Αναμνήσεις!...

Αναμνήσεις!...

Θύμησες και αναμνήσεις!... Αναμνήσεις και βιώματα!.. Νοσταλγικές ιστορίες, που φαντάζουν σήμερα σαν παραμύθι!.. Εκπληκτικές εμπειρίες και διηγήματα ή αφηγήσεις από διάφορους ανθρώπους, που έζησα ή γνώρισα στο διάβα της ζωής μου!.. Όλα εκείνα τα νοσταλγικά γεγονότα, που πέρασαν από τη φτωχική μου ζωή, ιδίως στο χωριό μου το Βεσίνι Καλαβρύτων, όπου ο γράφων πέρασε τα 20 πρώτα χρόνια της ζωής του, πολλές φορές μέσα στο σπίτι που γεννήθηκε και φαίνεται στη φωτογραφία μας, καρτερώντας κι αυτό, "παντέρημο και μόνο", που λέει ο ποιητής, να το ξαναεπισκεφτώ για να καταγράψω ό,τι άλλο λησμόνησα εκείνα τα "άγουρα χρόνια" της παιδικής ή εφηβικής μου ζωής!..

  • Με τι πλήρωσα ένα ... πρωταπριλιάτικο ψέμα στο σχολείο!...
    Άλλη μια κατάθεση καρδιάς και ψυχής!.. Άλλο ένα "ζωντανό χρονογράφημα" που αγγίζει τις ευαίσθητες νεανικές καρδιές! Ακόμη περισσότερο όταν ως νέοι και μάλιστα μαθητές Γυμνασίου στη Δάφνη (Στρέζοβα) Καλαβρύτων, καλούμεθα να αποδείξουμε .. τα αναπόδεικτα!.. Καλό μήνα!..
  • Η μπάλα που χάθηκε!…
    Μια μικρή κατάθεση ψυχής!.. Μια μικρή κατάθεση καρδιάς για τα παιδικά μας χρόνια, τότε που μοναδική ψυχαγωγία μας ήταν ν’ακούμε από κάποιο μικρό κινητό τρανζίστορ τους ποδοσφαιρικούς αγώνες που μετέδιδε το κρατικό ραδιόφωνο!.. Ένα κείμενο αφιερωμένο στον φίλο της σελίδας, αλλά και της ιστοσελίδας μας κ. Στέλιο Βοϊράκο!
  • Ανοίγοντας τα φτερά της Δημοσιογραφίας!.
    Δεν ξέρω αν συνεχίσω να ξύνω ακόμη την άκρη του μολυβιού μου, για να γράψω τα θέματα που πρέπει να αναρτήσω στην ιστοσελίδα μου και στο Facebook. Ξέρω μονάχα ότι σήμερα η φίλη μου, η Μαρκέλλα Ζαμπέλη, μου «έξυσε» ευχάριστα τον πίνακα των νοσταλγικών αναμνήσεων της ζωής μου. Τότε που ανοίγαμε τα φτερά της Δημοσιογραφίας, πετώντας άλλοι στα πέλαγα και άλλοι στους ωκεανούς της αναζήτησης μιας καλύτερης τύχης.
  • Το ταξίδι ενός καλού μου φίλου στους αγγέλους!..
    Κλείνοντας, δεν θα λησμονήσω την αγνότητα της ψυχής αυτού του ανθρώπου. Ακόμη και η χαρά που ζωγραφιζόταν στο πρόσωπό του όταν μού έκοβε σταφύλια από το αμπέλι που καλλιεργούσε στο δικό του σπίτι, τα φρούτα που μου έφερνε σε καθημερινή βάση ή την ώρα που καθόμασταν και πάλι στην υπαίθρια γωνιά του καταστήματος του Μπέλου για να συνεχίσουμε την συζήτηση για θέματα εθνικά, θρησκευτικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά. Κυρίως όμως η ελληνική ιστορία!
  • Τα κεράσια των αναμνήσεών μου!..
    Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Μια νοσταλγική ανάμνηση των μαθητικών μου χρόνων, τότε που το μόνο μας αμάρτημα δεν ήταν οι κακές σκέψεις ή τα πονηρά βλέμματα, αλλά ο τρόπος ικανοποίησης ενός περίεργου αισθήματος, που σου δημιουργούσε η έλλειψη ορισμένων αγαθών! Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί. Κάποιοι από τους παλιότερους ίσως σκιρτήσουν από συγκίνηση και κάποιοι νεότεροι ίσως βρουν κι αυτοί έναν δίαυλο επικοινωνίας με το χθες!
  • Τα Χριστούγεννα, οι δίπλες και οι καλικάντζαροι!..
    Μια μικρή κατάθεση ψυχής!. Μια κατάθεσης καρδιάς!.. Διαβάστε μια προσωπική εμπειρία για το πώς βιώναμε τα Χριστούγεννα στα άδολα παιδικά μας χρόνια, τότε που η ψυχοσύνθεσή μας ήταν συνάρτηση όχι μόνον των παιδικών βιωμάτων, αλλά και των όποιων θρύλων, μύθων ή παραμυθιών που ακούγαμε!..
  • Μια μπομπότα για ψωμί και της ξενιτιάς τυρί!..
    Κάποια στιγμή σκέφτηκα να χύσω στα κρυφά το γάλα, αλλά νόμιζα ότι οι συμμαθητές του δημοτικού σχολείου και η δασκάλα μου με παρακολουθούσαν. Πώς οι τοίχοι του σχολείου είχαν γεμίσει μάτια και αυτιά!.. Τόσο πολύ φοβόμουν, παρά το γεγονός ότι με πήρε είδηση ο Πετράκης, το σκυλί της οικογενείας μας, και έπεφτε πάνω μου στριφογυρίζοντας από χαρά, διότι ήξερε ότι όλο και κάτι θα του έδινα να φάει!.. Διαβάστε μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Μια κατάθεση νοσταλγική των παιδικών μας χρόνων, τότε που η ψυχούλα μας ήταν πάλλευκη και η αδολία ήταν το χαρακτηριστικό γνώρισμα της δικής μας μακρινής εποχής!..
  • Όταν οι θύμησες μετατρέπονται σε νοσταλγία!..
    Περνάει ο καιρός!.. Μοιάζει σαν το νεράκι της βροχής που κυλά ασταμάτητα στο ρυάκι του αγρού!.. Σαν μια νιφάδα χιονιού, που στριφογυρίζει στο χρόνο και κατόπιν χάνεται κι αυτή ανάμεσα στις άλλες χιονοστιβάδες!.. Περνάει ο καιρός!.. Σαν μια αχτίδα φωτός που έρχεται και χάνεται στη σκοτεινιά, φθάνει μονάχα να λάμψει έστω και μια στιγμή!.. Σαν μια περίεργη κραυγή, που αλυχτά μέσα στη νύχτα, λίγο πριν φωτίσει η χαραυγή!...
  • Η 1η Μάρτη των παιδικών μας χρόνων!..
    Μόλις φορούσαμε την ασπροκόκκινη κλωστή, είτε γιατί είχαμε υποβληθεί στη γοητεία των παραμυθιών, είτε γιατί το πιστεύαμε ακράδαντα μέσα στην νεανική ψυχή μας, αισθανόμασταν σαν οπλισμένοι γίγαντες! Παλεύαμε με τα θεριά όχι στα μαρμαρένια, αλλά στα πέτρινα αλώνια του χωριού, που με τόση επιδεξιότητα φωτογράφισε ο φίλος μου ο Χρήστος Δάμπασης σε όλες τις πτυχές της ομορφιάς του Βεσινίου! Θαρρούσαμε πως αποκτούσαμε κυκλώπειες δυνάμεις, σαν αυτά που υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε μερικά όμορα χωριά με τα κυκλώπεια τείχη, όπου ανώτερες φυσικές δυνάμεις ανύψωναν τις τεράστιες τετράγωνες πέτρες στα χρόνια των αρχαίων προγόνων μας!..
  • Η χαρμολύπη των μαθητικών μας χρόνων!..
    Θύμησες και αναμνήσεις!.. Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!... Ένα χρονογράφημα-ντοκουμέντο, έτσι όπως βιώσαμε μερικές φορές τα μαθητικά μας χρόνια, καθώς η κάθε στιγμή της παιδικής μας ζωής ήταν ορισμένες φορές μια χαρμολύπη, αφού αυτά που βιώναμε ήταν πρωτόγνωρα για την άδολη μαθητική μας ματιά!..
  • Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!..
    Η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει, το ένα ουίσκι έφερνε το άλλο, κάποια στιγμή αρχίζει και δεύτερο χαλάζι, οπότε εκ των πραγμάτων αναβάλαμε την επίσκεψή μας για εκείνο το βράδυ στο καμαρίνι της Καίτης Κριτσωτάκη! (Μεταξύ μας, ήταν και μια σκόπιμη δική μου κωλυσιεργία, για να μπορέσω την επόμενη φορά να της προσφέρω μαζί με τα πανέμορφα λουλούδια κι ένα πανέμορφο πνευματικό δώρο, στο οποίο υπήρχε πάντα ένα πρωτότυπο ρητό, όπως της Καίτης Κριτσωτάκη: «Όταν ο θεός ήθελε να δει τι σημαίνει ομορφιά, έριξε μια ματιά στο πρόσωπο της Καίτης!...»
  • Οι καλικάντζαροι και το λαγήνι!..
    Μια κατάθεση καρδιάς!.. Μια κατάθεση ψυχής!.. Μια κατάθεση αλήθειας για κάποια παιδικά Χριστούγεννα, στο χωριό μας το Βεσίνι Καλαβρύτων, τότε που η ματιά μας ήταν άδολη και όλος ο κόσμος που βλέπαμε γύρω μας ήταν μυθικός και μαγεμένος, όπως ακριβώς τον έβλεπε ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός με τη δική του ματιά: «Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος»!..
  • Τα Χριστούγεννα μιας άλλης εποχής!..
    Παρακολουθώντας τα έντονα χριστουγεννιάτικα χρώματα που δίνουν στις μέρες μας όλα τα καταστήματα χριστουγεννιάτικων δώρων (π.χ. το Χριστουγεννιάτικο Bazzar του Health Laser Center, όπου και η παραπάνω φωτογραφία) , ο νους μας ανέτρεξε στα παιδικά μας χρόνια, τότε που περίσσευαν δύο πράγματα από τους ανθρώπους: Η φτώχεια και η αγάπη!.. Διαβάστε το παρακάτω χρονογράφημα. Ίσως και να συγκινηθεί κανείς!..
  • «Κλαίνε ποτέ οι Στρατηγοί;»
    Τα τζιτζίκια δεν σταματούσαν καθόλου. Και ο καφτερός ήλιος (αν και πλησίαζε το Φθινόπωρο) έκανε τους χωρικούς να ιδρώνουν πιο πολύ αφού η αγωνία τους είχε φθάσει στο κατακόρυφο. Άλλος ανέβαινε στους βράχους, μήπως και δει γρηγορότερα το αυτοκίνητο που θα μετέφερε τον μπάρμπα – Θόδωρο, άλλος έστηνε το αυτί του, μπας και ακούσει το….βουητό του, άλλος κοίταζε ψηλά, μήπως και τα θεόπουλα με το πέταγμά τους δεν αφήνουν το κορνάρισμα να διαπεράσει την ατμόσφαιρα και άλλοι (οι πιο πολλοί) είχαν βγει στο δημόσιο δρόμο και δεν άφηναν τα πρόβατα να περάσουν μήπως και….ενοχλήσουν τα αυτοκίνητα!