29/07/17 19:46 - Τι έλεγε η προκήρυξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τους σκλαβωμένους Έλληνες;

 

Τι έλεγε η προκήρυξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τους σκλαβωμένους Έλληνες;

Το αυθεντικό κείμενο, έτσι όπως το παρουσιάζει και το διαμνημονεύει ο αγωνιστής του ’21, Νικόλαος Σπηλιάδης, μέσα στα δικά του Απομνημονεύματα, τα οποία αφιερώθηκαν στην Νεολαία της Ελλάδος για να γίνουν «κτήμα ες αεί»!...

Ποιος ήταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης.

Ο Αλέξανδρος. Μέγας διερμηνέας της Υψηλής Πύλης, ηγεμόνας της Βλαχίας, διπλωμάτης, λόγιος και πατριώτης (Κωνσταντινούπολη 1726-1806). Ο πατέρας του Ιωάννης Κωνσταντίνου Y., μέγας δραγομάνος κι αυτός της Πύλης (διαπραγματεύτηκε το 1759 την πρώτη τουρκογερμανική συνθήκη), φρόντισε για την κατάλληλη εκπαίδευση του Αλέξανδρου, ο οποίος τελικά έγινε γνώστης, εκτός της ελληνικής, άλλων δύο ευρωπαϊκών και τριών ασιατικών γλωσσών. Το 1774 διορίστηκε μέγας διερμηνέας και με την ιδιότητα του αυτή κατόρθωσε, από κοινού με το μέγα βεζίρη, να αποτρέψει την εκτέλεση της διαταγής του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ A΄ (1773 – 1789) για τη γενική σφαγή των Ελλήνων μετά τα ορλωφικά. Τον ίδιο χρόνο ανέλαβε την ηγεμονία της Βλαχίας, έλαβε μέρος στις διαπραγματεύσεις για την υπογραφή της συνθήκης του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή (1774) και αναδιοργάνωσε την ηγεμονία, ρυθμίζοντας το φορολογικό σύστημα, τον τρόπο στρατολογίας των μικρών ελληνοσλαβικών δυνάμεων του κρατίδιου και το νομοθετικό σύστημα. Με τις προσπάθειές του για την ανάπτυξη της παιδείας, κυρίως κατά τη δεύτερη περίοδο της ηγεμονίας του στη Βλαχία (1796 κ.εξ.), το Βουκουρέστι έγινε κέντρο των ελληνικών σπουδών και η ηγεμονία του ονομάστηκε «χρυσή εποχή της Βλαχίας». Κατά την πρώτη περίοδο της ηγεμονίας του, οι γιοι του Κωνσταντίνος (1760 – 1816) και Δημήτριος σχημάτισαν την εντύπωση ότι μπορούσαν να αρχίσουν την απελευθέρωση του υπόδουλου έθνους τους, στηριγμένοι μόνο στις στρατιωτικές δυνάμεις του Αλέξανδρου· η αποτυχία οδήγησε σε εφήμερη κρίση στις σχέσεις της οικογένειας και της Υψηλής Πύλης. Κατά τις αυστρορωσικές διαπραγματεύσεις για το διαμελισμό της Τουρκίας και την ενδεχόμενη εφαρμογή του «ελληνικού σχεδίου» της Μεγ. Αικατερίνης (1782 κ.εξ.), ο Αλέξανδρος προσπάθησε να προτείνει δική του λύση στο Ανατολικό Ζήτημα, υποβάλλοντας στον Ιωσήφ B΄ σχέδιο για την ανεξαρτητοποίηση της Ελλάδας. Η έναρξη του δεύτερου επί Αικατερίνης ρωσοτουρκικού πόλεμου (1787 – 1792) ανάγκασε τον Έλληνα να εγκαταλείψει τη Βλαχία, όπου όμως, μετά τη λήξη των εχθροπραξιών και την υπογραφή της συνθήκης του Ιασίου (1792), ξαναγύρισε, για να αναλάβει και πάλι, με την έγκριση της Πύλης, την ηγεμονία (1796 – 1798). Ύστερα όμως από την ενεργό ανάμειξη των Ρώσων στα πράγματα των ηγεμονιών, ο Υ. υποχρεώθηκε να αφήσει τη θέση του και να ιδιωτεύσει στην Κωνσταντινούπολη. Με την έκρηξη ωστόσο του νέου ρωσοτουρκικού πόλεμου του 1806 – 1812 ο Υ. πλήρωσε ακριβά την ενεργό ανάμειξη υπέρ των Ρώσων του γιου του Κωνσταντίνου: το 1806 φυλακίστηκε και ύστερα από βασανιστήρια καρατομήθηκε, ενώ ταυτόχρονα η τεράστια περιουσία του (πάνω από πέντε εκατομμύρια γρόσια) διοχετεύτηκε στα αυτοκρατορικά ταμεία.;

Τι έλεγε η προκήρυξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τους σκλαβωμένους Έλληνες;

Το αυθεντικό κείμενο, έτσι όπως το παρουσιάζει και το διαμνημονεύει ο αγωνιστής του ’21, Νικόλαος Σπηλιάδης, μέσα στα δικά του Απομνημονεύματα, τα οποία αφιερώθηκαν στην Νεολαία της Ελλάδος για να γίνουν «κτήμα ες αεί»!...