21/11/16 20:52 - Μια μπομπότα για ψωμί και της ξενιτιάς τυρί!..

 

Μια μπομπότα για ψωμί και της ξενιτιάς τυρί!..

Κάποια στιγμή σκέφτηκα να χύσω στα κρυφά το γάλα, αλλά νόμιζα ότι οι συμμαθητές του δημοτικού σχολείου και η δασκάλα μου με παρακολουθούσαν. Πώς οι τοίχοι του σχολείου είχαν γεμίσει μάτια και αυτιά!.. Τόσο πολύ φοβόμουν, παρά το γεγονός ότι με πήρε είδηση ο Πετράκης, το σκυλί της οικογενείας μας, και έπεφτε πάνω μου στριφογυρίζοντας από χαρά, διότι ήξερε ότι όλο και κάτι θα του έδινα να φάει!.. Διαβάστε μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Μια κατάθεση νοσταλγική των παιδικών μας χρόνων, τότε που η ψυχούλα μας ήταν πάλλευκη και η αδολία ήταν το χαρακτηριστικό γνώρισμα της δικής μας μακρινής εποχής!..

Η ΚΑΜΠΑΝΑ του χωριού άρχισε να χτυπάει!.. Ήταν γλυκός και μακρόσυρτος ο ήχος της!... Και ο ιδιαίτερος χτύπος ήταν το γνώρισμά της για να πάμε στο σχολείο και όχι στην εκκλησία, όπως συνήθιζε να τη χτυπάει στον Εσπερινό και στον Όρθρο ο παπάς της εκκλησίας μας, ο παπα-Σπύρος, που έτυχε να είναι και -εκ μητρός- θείος του γράφοντος.
Τι μέρα κι αυτή!.. Σαν σήμερα ακριβώς, που άλλοι πήγαιναν να λειτουργηθούν, λόγω της μεγάλης γιορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου, και άλλοι σαν κι εμάς κατηφορίζαμε γρήγορα τα σκαλοπάτια για να πάμε στο σχολείο.
--Το πήρατε το ταγάρι σας; Φώναζε η μανούλα μου.
--Το πήραμε, μάνα!..
--Είναι μέσα το κύπελο για το γάλα;
--Μέσα είναι!
--Δεν πιστεύω να λησμονήσατε τη μπομπότα;
--Την πήραμε κι αυτή!
--Άντε στο καλό και να προσέχετε!.. Εμείς πάμε με τον πατέρα σας να κόψουμε κανά πουρνάρι για τη φωτιά!.. Ξεροβόρι, παιδιά μου! Ξεροβόρι!..

Έξω ακριβώς από το σχολείο υπήρχε ένα πρόχειρο κατασκεύασμα, σαν ένα μισόχτιστο δωμάτιο, που το έδερνε συνέχεια ο αγέρας και η βροχή, αλλά ας πούμε βολικό, για να μπορούν οι γυναίκες του χωριού να βράζουν εναλλάξ το σκονόγαλο, που μας έστελνε τότε η UNRRA, η οποία -όπως λένε τα χαρτιά- ιδρύθηκε το 1943 από 40 περίπου κράτη, τα οποία στη συνέχεια έγιναν μέλη του Ο.Η.Ε., με αντικειμενικό σκοπό να βοηθήσει οικονομικά τις χώρες που είχαν πληγεί από τις δυνάμεις του Άξονα.
--Πιες, Άγγελε, το γάλα σου!... Μου έλεγε συνέχεια και μάλιστα σε επιτακτικό τόνο η δασκάλα μας, Μαρία Καστάνη, η Δεσποινίς, όπως ήθελε να την προσφωνούμε, λόγω του νεαρού της ηλικίας και της απίστευτης ομορφιάς της!
--Δεν μπορώ, δεσποινίς!
--Και γιατί δεν μπορείς;
--Έχει μια άσχημη μυρουδιά και δεν πηγαίνει κάτω!
--Εάν δεν πιεις το γάλα σου, θα το πω στον πατέρα σου! Πιες το τώρα!

Δοκίμαζα, δοκίμαζα, δοκίμαζα, αλλά πού!.. Το γάλα, παρά το γεγονός ότι στο ταγάρι μου είχα πάντα ένα μικρό μπρούτζινο και γανωμένο κυπελάκι, δεν υπήρχε περίπτωση να το πιω. Κόμπιαζε στο λαιμό μου!
--Καλά, μου λέει η δασκάλα, εμείς πάμε στο μάθημα και όταν το πιεις να έρθεις αμέσως στην αίθουσα για να δούμε τι έκανες! Όλο το γάλα!...
Αυτό έλεγε συνέχεια ώσπου κάποια στιγμή … υλοποίησε την απειλή της:
--Λοιπόν, εγώ μπαίνω στην αίθουσα να χτυπήσω το κουδούνι και στο διάλειμμα να μου φέρεις μέσα το κύπελλο να το δω!... Κι όπως είπαμε: Όλο το γάλα!..

Βλέπω την δασκάλα μου να μπαίνει μέσα στο σχολείο και δεν ήξερα τι να κάνω. Να χαρώ, που ήμουν ελεύθερος, ή να λυπηθώ, που έπρεπε να πιω όλο το γάλα; Μεγάλο το δίλημμα. Ακόμη περισσότερο όταν ήξερα ότι στο «δεκατιανό» θα τρώγαμε το κίτρινο εκείνο τυρί της UNRRA, που το έκοβαν οι γυναίκες του χωριού από κάτι μεγάλα στρογγυλά αλουμινένια κουτιά, και το οποίο τυρί ήταν πολύ νόστιμο. «Μια μπομπότα για ψωμί και της ξενιτιάς τυρί», λέγαμε όλοι τρώγοντάς το με χαρά!

Κάποια στιγμή σκέφτηκα να χύσω στα κρυφά το γάλα, αλλά νόμιζα ότι οι συμμαθητές του δημοτικού σχολείου και η δασκάλα μου με παρακολουθούσαν. Πώς οι τοίχοι του σχολείου είχαν γεμίσει μάτια και αυτιά!.. Τόσο πολύ φοβόμουν, παρά το γεγονός ότι με πήρε είδηση ο Πετράκης, το σκυλί της οικογενείας μας, και έπεφτε πάνω μου στριφογυρίζοντας από χαρά, διότι ήξερε ότι όλο και κάτι θα του έδινα να φάει!

Ήρθε, όμως, η ώρα του διαλείμματος και καθώς άκουγα το κουδούνι να χτυπάει, εγώ από το φόβο μου κρατούσα ακόμη το κύπελλο στο χέρι, ενώ η δασκάλα έχει βγει έξω απ’το σχολείο και συνομιλεί με τη θειά μου τη Γιωργιά, τη γυναίκα του χωριού, που εκείνη την ημέρα θα έβραζε αυτή το σκονόγαλο και θα έκοβε το τυρί για τα παιδιά του σχολείου! Σε λίγο η δασκάλα μου άρχιζε να μου φωνάζει:
--Άγγελε, για φέρε μου το κύπελλο να δω αν ήπιες το γάλα σου ή όχι! Γιατί, αν δεν το ήπιες, ξέρεις ποια θα είναι η τιμωρία σου! Δεκατιανό τυρί δεν έχει σήμερα!

Για καλή ή κακή μου τύχη εκείνη τη στιγμή ο Πετράκης, το σκυλί μας, όπως χοροπηδούσε από χαρά και στριφογύριζε γύρω από τον εαυτό μου, με την ελπίδα μήπως του δώσω κάτι να φάει, δίνει μια στο κύπελλο και χύνεται όλο το γάλα κάτω!.. Εγώ κάνω πως κλαίω, ενώ μέσα μου είχα τρελαθεί από χαρά που γλίτωσα το γάλα, αλλά η δασκάλα μου δεν χάνει την ευκαιρία και μου λέει:
--Έλα, Άγγελε, μην κλαις! Για να δεις πόσο σ’ αγαπάω, σου κράτησα το πιο μεγάλο κύπελο με γάλα να το πεις όλο εσύ!.. Όλο εσύ!... Έλα γρήγορα, μην παγώσει γιατί σε λίγο θα χτυπήσω το κουδούνι για μάθημα!...Έλα!...

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ

======================

1. Πάνω φωτογραφία: Η οπίσθια πλευρα του Δημοτικού Σχολείου στο χωριό μας Βεσίνι Καλαβρύτων, όπως έχει αναπαλαιωθεί σήμερα.
2. Μεσαία φωτογραφία: Η εκκλησία του χωριού μας.
3. Κάτω φωτογραφία: Γεωργία (η θειά μας η Γιωργιά) Ζαφειροπούλου, για την οποία μιλάμε σήμερα στο χρονογράφημά μας.