19/08/16 17:18 - Όταν οι θύμησες μετατρέπονται σε νοσταλγία!..

 

Όταν οι θύμησες μετατρέπονται σε νοσταλγία!..

Περνάει ο καιρός!.. Μοιάζει σαν το νεράκι της βροχής που κυλά ασταμάτητα στο ρυάκι του αγρού!.. Σαν μια νιφάδα χιονιού, που στριφογυρίζει στο χρόνο και κατόπιν χάνεται κι αυτή ανάμεσα στις άλλες χιονοστιβάδες!.. Περνάει ο καιρός!.. Σαν μια αχτίδα φωτός που έρχεται και χάνεται στη σκοτεινιά, φθάνει μονάχα να λάμψει έστω και μια στιγμή!.. Σαν μια περίεργη κραυγή, που αλυχτά μέσα στη νύχτα, λίγο πριν φωτίσει η χαραυγή!...

ΠΕΡΝΑΕΙ ο καιρός!.. Μοιάζει σαν το νεράκι της βροχής που κυλά ασταμάτητα στο ρυάκι του αγρού!.. Σαν μια νιφάδα χιονιού, που στριφογυρίζει στο χρόνο και κατόπιν χάνεται κι αυτή ανάμεσα στις άλλες χιονοστιφάδες!.. Περνάει ο καιρός!.. Σαν μια αχτίδα φωτός που έρχεται και χάνεται στη σκοτεινιά, φθάνει μονάχα να λάμψει έστω και μια στιγμή!.. Σαν μια περίεργη κραυγή, που αλυχτά μέσα στη νύχτα, λίγο πριν φωτίσει η χαραυγή!...

Τα λέω αυτά διότι τέτοιες μέρες, που οι θύμησες μετατρέπονται σε νοσταλγία, ο νους μου κάθισε και αναλογίστηκε τις άδολες παιδικές και φοιτητικές μας στιγμές!.. Στο Δημοτικό σχολείο, στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο, στη Σχολή Ξένων Γλωσσών, στη Σχολή Δημοσιογραφίας «Ο Κοραής», στα Σεμινάρια Σπουδών Γλώσσης και Ιστορίας της Τέχνης του Δήμου Αθηναίων, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών…

Ευτυχισμένες και νοσταλγικές στιγμές!.. Ιδιαίτερα στη Σχολή Δημοσιογραφίας, όπου τα όνειρα θέλαμε να γίνουν πραγματικότητα και τα συναισθήματα (φλογερά ή μισο-φάνερα) άλλαζαν τους ρυθμούς, όπως ακριβώς οι ρυθμοί της καρδιάς!

Τι να πρωτο-θυμηθεί κανείς!.. Τον Διευθυντή Σπουδών, Τίτο Αθανασιάδη (μετέπειτα Διευθυντή της ιστορικής εφημερίδας «Απογευματινή»), τους καθηγητές μας, που δίδασκαν με πειστικό τρόπο (όπως ο Γιώργος Ντελόπουλος ή η Αλέκα Ζαπάντη) τα μεγάλα ονόματα της δημοσιογραφίας που μας έκαναν τα σημαντικά σεμινάριά τους στη σχολή ή μήπως τα εκπαιδευτικά μας ταξίδια σε χώρους που «αλιεύονται» τα μεγάλα ρεπορτάζ;

Σαν μια κινηματογραφική ταινία περνάνε από το μυαλό μας όλα αυτά! Ακόμη περισσότερο όταν η Σχολή Δημοσιογραφίας έλαμπε κυριολεκτικά από … πανέμορφες σπουδάστριες, για τις οποίες μόνον οι ποιητές μπορούσαν να αρθρώσουν τον όποιο γραπτό ή προφορικό λόγο!

Θυμάμαι, για παράδειγμα, την Μαρκέλλα Ζαμπέλη, ένα εκτυφλωτικής ομορφιάς κορίτσι, που μόλις έμπαινε στην αίθουσα της σχολής, σάστιζαν όλα τ’ αγόρια!.. Και να θέλαμε να μιλήσουμε, το μόνο που επιτυγχάναμε ήταν να … ψελλίσουμε λίγα λόγια κι εκείνα μπερδεμένα. Τόσο όμορφη κοπέλα ήταν!

Ένα μονάχα: Για να μπορέσουμε να την κάνουμε να καθίσει δίπλα μας, επινοούσαμε ό,τι μπορούσε να φανταστεί κανείς! Μπορεί να μην είχαμε δραχμή στην τσέπη, αλλά … άλλος γινόταν ξαφνικά συγγενής του Ωνάση, άλλος ανιψιός του Νιάρχου, άλλος γιος μεγάλου μεγαλοβιομήχανου Καρέλια και κάτι τέτοια. Η Μαρκέλλα έκανε ότι τους πίστευε και χαμογελούσε σε όλους σκορπώντας … ελπίδες, αλλά και αισιοδοξία, ότι το μέλλον μπορούσε να γίνει καλύτερο!

Ώσπου μια χειμωνιάτικη μέρα, όπου άρχιζε να σκοτεινιάζει, καθώς η Μαρκέλλα έμπαινε μέσα στην αίθουσα, φορώντας ένα αστραφτερό κατάλευκο γυναικείο παλτό, (ίσως να ήταν γούνα), σε συνεννόηση με ορισμένους φίλους μου, κατεβάσαμε τον γενικό διακόπτη της ΔΕΗ.
--Τι συμβαίνει; Ρωτάει η Μαρκέλλα. Γιατί έσβησε το φως;
--Διότι αυτή τη στιγμή μπήκε στην αίθουσα ο πιο αστραφτερός ήλιος! Τι τα θέλουμε τα άλλα φώτα;

Η Μαρκέλλα γοητεύθηκε από την απάντηση του γράφοντος και αμέσως ήρθε και κάθισε δίπλα μου με ένα χαμόγελο, που θα το ζήλευε ακόμη και η θεά-Αφροδίτη! Από τότε με τη Μαρκέλλα γίναμε αδελφικοί φίλοι!..

Τα χρόνια πέρασαν!.. Φευγαλέα κι αυτά, όπως φευγαλέες είναι και οι αναμνήσεις του γράφοντος! Αναμνήσεις, που κοντεύουν κι αυτές να αραχνιάσουν από το πέρασμα του χρόνου!..  Η Μαρκέλλα έγινε αεροσυνοδός και χάθηκε κι αυτή όπως τα χελιδόνια που πετούν σε άλλα μέρη, σε άλλη γη!...

Κάποια στιγμή, κι ενώ επιχειρούσα σήμερα να αναρτήσω ένα θέμα στο facebook, έρχεται ένα αίτημα φιλίας. Διαβάζω το όνομα και τι να δω!.. Markella Zabelis. Η Μαρκέλλα Ζαμπέλη!..

Αισθάνθηκα ένα κομμάτι του γαλάζιου ουρανού να κόβεται και να πέφτει μπροστά στα μάτια μου!.. Συγκινήθηκα!.. Κι επί ώρα πολύ άφησα τις θύμησες και τις αναμνήσεις να στριφογυρίζουν, όπως ακριβώς στριφογυρίζει στο χρόνο ο τροχός της ζωής!..

Η Σχολή Δημοσιογραφίας (Σολωμού 22, Αθήνα), όπως δείχνει η πάνω φωτογραφία, δεν υπάρχει πια!.. Ο χρόνος άφησε κι εκεί τα δικά του σημάδια!.. Ασυναίσθητα κάποια στιγμή κοίταξα το ρολόϊ του γραφείου μου και ψιθύρισα:
--Μία και 44 λεπτά!.. Πώς πέρασε η ώρα!..
--Μία και 44 λεπτά!.. Πώς πέρασαν τα χρόνια!!!

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
(παλιός φίλος της Μαρκέλλας Ζαμπέλη)