01/03/16 20:02 - Η 1η Μάρτη των παιδικών μας χρόνων!..

Η 1η Μάρτη των παιδικών μας χρόνων!..

Μόλις φορούσαμε την ασπροκόκκινη κλωστή, είτε γιατί είχαμε υποβληθεί στη γοητεία των παραμυθιών, είτε γιατί το πιστεύαμε ακράδαντα μέσα στην νεανική ψυχή μας, αισθανόμασταν σαν οπλισμένοι γίγαντες! Παλεύαμε με τα θεριά όχι στα μαρμαρένια, αλλά στα πέτρινα αλώνια του χωριού, που με τόση επιδεξιότητα φωτογράφισε ο φίλος μου ο Χρήστος Δάμπασης σε όλες τις πτυχές της ομορφιάς του Βεσινίου! Θαρρούσαμε πως αποκτούσαμε κυκλώπειες δυνάμεις, σαν αυτά που υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε μερικά όμορα χωριά με τα κυκλώπεια τείχη, όπου ανώτερες φυσικές δυνάμεις ανύψωναν τις τεράστιες τετράγωνες πέτρες στα χρόνια των αρχαίων προγόνων μας!..

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ σήμερα μερικές νοσταλγικές φωτογραφίες, που ανάρτησε ο καλός μου φίλος και συμπατριώτης, Χρήστος Δάμπασης, στην διαδικτυακή σελίδα ΒΕΣΙΝΙ – Vessini του Facebook, ένα «κρακ» έκανε η ρημαγμένη τούτη καρδιά! Μια ξώμαχη καρδιά, όπως λέω, κάθε φορά που θυμάμαι κάτι συγκινητικό ή βλέπω κάτι νοσταλγικό απ’ το χωριό μου!
Και δεν γινόταν διαφορετικά!.. Σ’ αυτό το χωριό γεννήθηκα, σ’ αυτό το χωριό μεγάλωσα, σ’ αυτό το χωριό ακούμπησα κι εγώ τα όνειρά μου για να γίνω καλός άνθρωπος, όπως ήθελαν οι γονείς μου!
Σαν σήμερα, λοιπόν, μια μακρινή χρονιά της 1η Μαρτίου, «Πρωτομηνιά της Άνοιξης», όπως έλεγε η γιαγιά μου (μακαρίτισσα εδώ και πολλά χρόνια – Θεός σ’χωρέστην!), με το που φοράγαμε τη σάκα μας για να πάμε στο Δημοτικό Σχολείο, μας φώναζε:
--Μη ξεχάστε το Μάρτη!.. Θα σας κάψει ο ήλιος αν δεν τον φορέσετε!

Τρέχαμε κι εμείς τα άδολα παιδιά να βρούμε κόκκινη και άσπρη κλωστή να δέσουμε τον αριστερό ή τον δεξιό καρπό του χεριού, διότι, κατά τα λεγόμενα, ο Μάρτης δεν είναι μόνο γδάρτης, αλλά και ...  ηλιοκάφτης!
--Γιαγιά, εγώ δεν βρίσκω κόκκινη κλωστή!, έλεγε ο ένας από τη φαμίλια μας (έτυχε, βλέπεις, οι γονείς μου να κάνουν δέκα παιδιά)!
--Καλά, θα σου βρω εγώ από το νέμα!..
--Γιαγιά, εγώ δεν έχω άσπρη κλωστή!, έλεγε το άλλο!
--Καλά, θα σου βρω εγώ από τ’ αδράχτι! Μην ανησυχείς!..

Μόλις φορούσαμε την ασπροκόκκινη κλωστή, είτε γιατί είχαμε υποβληθεί στη γοητεία των παραμυθιών, είτε γιατί το πιστεύαμε ακράδαντα μέσα στην νεανική ψυχή μας, αισθανόμασταν σαν οπλισμένοι γίγαντες! Παλεύαμε με τα θεριά όχι στα μαρμαρένια, αλλά στα πέτρινα αλώνια του χωριού, που με τόση επιδεξιότητα φωτογράφισε ο φίλος μου ο Χρήστος Δάμπασης σε όλες τις πτυχές της ομορφιάς του Βεσινίου! Θαρρούσαμε πως αποκτούσαμε κυκλώπειες δυνάμεις, σαν αυτά που υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε μερικά όμορα χωριά με τα κυκλώπεια τείχη, όπου ανώτερες φυσικές δυνάμεις ανύψωναν τις τεράστιες τετράγωνες πέτρες στα χρόνια των αρχαίων προγόνων μας!

Έτσι αισθανόμουν κι εγώ μόλις φορούσα την ασπροκόκκινη κλωστή!.. Ασφαλώς και μιλάμε για παιδικές ψευδαισθήσεις!.. Κοίταζα με … μισόκλειστα μάτια τον ήλιο (για να μην καούν τα μάτια μου), που είχε διαβεί τρεις οργυιές στον ουρανό, σαν να του έλεγα γιομάτος πάθος και παλμό: «Βασιλιά Ηλιάτορα, η δύναμή σου τελειώνει εκεί που αρχίζει η δική μου δύναμη!..»
Φορτισμένος, λοιπόν, από μια αόρατη και μαγική δύναμη, που μου «χάριζε» η ασπροκόκκινη κλωστή, βάδιζα αγέρωχος προς το Δημοτικό Σχολείο. «Για να δούμε, θα με χτυπήσει σήμερα η δασκάλα μου;» (νάσαι καλά, γλυκύτατή μου δασκάλα, Μαρία Καστάνη, που μούμαθες να σκαλίζω τα πρώτα γράμματα και που μου δίδαξες όλες τις ανθρώπινες αρετές της ζωής!).

Εκείνη την ημέρα η δασκάλα μας δεν είχε και τόσες καλές διαθέσεις. Δεν ήμασταν καλά προετοιμασμένοι στο μάθημα (λες και ήταν η πρώτη φορά!) και ως εκ τούτου έπεσε η «αγία βέργα»!.. Έβαλε, που λέτε, τον συμμαθητή μας Γιάννη Τριανταφυλλόπουλο, που ήταν και εύσωμο παιδί, και κατέβασε όλες τις βέργες από μια μουριά.
--Ορίστε, δεσποινίς!.. Έφερα τις βέργες!
--Άνοιξε πρώτα εσύ τις παλάμες σου!
--Θα φάω και ξύλο από πάνω;
--Γιατί, εσύ διάβασες;

Κάθε φορά που η βέργα έσπαγε πάνω στις παλάμες των χεριών, ένα δεύτερο «κρακ» έσκιζε την καρδιά μου!.. Ο μύθος της ασπροκόκκινης κλωστής άρχισε να καταρρέει. Φαίνεται ότι ο θρύλος δεν ήταν και τόσο ισχυρός! Αυτός και ο λόγος, που μόλις σχολάσαμε. γιατί ακούσαμε το (λυτρωτικό) χτύπημα της καμπάνας να χτυπάει δυνατά, δεν πήγα στο σπίτι να φάω. Πήρα των ομματιών μου και βάδισα προς του Παπακίτσου, που σήμερα μου θύμισε με τις φωτογραφίες του ο Χρήστος Δάμπασης! Ήθελα να μη δει ο πατέρας μου τα χέρια μου με τις κόκκινες ραβδωσιές, που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα οι βέργες της μουριάς!

Ο ήλιος άρχισε να γέρνει, αλλά δεν μου έκανε καρδιά να φύγω!.. Το μυρωμένο αγέρι και η ομορφιά του ανοιξιάτικου τοπίου με έκανε να βουρκώσω!.. Σήκωσα τα μάτια μου προς τη «χαμοκέλα του Παπακίτσου» και είδα ένα μικρό αρνί να βόσκει μοναχό του! Βλέπεις, πλησίαζε το Πάσχα και οι λογισμοί ήσαν πολλοί! Γουργούριζε κι εκείνο το στομάχι από την πείνα, οπότε τα πράγματα κάπου έπρεπε να τελειώσουν εκεί!.. Εκεί που άρχιζαν οι βιωματικές εμπειρίες κι εκεί που δεν τελείωσαν ποτέ οι αναμνήσεις του χωριού, που ο Χρήστος Δάμπασης με τόση μαεστρία κατάφερε σήμερα, 1η του Μάρτη, με τις φωτογραφίες του να παρελάσουν νοσταλγικά όλα τα γεγονότα της παιδικής μας ζωής.

Φίλε, Χρήστο, ένα μεγάλο ευχαριστώ!...

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Τρίτη, 1η Μαρτίου 2016