31/03/16 21:49 - Ο Αριστοτέλης και οι «σύγχρονοι προφήτες»!..

 

Ο Αριστοτέλης και οι «σύγχρονοι προφήτες»!..

Πώς τα οικονομικά συμφέροντα και το κυνήγι του χρήματος, σύμφωνα με αθηναϊκή εφημερίδα, καθορίζουν την πολιτική και τη μοίρα των συγχρόνων ανθρώπων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο διανοούμενος, καθηγητής της Γλωσσολογίας στο ΜΙΤ Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος, σε μία εργασία του, μας εθύμισε πως ο Αριστοτέλης πίστευε ότι αν έχεις ακραίες καταστάσεις φτώχειας και πλούτου, δεν μπορείς να μιλάς σοβαρά για Δημοκρατία!..

Πολλοί Έλληνες και ξένοι διανοούμενοι, όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, βρίσκουν στο πρόσωπο των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και κλασικών συγγραφέων έναν σύγχρονο άνθρωπο με μοντέρνες ιδέες και προοδευτικές αντιλήψεις. Αυτός και ο λόγος που εκδίδονται συχνά βιβλία με αντικείμενο τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο διανοούμενος, καθηγητής της Γλωσσολογίας στο ΜΙΤ Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος, σε μία εργασία του, μας εθύμισε πως ο Αριστοτέλης πίστευε ότι αν έχεις ακραίες καταστάσεις φτώχειας και πλούτου, δεν μπορείς να μιλάς σοβαρά για Δημοκρατία.
Στον 20ό αιώνα, ο Αμερι­κανός φιλόσοφος Τζιν Νιούι υποστήριξε πως για όσο διάστημα το οικονομικό σύ­στημα θα ελέγχεται από τα ιδιωτικά συμφέροντα, θα εί­ναι αστείο να μιλάμε για Δη­μοκρατία. Και πρόσθετε ότι η πολιτική είναι η σκιά των με­γάλων επιχειρήσεων πάνω στην κοινωνία.
Έτσι, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, με δεδομένο ότι κα­μιά επέμβαση, καμιά πράξη ή παράλειψη, κανένας πόλεμος δεν είχε ποτέ άλλο κίνητρο από την απόκτηση οικονομικής δύναμης και την εξασφά­λιση οικονομικών συμφερό­ντων, καθίσταται σαφές ότι κάθε ενέργεια των Μεγάλων Δυνάμεων, με επικεφαλής την υπερδύναμη, είχε ως γνώμονα τα οικονομικά συμφέροντα, όπως αυτά εκπρο­σωπούνται και διεκδικούνται από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες, τις πετρελαϊκές εται­ρίες, τους εμπόρους όπλων.
« Η απαρχή του 21ου αιώνα, όμως, βρήκε έναν κόσμο φτι­αγμένο από τεχνολογία, γυα­λί και ατσάλι. Με τις ανισότητες να διευρύνονται ακόμη και στο εσωτερικό των πλου­σίων χωρών, με λαούς ολό­κληρους να πέφτουν θύματα γενοκτονιών και να εγκαταλείπονται στη μοίρα τους επειδή οι δήμιοι τους είναι καλοί αγοραστές όπλων, με τους δήθεν ασφαλείς και εφη­συχασμένους να εγκαταλεί­πονται στην ευδαιμονία του υπερκαταναλωτισμού τους.
Η ζοφερή αυτή κατάσταση έχει επανειλημμένα επιση­μανθεί από τους φιλοσόφους και τους οικονομολόγους, που στην ουσία προβλέπουν πως δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει σε μια πολύ βίαιη σύγκρουση. Αυτές τις ημέρες, αλλά και νωρίτερα κατά τις συ­γκρούσεις στη Μέση Ανατολή, ζούμε αυτή τη σύγκρουση στην πιο φρικιαστική της εκ­δοχή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και μια περίπου δεκαετία επιζητούν την υιοθέτηση αντιτρομοκρατικών νόμων σε όλες τις συμμαχικές τους χώ­ρες, αλλά κατέστη πλέον σα­φές ότι κανένας νόμος δεν θα εμποδίσει ποτέ ανθρώπους αποφασισμένους να πεθά­νουν.
«Θέλουν να παρουσιάσουν ως εγκληματίες ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού», λέει στο βιβλίο «Οι έχοντες και οι μη κατέχοντες» ο Νόαμ Τσόμ­σκι (εκδόσεις «Καστανιώτη»).
Το κυνήγι του χρήματος βρίσκεται στη βάση της σκέ­ψης όλων των σύγχρονων «προφητών» και αυτό θεω­ρούν αιτία για τα δεινά της ανθρωπότητας. Στις ΗΠΑ, τα μεγάλα λόμπι, με επικεφαλής το εβραϊκό, κρατούν στα χέ­ρια τους την οικονομική δύ­ναμη και καθορίζουν έτσι την αμερικανική εξωτερική πολι­τική. Και αυτό δεν είναι κάτι που δεν αρέσει μόνο στους μη Αμερικανούς (στους Πα­λαιστινίους, για παράδειγ­μα), αλλά και στους ίδιους τους Αμερικανούς. Άλλωστε, οι δημοσκοπήσεις μετά το τρομοκρατικό χτύπημα έδει­ξαν ότι η συντριπτική πλειο­ψηφία τους, πάνω από 70%, δεν επιθυ­μούσαν τυ­φλά αντί­ποινα και βομβαρδισμό. Στο βιβλίο του «Το κοινό καλό» (Εκδόσεις SCRΙΡΤΑ), ο Τσόμσκι υποστηρίζει ότι οι εταιρίες - πολλές από τις οποίες φιλοξενούνταν στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου - αποτελούν το μεγαλύτερο σύστημα εξουσίας στη Δύση. «Στον κόσμο δεν αρέσει το σύστημα», υποστηρίζει ο Τσόμσκι.»
Τι λέει όμως, για τις Εταιρίες;
Διαβάζομεν:
«Το 95% των Αμερικανών πιστεύει πως οι εταιρίες πρέ­πει να μειώσουν τα κέρδη τους προς όφελος των εργα­τών τους και των κοινωνιών όπου ασκούν την επιχειρη­ματική τους δράση». Αλλά και με αφορμή το χτύπημα της περασμένης Τρίτης, ο Τσόμ­σκι δεν έχασε την ευκαιρία να επισημάνει πως η τραγω­δία που έζησαν οι ΗΠΑ δεν είναι μεγαλύτερη από αυτή που κατά καιρούς έχουν ζή­σει άλλοι λαοί.
Για τη «νέα κουλτούρα του υπερκαπιταλισμός, όπου όλη η ζωή είναι μια επί πληρωμή εμπειρία», μιλά στο βιβλίο του «Η Νέα Εποχή της Πρόσβασης» (εκδόσεις «Νέα Σύνορα - Λιβάνη») και ο διάση­μος οικονομολόγος Τζέρεμι Ρίφκιν.
Και από τα γραφόμενά του είναι σαφές πως και αυτός αποδίδει τα περισσότερα δει­νά που υφίστανται οι πλούσι­ες χώρες, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, σ' αυτή τη νέα κουλτού­ρα του καπιταλισμού, σύμβο­λο της οποίας υπήρξε το Πα­γκόσμιο Κέντρο Εμπορίου.

«Στη νέα εποχή, οι άνθρω­ποι αγοράζουν την ίδια τους την ύπαρξη κατακερματισμέ­νη σε μικρά εμπορεύσιμα τεμάχια.
Η προσωπική ζωή των αν­θρώπων μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε επί πληρωμή εμπειρίες». Και «ενώ το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πλη­θυσμού μεταναστεύει στον Κυβερνοχώρο και στις σχέσεις πρόσβασης, το υπόλοιπο τμήμα της ανθρωπότητας εί­ναι ακόμη παγιδευμένο στον κόσμο των υλικών ελλείψε­ων». Αλλά και ο Αμερικανός αναλυτής Τόμας Φρίντμαν, στο βιβλίο του «Το Lexus και η Ελιά» (εκδόσεις «Ωκεανίδα»), προσπαθεί να εξηγήσει αυτή την κορυφαία σύγκρου­ση, που συχνά έχει μοιραία κατάληξη.
Το 1992 επισκέφθηκε το ιαπωνικό εργοστάσιο που κα­τασκευάζει τα περίφημα αυ­τοκίνητα Lexus και θαύμασε τα επιτεύγματα των ρομπότ που τα συναρμολογούν. Το ίδιο απόγευμα διάβασε στην εφημερίδα για άλλο ένα επει­σόδιο μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων.
Ξαφνικά αντιλήφθηκε ότι ο μισός κόσμος τρέχει πίσω από το Lexus και την τεχνο­λογία του κι ο άλλος μισός πολεμάει για ν' αποδείξει σε ποιον ανήκει ποια ρίζα ελιά.
Αυτή την πάλη, αυτή τη σύ­γκρουση των πολιτισμών, πα­ρακολουθούμε εδώ και πολ­λά χρόνια. Μια μάχη ανάμε­σα στο Lexus και την Ελιά...» («ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ»)