρας, ο Γιάννης Αγιάννης, που σπάζει τη βιτρίνα ενός αρτοπωλείου για να κλέψει ψωμί, με σκοπό να ταΐσει την οικογένειά του που λιμοκτονούσε, παρά να τραβάω τρίγωνα στο τετράδιό μου και να μιλάω για συναρτήσεις των γωνιών και τις εφαρμογές τους σε διάφορους υπολογισμούς!.. Βρε, άει παράτα μας! Δεν μ' ενδιαφέρει η Τριγωνομετρία!
Καψαλίσαμε λίγο ψωμί, πήραμε και δυο ελιές κι αρχίσαμε να τρώμε, απολαμβάνοντας τις νιφάδες του χιονιού που είχαν στολίσει για καλά το παράθυρό μας!.. Κάποια στιγμή ο Θεόδωρος, ο οποίος στο μεταξύ έψαχνε κάποιες ασκήσεις από το πραγματικό βιβλίο του Τόγκα, μου λέει:
--Να!.. Τουλάχιστον διάβασε αυτή την άσκηση. Μιάμιση σειρά όλη κι όλη!... Έτσι, για να λες τουλάχιστον ότι δεν πήγες … αδιάβαστος!

Την άλλη μέρα, καθώς βγήκα για να πάω στο Γυμνάσιο, δεν μπορούσα να περπατήσω διότι γλίστραγε ο δρόμος από το παγωμένο χιόνι!.. Παρά ταύτα, έπρεπε να πάω να δώσω εξετάσεις!.. Τα χέρια μου είχαν μελανιάσει από το κρύο!.. Ούτε το μολύβι δεν μπορούσα να πιάσω, ενώ η σόμπα που ανάψαμε εκείνη τη στιγμή έβγαζε μαύρους καπνούς που έκαναν τα μάτια μας κατακόκκινα από το τσούξιμο!
Κάποια στιγμή μπαίνει μέσα στην αίθουσα ο καθηγητής, αλλά ο μόνος που δεν σηκώθηκε όρθιος ήμουν εγώ! Ο Αλέκος Τσεμπερλίδης (αυτός ήταν ο καθηγητής μαθηματικών, που φαίνεται στη φωτογραφία με τη γραβάτα) με κοίταξε με συμπόνια και με ρώτησε:
--Δεν μπορείς, Άγγελε;
--Δεν μπορώ, κύριε καθηγητά!..
--Δεν πειράζει, είπε. Σε λίγο θα ζεσταθείς!... Και απευθυνόμενος προς όλους τους μαθητές λέει!.. Γράψτε!..
Καθώς ο καθηγητής έγραφε την άσκηση στον μαυροπίνακα δεν πίστευα στα μάτια μου!..
--Θεέ μου, φώναξα από χαρά!.. Έγραψα!!!.. Έγραψα!!!.. Έγραψα!!!

Η άσκηση που έπεσε στο διαγώνισμα, ήταν η μοναδική άσκηση της μιάμιση σειράς που είχα διαβάσει από το βιβλίο ασκήσεων του Πέτρου Τόγκα (!!!).