Αρχική

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ποιος ήταν ο τελευταίος χρησμός της Πυθίας στους Δελφούς;

 Ας θυμηθούμε όλοι μας τον τελευταίον χρησμόν της Πυθίας προς τον Ορειβάσιον, φίλον του αυτοκράτορος Ιουλιανού, που τον είχε στείλει να μάθει τι γίνεται με το μέλλον του μαντείου των Δελφών!… Αλλά, και ο Ευσέβιος Καισαιρείας (265-340 μ.Χ.), μέσα στην βαθιά περισυλλογή του, όσο δηλαδή σκέπτεται και αναλογίζεται το Δελφικό μαντείο, αλλά και το μάταιον του κόσμου τούτου, θα αναφωνήση: «Πού γαρ σοι το εν Δελφοίς ιερόν παρά πάσι Έλλησιν εξ αιώνος βεβοημένον; Πού ο Πύθιος; Ο Κλάριος; Πού και ο Δωδωναίος;»

ΕΙΝΑΙ γνωστόν, ότι ο αυτοκράτωρ Ιουλιανός, ο αποκληθείς και «Παραβάτης», ο οποίος, διαδεχθείς τον βυζαντινό αυτοκράτορα Κώνστα, προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να αναβιώση την αρχαία ελληνική θρησκεία, μαζί με τους θεούς της, αφού ο ίδιος έσπευσε πρώτος να διακηρύξη την πίστη του στην θρησκεία των αρχαίων. Είναι ο άνθρωπος ο οποίος, παρά το γεγονός ότι είχε μία φλογερή ελληνική σκέψη, κατά έναν περίεργον και μυστηριώδη τρόπον, από την μία ήθελε το γκρέμισμα της χριστιανικής θρησκείας, που είχαν υιοθετήσει οι ίδιοι οι Έλληνες πολίτες της αυτοκρατορίας του, και από την άλλη να ανοικοδομήση τον Ναό του Σολομώντος!..

(Το θέμα αυτό θα μας απασχολήσει σε ειδικά άρθρα, που περιλαμβάνουμε και μέσα στον 3ο τόμο του βιβλίου μας «Οι δολοφόνοι της Ιστορίας», για να πληροφορηθή ο κόσμος την πραγματική αλήθεια για τον ρόλο που διεδραμάτισε αυτός ο αυτοκράτωρ).

Επειδή, λοιπόν, ο Ιουλιανός, με διάταγμά του επανέφερε κατά κάποιον τρόπο σαν θρησκεία του κράτους την λατρεία των αρχαίων θεών, έστειλε τον στενό του φίλο, τον γιατρό Ορειβάσιο, να ρωτήση το Μαντείο των Δελφών, για την αναστήλωση του αρχαίου αυτού θρησκευτικού κέντρου, για να λάβη την απάντηση που ακολουθεί:

 «Είπατε τω βασιλήι χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά
ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μάντιδα δάφνην
ου παγάν λαλέουσαν; Απέσβετο και λάλον ύδωρ».

Που σημαίνει:

«Πέστε στον βασιλιά, πως έπεσε κάτω η αυλή που βρισκόταν το ξόανο, δεν έχει πια σπίτι ούτε μαντική δάφνη, ούτε πηγή να μιλάει, χάθηκε και το νερό που μιλούσε».

Για το θέμα αυτό έχει γράψει ο βυζαντινός χρονογράφος Γεώργιος Κεδρηνός μέσα στο σύγγραμμα : «Σύνοψις ιστοριών αρχομένη από κτίσεως κόσμου και μέχρι της βασιλείας Ισαακίου του Κομνηνού συλλεγείσα παρά κυρού Γεωργίου του Κεδρηνού εκ διαφόρων βιβλίων» (Volume 1 page 532 line 10).

Αλλά, και ο Ευσέβιος Καισαιρείας (265-340 μ.Χ.), μέσα στην βαθιά περισυλλογή του, όσο δηλαδή σκέπτεται και αναλογίζεται το Δελφικό μαντείο, αλλά και το μάταιον του κόσμου τούτου, θα αναφωνήση:

«Πού γαρ σοι το εν Δελφοίς ιερόν παρά πάσι Έλλησιν εξ αιώνος βεβοημένον; Πού ο Πύθιος; Ο Κλάριος; Πού και ο Δωδωναίος;»

Κι αμέσως πιο κάτω:

«Το μεν γε Δελφικόν χρηστήριον τρίτον υπό Θρακών εμπρησθήναι κατέχει λόγος, ουδέν του μαντείου εις την του μέλλοντος γνώσιν, αλλ’ ουδέ του Πυθίου τα οικεία προφυλάξασθαι…»!

Πάντα ταύτα, βέβαια, μέσα στο έργον του Ευσεβίου: «Ευαγγελική προπαρασκευή» Δ΄ 2.8.2, όπου ο αναγνώστης μπορεί να αναζητήση πληθώραν στοιχείων, που να αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές.

Με σεβασμό και τιμή
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019