24/04/16 23:20 - Ποια ήταν τελικώς η αρχαία νύμφη Δάφνη;

 

Ποια ήταν τελικώς η αρχαία νύμφη Δάφνη;

Διαβάστε τι αναφέρει ο Αθανάσιος Σταγειρίτης, Καθηγητής της Ελληνικής Γλώσσας εις την Βιέννην, και δη της Καισαροβασιλικής Ακαδημίας των Ανατολικών Γλωσσών, φίλος του πρώτου Κυβερνήτου της Ελλάδας, του Ιωάννου Καποδιστρίου, εις τον τέταρτον τόμον του πεντάτομου έργου: «ΩΓΥΓΙΑ ή ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ», το οποίο εξεδόθη το 1818, αναφερόμενος εις την Βίβλον «Περί των αρχαίων Οικητόρων και Ηρώων της Αττικής» και συγκεκριμένα «Περί του Ωγύγου και των απογόνων αυτού», όπου κάνει μιαν συγκλονιστικήν αποκάλυψιν».

… Ας έλθουμε τώρα εις το τελευταίο επιχείρημα, που έχει να κάνη με την Ελληνικήν Μυθολογίαν, αλλά έτσι όπως την βλέπει ένας Πανεπιστημιακός Καθηγητής, που δεν είναι άλλος από τον Αθανάσιο Σταγειρίτη.
Ο Αθανάσιος Σταγειρίτης, Καθηγητής της Ελληνικής Γλώσσας εις την Βιέννην, και δη της Καισαροβασιλικής Ακαδημίας των Ανατολικών Γλωσσών, φίλος του πρώτου Κυβερνήτου της Ελλάδας, του Ιωάννου Καποδιστρίου, εις τον τέταρτον τόμον του πεντάτομου έργου: «ΩΓΥΓΙΑ ή ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ», το οποίο εξεδόθη το 1818, αναφερόμενος εις την Βίβλον37 «Περί των αρχαίων Οικητόρων και Ηρώων της Αττικής» και συγκεκριμένα «Περί του Ωγύγου και των απογόνων αυτού» κάνει μιαν συγκλονιστικήν αποκάλυψιν».
Διαβάζομεν:
«Ο ΄Ωγυγος και Ωγύγης λεγόμενος, νομίζεται ο πρώτος αυτόχθων βασιλεύς της Αττικής και αρχαιότατος αυτής οικιστής, εξ’ ου άρχεται ο Ηρωϊκός αιών˙ όθεν έλεγον αντ’ αυτού Ωγύγια τα αρχαία πράγματα, ως λέγει ο Διονύσιος της Θάσου:
-Ωγυγίη τε Θάσος Δημήτερος ακτή.
Επειδή ελατρεύετο παλαιόθεν η Δήμητρα εκεί. Τον δε Λάδωνα λέγει:
-Ηχι και Ωγύγιος μηκύνεται ύδασι Λάδων.
Επειδή εμυθολογήθη, ότι ο Λάδων, εγέννησε εκ της Γης την Δάφνην, τον πρώτον άνθρωπον εις την γην.
Οι μεν ουν Αττικοί έλεγον αυτόν υιόν της Γης˙ οίον αυτόχθονα εξ αγνώστων γονέων. Άλλοι δε, του Ποσειδώνος και άλλοι του Βοιωτού και της Αλίστρας38 η της Τερμέρας…»39
Δράττομαι αυτής της ευκαιρίας να πω ότι ο ΄Ωγυγος εβασίλευσε εις την Αττικήν και την Βιοωτίαν και εξ αυτού ωνομάσθησαν οι πύλες των Θηβών «Ωγύγιαι Πύλαι», οι δε κάτοικοι της Βοιωτίας τότε έφεραν την ονομασίαν «Εκτήνες», οι οποίοι εθεωρούντο το πρώτο έθνος της Βοιωτίας. Από αυτόν λοιπόν ονομάσθηκε «Ωγυγία» η Αττική και πάσα η Βοιωτία.

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΔΑΦΝΗ;

Επειδή ο γράφων τυγχάνει να είναι γεννημένος εις τα ιερά χώματα της επαρχίας Καλαβρύτων, εις το χωριό Βεσίνι, που βρίσκεται πλησίον της κωμοπόλεως Δάφνης Καλαβρύτων (εκεί όπου ετελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές), μετ’ εκπλήξεως εδιάβασε μίαν ημέραν ένα αρχαίο επίγραμμα του ποιητού ΓΛΑΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΠΑΝΑ, τον θεόν των ποταμών, που λημέριαζε εις τον ποταμόν Λάδωνα, σκαλισμένο εις το μάρμαρο της βρύσης του εκεί ναϊσκου του Αγίου Δημητρίου, που είχε ως εξής:
«Νύμφαι, πευθομένω φράσατ’ ατρακές, ει παροδεύων˙ Δάφνις τας λευκάς ωδ’ ανέπαυσ’ ερίφους.
Ναι, ναι, Παν συρικτά, και εις αίγειρον εκείναν σοι τι κατά φλοιού γράμμ’ εκόλαψε λέγειν.
Παν, Παν, προς Μαλέαν, προς όρος Ψωφίδιον έρχεν. Ιξούμαι, Νύμφαι χαίρετε, εγώ δ’ υπάγω.»

Νεοελληνική απόδοσις:

«Νύμφες, πέστε μου ειλικρινά, που θέλω να το μάθω, αν ο Δάφνις περαστικός.
στάλισ’ εδώ τα άσπρα του κατσίκια.
Ναι, ναι, Πάνα συρικτά, και εις την λεύκα εκείνη για σένα εις την φλούδα επάνω σκάλισε μιαν είδησιν, που λέει: Πάνα, Πάνα, κατά τον Νοτιά, προς της Ψωφίδος το βουνό να’ ρθης.
Θα’ ρθω. Χαίρετε Νύμφες, γιατί εγώ πηγαίνω.» 42

Αν και το όνομα Δάφνις είναι αρσενικό43, προσωπικώς ενδιεφέρθην για την ιστορικότητα του προσώπου της Δάφνης, που κατά τον Αθανάσιο Σταγειρίτη, ήταν ο πρώτος άνθρωπος της γης, ως τέκνο του Λάδωνος και της Γης.
Βεβαίως, η περί το Λάδωνα μυθολογία είναι μεγάλη. Κανένας ποταμός της αρχαιότητος δεν εξυμνήθη όσο ο Λάδων. Και τούτο, κυρίως, από τον ξακουστόν και πολυθρύλητον έρωτα του Απόλλωνος προς την Δάφνην, αλλά και από την μεγαλοπρέπειαν της πηγής του, την ομορφιάν της ροής του και την ωραιότητα της βουκολικής ομορφιάς της Αρκαδίας, που ήταν η αγαπημένη χώρα των θεών.
Τον Λάδωνα, κατά τον Ησίοδον, τον εγέννησαν ο Ωκεανός και η Τηθύς44 και αυτός είχε δύο κόρες, την Δάφνην και την Μετώπην. 45
Το όνομά του έχει και αυτό την ιστορίαν του: Εις τον κήπον των Εσπερίδων, τον πλούσιον και πανέμορφον, που ήταν εις την βορειοδυτικήν άκρην της Αφρικής, κοντά εις το όρος Άτλαντα, ήταν και μια μηλιά που έκανε μήλα ολόχρυσα. Τα μήλα αυτά τα εφύλαγε46 ένας δράκοντας που τον έλεγαν Λάδωνα. Και επειδή, λοιπόν, το ποτάμι μας με τις στροφές και τα γυρίσματά του έχει και αυτό το σχήμα του φιδιού, ονομάσθηκε και αυτό Λάδων. 47
«Την πηγή του την επισκέπτονται πολλοί θεοί, θεές πηγαίνουν και λούζονται, νύμφες χορεύουν και τραγουδούν, ήρωες πηγαινοέρχονται. Πανηγύρι θεϊκό, ημέρα και νύχτα, γίνεται» όπως γράφει και ο Π.Δ. Παπαδημητρακόπουλος εις το βιβλίο του: «ΔΑΦΝΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ» (Θεσσαλονίκη 1997).
Θρύλοι, λοιπόν και παραδόσεις: Παν και Άρτεμις, Νεράϊδες, 48 Ηρακλής και Έλαφος! 49 Παν και Σύριγξ! 50 Η νύμφη Δάφνη! Η κόρη, δηλαδή του Λάδωνος ποταμού και της Γαίας. Παρθένα, ωραία, αγνή που πολλοί την ερωτεύτηκαν, μα που δύο έρωτες της έμειναν ξακουστοί: του θεού Απόλλωνος51 και ενός ήρωος του Λεύκιππου. 52
Αυτή, λοιπόν, η Δάφνη, η πρώτη γυναίκα της γης, εξυμνήθη τόσο πολύ από ποιητές και ζωγράφους, 53 που αμφιβάλλω εάν εξυμνήθη και απεικονίσθη περισσότερο από ποιητές και ζωγράφους εις ολόκληρον τον χριστιανικόν κόσμον κι αυτή ακόμη η ίδια η μορφή της Εύας και του Αδάμ!..

Η ΔΑΦΝΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΩΣΗΠΟΥ

Αξίζει εδώ να αναφερθή ότι εις την Παλαιάν Διαθήκην το όνομα «Δάφνη» το συναντώμεν εις το βιβλίο των Μακκαβαίων Β΄ (κεφάλαιον Δ, 33) όπου διαβάζομεν ότι ήταν ένας τόπος πλησίον της Αντιοχείας («α και σαφώς επιγνωκώς ο Ονίας παρήλεγχεν αποκεχωρηκώς εις άσυλον τόπον επί Δάφνης της προς Αντιόχειαν κειμένης».)
Επί πλέον, ο Φλάβιος Ιώσηπος εις το έργον του: «Πόλεμοι της Ιουδαίας», αναφερόμενος εις την εκστρατείαν του Βεσπασιανού γράφει:
«Μετά την κατάληψη της Ίππου, όλοι οι Γαλιλαίοι έπεσαν στα χέρια των Ρωμαίων. Οι κατακτητές κατέλαβαν ολόκληρη την περιοχή από την Γισγαλά ως το όρος Ιταβύριος (Θαβώρ). Όσοι γλίτωσαν, κατέφυγαν εις τα Γάμαλα, την πόλι της Ταριχαίας, που βρίσκεται από την άλλη μεριά της λίμνης, εκεί που τελειώνει το βασίλειο του Αγρίππα και γειτονεύει με την Σελεύκεια και που εις τα βορεινά εκτείνεται η λίμνη της Σεμεχονίτιδας. Το φάρδος της, είναι εξήντα βέρστια και καταλήγει στο οχυρό της Δάφνης, με την θαυμάσια φιλική ομορφιά, γιατί είναι οι πηγές του μικρού Ιορδάνη, κάτω από τον Ναό του Χρυσού Βοός. Από ‘κει και πέρα, τα νερά συναντούν τον μεγάλο Ιορδάνη. Ο Αγρίππας είχε αγαπήσει αυτά τα μέρη και τα φρόντισε τόσο, ώστε κατάφερε να τα ειρηνεύσει…»
Αλήθεια, από πού αυτές οι παραδεισένιες ομορφιές του τόπου αυτού έλαβαν το όνομα της ελληνίδος Δάφνης; Άλλο ένα «αναπάντητο» ερώτημα…

=============
[Από το βιβλίο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός»]