24/03/16 21:49 - Διδάγματα από αρχαία κείμενα!..

 

Διδάγματα από αρχαία κείμενα!..

Διαβάστε τι μας διδάσκει ο Αιλιανός στην Ποικίλη Ιστορία του, σχετικά με ένα θέμα δικαιοσύνης, για την οποία οι σύγχρονοι Έλληνες θα θεωρήσουν πολύ σκληρή, για να είναι αληθινή ή -τουλάχιστον- ουτοπική!...Ο Κλαύδιος Αιλιανός, ο επιλεγόμενος «Σοφιστής» (περ. 175 – περ. 235 μ.Χ.), συχνά απαντώμενος ως απλώς «Αιλιανός», ήταν Ρωμαίος συγγραφέας και διδάσκαλος της Ρητορικής που άκμασε επί Σεπτιμίου Σεβήρου και μάλλον ζούσε και μετά τον θάνατο του Ηλιογαβάλου το 222 μ.Χ.. Ο Αιλιανός έγραψε στην ελληνική γλώσσα, αφού την μιλούσε τόσο τέλεια ώστε να αποκαλείται «μελίγλωττος» και «μελίφθογγος»!..

Ο ΜΥΘΟΣ

Ένας άντρας, Μάρδος στην καταγωγή, είχε επτά παιδιά.
Από αυτούς ο πιο νέος προκαλούσε πολλά κακά στους άλλους.
Και αρχικά ο πατέρας του προσπαθούσε
να τον συνετίσει με τα λόγια·
επειδή όμως δεν πειθόταν, τον οδήγησε μπροστά στους δικαστές
και τον κατηγόρησε για όσα αυτός είχε αποτολμήσει,
και ζητούσε από τους δικαστές να εκτελέσουν το νέο.
Αυτοί έμειναν έκπληκτοι
και οδήγησαν και τους δυο στο βασιλιά Αρταξέρξη.
Κι ενώ ο Μάρδος έλεγε τα ίδια, ο βασιλιάς είπε:
«Αλήθεια, θα έχεις το θάρρος να αντέξεις να πεθαίνει ο γιος σου;»
Κι αυτός είπε «βεβαιότατα·
γιατί και όταν αφαιρώ τις πικρές παραφυάδες που φυτρώνουν στα μαρούλια,
η μητέρα τους καθόλου δε λυπάται,
αλλά ανθίζει περισσότερο και γίνεται γλυκύτερη.»
Αφού άκουσε αυτά ο Αρταξέρξης, επαίνεσε τον άντρα
και τον έκανε ένα από τους βασιλικούς δικαστές,
λέγοντας ότι αυτός που για τα παιδιά του
διατυπώνει τόσο δίκαιες κρίσεις
οπωσδήποτε και στις ξένες υποθέσεις θα είναι δίκαιος δικαστής και αδέκαστος,
και απάλλαξε από την τιμωρία το νέο,
απειλώντας τον με θάνατο,
εάν αποδειχθεί ότι διαπράττει άλλες αδικίες.
Αἰλιανός, Ποικίλη Ἱστορία 1.34 (διασκευή)

ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ἀνὴρ γένει Μάρδος παῖδας εἶχεν ἑπτά.
Τούτων ὁ νεώτατος κακὰ πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο.
Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ πατὴρ
ῥυθμίζειν λόγῳ·
ἐπεὶ δὲ οὒκ ἐπείθετο, πρὸς τοὺς δικαστὰς ἤγαγε
καὶ ὅσα αὐτῷ ἐτετόλμητο ἀκριβῶς κατηγόρησε,
καὶ ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι τὸν νεανίσκον.
Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν
καὶ ἀμφοτέρους ἐπὶ τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην ἤγαγον.
Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου, βασιλεὺς ἔφη:
«Εἶτα τολμήσεις τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι;»
Ὁ δὲ ἔφη «πάντων μάλιστα·
ἐπεὶ καὶ ὅταν τῶν φυομένων θριδακινῶν τάς ἐκφύσεις τὰς πικρὰς ἀφαιρῶ,
οὐδὲν ἡ μήτηρ αὐτῶν λυπεῖται,
ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ γλυκίων γίνεται».
Ταῦτα ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν τὸν ἄνδρα
καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα,
εἰπὼν ὅτι ὁ περὶ τῶν ἰδίων παίδων
οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος
πάντως καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβής ἔσται δικαστὴς καὶ ἀδέκαστος,
ἀφῆκε δὲ καὶ τὸν νεανίαν τῆς τιμωρίας,
ἀπειλῶν αὐτῷ θανάτου,
ἐὰν ἀδικῶν φωραθῇ ἕτερα.