Ελληνικό Θέατρο

Ελληνικό Θέατρο

Το Ελληνικό Θέατρο, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, έτσι όπως αυτό κατεγράφη στις σελίδες της Ελληνικής Ιστορίας, με όλες τις διακυμάνσεις του μέσα στο χώρο καιτον χρόνο, αλιευμένο από το πυθάρι των γνώσεων των μεγάλων Αρχαίων Ελλήνων Τραγικών και των μεγάλων σοφών και φιλοσόφων του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, όπως μπορούμε να αντλήσουμε τη σοφία αυτή μέσα από άρθρα, έρευνες ή ιστορικές μελέτες και αρχαιολογικές ανακαλύψεις!...

  • Τίσσα Βασιλάκη: Το λουλούδι του θεάτρου!..
    Ένα λογοτεχνικό κείμενο και ορισμένοι φιλοσοφικοί στοχασμοί για μία Ελληνίδα ηθοποιό, την καλλιτέχνιδα Τίσσα Βασιλάκη, που η ομορφιά τής δίδει δικαιωματικά τον ρομαντικό τίτλο: «Το λουλούδι του θεάτρου»!..
  • Υπήρχαν ηθοποιοί στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821;
    Στο τέλος της κάθε παράστασης οι «ξαναμμένοι» θεατές άφηναν πάνω στη σκηνή προς τιμή των καλλιτέχνιδων περιλαίμια, μεταξωτά υφάσματα, βραχιόλια, δαχτυλίδια, περιστέρια, καναρίνια, κότες, πάπιες, γουρουνόπουλα και αρνάκια. Ένα βράδυ η πριμαντόνα δέχθηκε στην αγκαλιά της ένα αρνί της σούβλας και αυτή σε σπαστά ελληνικά απάντησε «εφκαριστώ, ιντού το αυριανό ψητό». Την ίδια στιγμή της προσέφεραν και μια ανθοδέσμη κάνοντας την να συμπληρώσει, «ιντού και η σαλάτα».
  • Ώστε ο Μαξίμ Γκόρκι έγραψε ειδικό έργο για την ελληνική Ταυρίδα;
    Το 1963 ο ραδιοσταθμός της Μόσχας μετέδωσε ένα άρθρο του γνωστού θεατρικού συγγραφέα με τίτλο: « Ο Μαξίμ Γκόρκι για την Ελλάδα»! Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι κληρονόμησε από τους προκατόχους του το ενδιαφέρον για τους Έλληνες και μάλιστα το χρονικό του « Η Χερσόνησος της Ταυρίδος» ήταν αφιερωμένο στην ιωνική αυτή πόλη!...
  • Τα προσωπεία στο διάβα των αιώνων!..
    Όλα τα προσωπεία που έχουν βρεθεί πάνω ή πλάι στο νεκρό στους ελληνικούς και ρωμαϊκούς τάφους, έχουν χωρίς εξαίρεση την έκφραση του θανάτου. Τα πήλινα αντικείμενα που έχουν βρεθεί κατά καιρούς σε ελληνικούς τάφους είναι όλα μικρότερα από το ανθρώπινο πρόσωπο και χρησίμευαν ως αναθηματικά προσωπεία, που τα κρεμούσαν στα τοιχώματα των τάφων και κοντά στο πρόσωπο του νεκρού. Τα προσωπεία αυτά ήταν γυναικεία, και γι’ αυτό συμπεραίνεται πως παρίσταναν την Περσεφόνη. Το προσωπείο της είχε σκοπό να εξευμενίσει τη θεά του Κάτω κόσμου!..
  • Τι είναι άραγε το σατυρικό δράμα;
    Το υλικό για ένα σατυρικό δράμα, όπως και για μια τραγωδία, το έπαιρναν από μια επική ή μυθική ιστορία, και η δράση, που γινόταν στο ύπαιθρο, σ' ένα μοναχικό δάσος, το καταφύγιο των Σατύρων, είχε συνήθως ένα στοιχείο τραγωδίας. Αλλά η χαρακτηριστική σοβαρότητα και μεγαλοπρέπεια της τραγωδίας ελαττωνόταν κατά κάποιο τρόπο, χωρίς όμως αυτό να αποβαίνει σε βάρος της λαμπρότητας της τραγικής ενδυμασίας και της αξιοπρέπειας των ηρώων που έπαιζαν.
  • Ο άγνωστος Ουίλλιαμ Σαίξπηρ!...
    Επειδή σήμερα η Google αφιερώνει το λογότυπό της στον Σαίξπηρ (πολλοί γράφουν το όνομά του ως Σέξπιρ), θυμηθήκαμε ένα άρθρο το οποίο είχαμε γράψει για τον μεγάλο Βρετανό τραγικό ποιητή στις 25 Οκτωβρίου 2011 με τίτλο: «Ήταν ο Σαίξπηρ απατεώνας;»! Ο Σαίξπηρ, ως γνωστόν, είχε κατηγορηθεί για πολλά πράγματα. Μήπως θα ήταν σκόπιμο να ανασύρουμε στη μνήμη μας ορισμένα στοιχεία γι’ αυτόν; Έτσι κι αλλιώς, όπως έγραφε ο ίδιος: «Όλος ο κόσμος μια σκηνή κι όλοι οι άνθρωποι ηθοποιοί!..»
  • Γνωρίζει κανείς για το … μαξιλάρωμα στο ελληνικό θέατρο;
    Κάποτε ο κόσμος βαρέθηκε και άρχισε τις αποδοκιμασίες, εν μέσω των οποίων ένας θεατής - η ιστορία διέσωσε το όνομά του, λεγόταν Χαριάτης και ήταν δικηγόρος - αρπάζει το μαξιλάρι πάνω στο οποίο καθόταν (τα καθίσματα τότε είχαν μαξιλαράκια) και το πέταξε στη σκηνή. Η εκφραστική αυτή χειρονομία ενθουσίασε υπερβολικά τους θεατές, που τη μιμήθηκαν αμέσως βάλλοντες με τα μαξιλάρια τους τόσο κατά της σκηνής, όσο και εναντίον αλλήλων, ώσπου διακόπηκε η παράσταση -η οποία άλλωστε δεν είχε ακόμα αρχίσει- και άδειασε το θέατρο!..
  • Γιατί ο Jan Fabre επέλεξε την ιδιαιτέρα του πατρίδα για διεθνή προβολή;
    Είναι απορίας άξιον πώς ο Jan Fabre, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, που μας παρουσίασε το απαράδεκτο και προσβλητικό για την καλαισθησία του Έλληνα θέαμα (χορευτές που χορεύουν συρτάκι ολόγυμνοι στην παράσταση «Mount Olympus»), επέλεξε την ιδιαιτέρα του πατρίδα, το Βέλγιο, για να προβάλει την χώρα του και όχι τη δική μας χώρα!.. Αξίζει τον κόπο να διαβάσει κανείς το σκεπτικό του!..
  • Ποιοι ήσαν οι τραγικοί ποιητές πριν τον 5ο αιώνα προ Χριστού;
    Ποιος μιλάει, για παράδειγμα, για τον Φρύνιχο, τον γνωστό τραγικό ποιητή του τέλους του 6ου και των αρχών του 5ου αιώνα π.Χ.; Κατά το λεξικό της Σούδας, πήρε πρώτο βραβείο το 512 και πάλι το 476 και «πρώτος γυναικείον πρόσωπον εισήγαγεν εν τη σκηνή και ευρέτης του τετραµέτρου εγένετο». Παρόλα αυτά, πλήρωσε πρόστιµο στην αθηναϊκή πολιτεία για τη λύπη και τη στενοχώρια που τους προκάλεσε, µε την επίκαιρη θεµατολογία του στην τραγωδία του «Μιλήτου άλωσις»!..
  • Έφυγε η Μεγάλη Κυρία του Ελληνικού Θεάτρου!..
    Η Άννα Συνοδινού υπήρξε μια σπουδαία Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, που διακρίθηκε για τις ερμηνείες της, κυρίως σε ρόλους της αρχαίας τραγωδίας.Η συνεργασία της με το Εθνικό Θέατρο για πολλά χρόνια της πρόσφερε τη δυνατότητα να εξελιχτεί σε μια από τις μεγαλύτερες ερμηνεύτριες αρχαίας τραγωδίας. Το 1965 ίδρυσε την Ελληνική Σκηνή και της παραχωρήθηκε από τον ΕΟΤ το Θέατρο του Λυκαβηττού, στον ομώνυμο λόφο της Αθήνας. Το Σεπτέμβριο του 1967 διέλυσε το θεατρικό της συγκρότημα κάτω από την πίεση της δικτατορίας. Το καλοκαίρι του 1972 επανεμφανίστηκε στο Ηρώδειο με την «Ηλέκτρα». Εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας το 1974, το 1977, το 1981, το 1985 και το 1989. Διατέλεσε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (1977-1980). Το 1989 παραιτήθηκε από βουλευτής διαμαρτυρόμενη για την παρακμή της πολιτικής ζωής!..
  • Ποιος ήταν άραγε ο Αίας ο Μαστιγοφόρος;
    Ο Αίας, ο γιος του Τελαμώνα, έξω φρενών από το θυμό του, επειδή τα όπλα του Αχιλλέα απονεμήθηκαν στον Οδυσσέα και όχι στον ίδιο, έστρεψε την οργή του εναντίον ενός κοπαδιού προβάτων, που τα πήρε για τους εχθρούς του, τους δύο Ατρείδες, Αγαμέμνονα και Μενέλαο, και τον Οδυσσέα. Σε αυτό τον οδήγησε η Αθηνά, που θέλησε να προστατέψει τους αρχηγούς των Ελλήνων!.. Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί!..
  • «Γεννήθηκα για ν’ αγαπώ, όχι για να μισώ», έλεγε η Αντιγόνη του Σοφοκλή!
    Η Αντιγόνη είναι εκπρόσωπος των «αγράφων νόμων», που θ' αναπτύξει ο Πλάτων στον Γοργία του, μιλώντας για το «δίκαιον» και το «νόμιμον». Η ταφή των νεκρών ήταν «πανελλήνιος νόμος» και μόνο οι ιερόσυλοι και οι προδότες έμεναν άταφοι. Βέβαια, η πράξη του Πολυνείκη, επίθεση κατά της πατρίδας του, ήταν προδοτική, αλλά η αδιαλλαξία του Κρέοντα και η επιμονή του στην εφαρμογή αυτού του νόμου, χωρίς να λάβει υπόψη τον «άγραφο νόμο» της συγγενικής αγάπης, τον έκαναν αντιπαθή στο γιο του, στη γυναίκα του, στο μάντη Τειρεσία και στην κοινή γνώμη, που εκφράζει ο Χορός. Ήταν μοραίο να γίνει η «κάθαρση» εις βάρος του!...
  • Το δίδαγμα από το έργο Ίων του Ευριπίδη!..
    Το δράμα λήγει με τη φράση του χορού πως οι καλοί αμείβονται πάντα, ενώ οι κακοί ποτέ δεν ευτυχούν. Με την τραγωδία αυτή, ο ποιητής θέλει να επαινέσει τους συμπατριώτες του, παρουσιάζοντάς τους σαν αυτόχθονες και δικαιολογεί την πολιτική των Αθηναίων που διεκδικούσαν την κυριαρχία στο Αιγαίο, υποστηρίζοντας πως η ιωνική φυλή, που καταγόταν από τον Απόλλωνα, ήταν ανώτερη από όλες τις άλλες.
  • Τι έγραφε ο Νίκος Εγγονόπουλος για το Θαύμα του Κρητικού Θεάτρου;
    «Διαφορετικά πώς νοείται αυτή η αδιαφορία για τον μεγάλο ζωγράφο Θεοτοκόπουλο, που έχει αφεθεί, χρόνια και χρόνια τώρα, στα χέρια των ξένων, ναν τον παρουσιάζουν άλλοτε για Ιταλό ζωγράφο, άλλοτε για Ισπανό κι' άλλοτε και για τα δυο μαζί; Από το Τεοτοκόπουλι που τον βαφτίσανε (κι' αν έπαψε ποτέ, ο Γκρέκο, να σημειώνει φαρδειά πλατειά το ακριβές όνομά του!) μέχρι το πολύκροτο, όσο κι' ακατανόητο, «ο Γκρέκο ή το μυστικό του Τολέντο», το βιβλίο όπου ο περίφημος Μωρίς Μπαρρές εξηγεί πως κατενόησε τα κρύφια του ισπανισμού δια μέσου του Θεοτοκόπουλου! Ύψιστε Θεέ! Τα μυστικά του ισπανισμού δια μέσου του κατατρεγμένου Έλληνα, που βρήκε, επί τέλους, κάπου να κουρνιάσει, αλαφιασμένος, αγκομαχώντας ακόμη από το κυνηγητό, στην παλιά εγκαταλελειμμένη πρωτεύουσα, μυστικός, φανατικός κι' αγιάτρευτα νοσταλγός του Ελληνισμού…»