Αρχική

Το Θέμα της Ημέρας 

Γρήγορα επιστροφή στη φύση!..

«Στάχτη και μπούρμπερη» και τα θησαυροφυλάκιά τους, και οι βίλες τους και τα κότερά τους!.. Ένα μικρό λουλουδάκι, που φυτρώνει δίπλα στο ποταμάκι μου είναι πιο χρήσιμο και πιο πολύτιμο κι από τα ζαφείρια και από τα διαμάντια και τα πετράδια και τα πάσης φύσεως πλουμίδια των χλιδάτων, των εφοπλιστών και των πάσης φύσεων πλουσίων που κάνουν προκλητική ζωή για να μας δείξουν ότι έχουν χρήματα!.. Λησμόνησαν την παραβολή του πλουσίου εκείνου, που έκτιζε νέες αποθήκες για να βάλει μέσα τους όλα τα εισοδήματά του, μέχρι την ώρα που άκουσε τον Θεό να του λέει: " άφρον, ταύτη τή νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σού· ά δε ητοίμασας τίνι έσται;" (Λουκ. 12, 20)

ΔΕΝ ΠΑΕΙ πολύς καιρός που έκανα ένα ταξίδι μέχρι την ιδιαιτέρα μου πατρίδα. Το αυτοκίνητο, λες και γνώριζε το δρόμο, «πήγαινε από μόνο του» με τρελή χαρά… Τόσο πολύ ήθελα να βρεθώ μονάχος με τη φύση!...
Κάποια στιγμή, όταν αντίκρισα τα βουνά της δικής μου Ιθάκης, τον επιβλητικό Χελμό, σταμάτησα το αυτοκίνητο και κάθισα δίπλα σε ένα μικρό και γάργαρο ποτάμι!.. Δεξιά κι αριστερά μερικά λουλούδια, που σε καλωσόριζαν με τον δικό τους τρόπο!.. Γύρω η Φύση επιβλητική και το λιγότερο μαγική!..
Άφησα τον αέρα να μου χαϊδεύει το πρόσωπο!.. Αύρα πραγματική!.. Αύρα δροσερή και ευεργετική!.. Μία μέλισσα παραδίπλα βούιζε κι αυτή στο δικό της σκοπό, ενώ η «μυστηριώδης και ανεξήγητη» μουσική που έφτανε στ’ αυτιά μου από τον βόμβο των εντόμων και του θροΐσματος των φύλλων, σαν μία άγνωστη λαλιά, μου έδινε πλέον εξήγηση τι ήταν η φωνή που άκουγαν οι ιερείς στα φύλλα των βελανιδιών της Δωδώνης!
Δεν ήξερα πώς να συμπεριφερθώ... Να παίξω σαν παιδί με το χώμα, τα λουλούδια και τα χαλίκια γύρω στο μικρό ποταμάκι, μουρμουρίζοντας μονάχος μου όπως εκείνα τα άγουρα χρόνια της παιδικής -και χαμένης- αθωότητάς μας ή ν’ αφήσω τα μάτια μου να βουρκώσουν από συγκίνηση αναμεμιγμένη με αισθήματα οργής, που χάσαμε τα αυτονόητα;
Ποιος σας είπε, βρε παιδιά, ότι ήταν δική μου επιλογή να έρθω και να σκλαβωθώ μέσα σε τέσσερις τοίχους μακριά από τη μαγική φύση, που μας χάρισε ο Θεός;
Ποιος σας είπε, βρε παιδιά, ότι προτιμούσα ν’ ασχολούμαι με όλα όσα γνωρίζετε και να μη βρίσκομαι δίπλα στα πλατάνια μου, τα έλατά μου, τα μοσχοβολημένα λουλουδάκια μου, σαν αυτά γύρω από το μικρό και άγνωστο ποταμάκι, που ούτε ο Σολομώντας δεν μπορούσε να είναι πιο όμορφα στολισμένος με ένα από αυτά;
Το έλεγε και ο Χριστός: «κατανοήσατε τα κρίνα πώς αυξάνει• ου κοπιά ουδέ νήθει• λέγω δε υμίν, ουδέ Σολομών εν πάση τή δόξη αυτού περιεβάλετο ως έν τούτων»!
Αφήστε με, μωρέ παιδιά, για λίγο ακόμη στη φύση!.. Σας χαρίζω και τα Διεθνή Νομισματικά Ταμεία και τους Θεσμούς και τη Μέρκελ και τα δάνειά σας και όλα όσα μου πλήγωσαν την ψυχή τούτα τα χρόνια!
Θέλω να κάτσω για λίγο μόνος μου δίπλα στο έρημο ποταμάκι, που κυλά γάργαρο και αφρισμένο το νερό του μέσα στις πέτρες για μέρες ολόκληρες, μήνες, χρόνια, ίσως και αιώνες!..
«Στάχτη και μπούρμπερη» και τα θησαυροφυλάκιά τους, και οι βίλες τους και τα κότερά τους!.. Ένα μικρό λουλουδάκι, που φυτρώνει δίπλα στο ποταμάκι, μου είναι πιο χρήσιμο και πιο πολύτιμο κι από τα ζαφείρια και από τα διαμάντια και από τα πετράδια και από τα πάσης φύσεως πλουμίδια σας!.. Δεν θέλω τίποτε, παρά μονάχα τη φύση αυτή, την ταπεινή!
Ησυχία!.. Μιλάμε για πολύ ησυχία!.. Δεν μιλούσε κανείς!.. Μόνον τα τζιτζίκια χωμένα κι αυτά μέσα στα δένδρα έψελναν τους δικούς τους ύμνους στο Θεό!..
Σηκώθηκα να φύγω, αλλά με βαριά καρδιά!.. Είχα δεθεί με τον τόπο!. Κι εκεί που έβαζα μπρος τη μηχανή, με έκπληξή μου βλέπω ένα γαρδέλι να έρχεται και να κάθεται πάνω στον … υαλοκαθαριστήρα του αυτοκινήτου!
Σβήνω τη μηχανή για να μην το τρομάξω!.. Εκείνο, σαν να κατάλαβε, χτύπησε μερικές φορές το ράμφος του πάνω στο παμπρίζ του αυτοκινήτου και αφού ανοιγόκλεισε πέντε-έξι φορές τα φτερά του, πέταξε δίπλα σ' ένα αγκάθι κελαηδώντας με τον δικό του τρόπο, σαν να μου έλεγε:
--Γιατί στενοχωριέσαι; Εμείς εδώ είμαστε!.. Εσύ γιατί λείπεις;
Τι τα θέλετε, βρε παιδιά; Τα έμπηξα τα ρημάδια τα κλάματα!... Και τα έμπηξα πολύ!.. Όσα δεν με δίδαξαν τόσα χρόνια οι Σωκράτηδες και οι Πλάτωνες και οι Αριστοτέληδες και όλοι οι σοφοί του κόσμου, με δίδαξε ένα γαρδέλι!..
Αλήθεια, γιατί χάσαμε το αυτονόητο;

Με σεβασμό και τιμή
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2019