Αναμνήσεις!...

Αναμνήσεις!...

Θύμησες και αναμνήσεις!... Αναμνήσεις και βιώματα!.. Νοσταλγικές ιστορίες, που φαντάζουν σήμερα σαν παραμύθι!.. Εκπληκτικές εμπειρίες και διηγήματα ή αφηγήσεις από διάφορους ανθρώπους, που έζησα ή γνώρισα στο διάβα της ζωής μου!.. Όλα εκείνα τα νοσταλγικά γεγονότα, που πέρασαν από τη φτωχική μου ζωή, ιδίως στο χωριό μου το Βεσίνι Καλαβρύτων, όπου ο γράφων πέρασε τα 20 πρώτα χρόνια της ζωής του, πολλές φορές μέσα στο σπίτι που γεννήθηκε και φαίνεται στη φωτογραφία μας, καρτερώντας κι αυτό, "παντέρημο και μόνο", που λέει ο ποιητής, να το ξαναεπισκεφτώ για να καταγράψω ό,τι άλλο λησμόνησα εκείνα τα "άγουρα χρόνια" της παιδικής ή εφηβικής μου ζωής!..

  • Φτερούγισε στους ουρανούς μια ανθρώπινη καρδιά!..
    Παντού παρών ο θείος μου ο Γιάννης!.. Και στις χαρές και στις λύπες του χωριού!.. Ακόμη περισσότερο όταν έτρεξε πρώτος να αρπάξει το σώμα του αιμόφυρτου αδελφού μου, Γιάννη, του οποίου είχε βγει το ένα μάτι σε ένα παιχνίδι που έκανε με άλλα συνομήλικα παιδιά, το ξυλίκι όπως το λέγανε! Αλλά, ας μην περιγράψω άλλο τη σκηνή!... Το χωριό μας έχασε ένα άξιο τέκνο του. Ας ευχηθούμε λοιπόν το χώμα που θα τον σκεπάσει να είναι ελαφρύ. Η μνήμη του θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην καρδιά μας!.. Θείε Γιάννη, καλό ταξίδι!…
  • Καλό ταξίδι, παιδικέ μου φίλε, Ανδρέα!…
    Κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια και σήμερα, καθώς συλλογιζόμουν πώς πέρασαν τα χρόνια, από τότε που ο Ανδρέας και ο Νίκος μας έκαναν συνεχώς παρέα, κάθομαι και σεργιανίζω την πένα μου πέρα-δώθε, αναλογιζόμενος τον Ανδρέα Αναστασίου Ζαφειρόπουλος, που πήρε την απόφαση να ταξιδέψει για τόπο χλοερό και ουράνιο «ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος.» Αιωνία σου η μνήμη, καλέ μου φίλε, συγχωριανέ και συγγενή! Καλό ταξίδι, Ανδρέα!...
  • Όταν ο Βασίλης Τερλέγκας θυμάται και συγκινείται!..
    Σήμερα ο πολυαγαπητός μου φίλος και δημοφιλέστατος ερμηνευτής, Βασίλης Τερλέγκας, εορτάζει και του ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας κάθε τι που μπορεί να τον κάνει ευτυχισμένο. Εμείς, από την ταπεινή και φτωχική μας γωνιά, το μόνο που έχουμε να του κάνουμε, ως πνευματικό δώρο, είναι ένα απόσπασμα από μία συνέντευξη που παραχώρησε ο ίδιος, για την ελαχιστότητά μας, στη γνωστή Ελληνίδα παρουσιάστρια, Μαριαλένα Ανδρέου, όπου, μεταξύ άλλων, λέει τα εξής:
  • Να ξαναγύριζαν τουλάχιστον τα χρόνια πίσω!…
    Νοσταλγικές αναμνήσεις από τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, τότε που αδέλφια και ξαδέλφια, όπως τα δικά μου, έδιναν ακόμη και το αίμα τους ο ένας για τον άλλον από εγκάρδια κι ολόψυχη αγάπη!.. Σήμερα, βέβαια, τα χρόνια άλλαξαν!.. Οι συνθήκες της ζωής έγιναν ανάλγητες και η μοναξιά των μεγαλουπόλεων απορρόφησε ακόμη και τους ανθρώπους! Τουλάχιστον υπάρχουν οι αναμνήσεις!.. Οι νοσταλγικές αναμνήσεις!..
  • Γυναικεία υπόθεση, λοιπόν, οι παραδοσιακές ζυγιές;
    Κι όλα αυτά τα θυμήθηκα καθώς είδα οι σημερινές ζυγιές να μην απαρτίζονται μονάχα από άνδρες, αλλά και από γυναίκες, όπως για παράδειγμα τα κορίτσια της “Γυναικείας Υπόθεσης” τα οποία κατακλύζουν κάθε περιοχή με τις εμφανίσεις τους . ενώ ο κόσμος γύρω τους χορεύει ασταμάτητα και τα χειροκροτήματα πέφτουν βροχή!.. Πώς αλλάζουν οι καιροί!.. Πώς αλλάζουν οι συνήθειες!...
  • Εκείνο το καλοκαίρι…
    Στην επαρχία, όπως αντιλαμβάνεσθε, τα πράγματα ήσαν ακόμη πιο σοβαρά. Η δραχμή ήταν πολύ δύσκολο να βρίσκεται στα χέρια των αγροτών, οι οποίοι, πολλές φορές, συναλλάσσονταν με το σύστημα «είδος με είδος». Τι σημαίνει αυτό; Σου δίνω, για παράδειγμα, ένα πιάτο αραποσίτι και μου δίνεις ένα πιάτο τραχανά!
  • Με τι πλήρωσα ένα ... πρωταπριλιάτικο ψέμα στο σχολείο!...
    Άλλη μια κατάθεση καρδιάς και ψυχής!.. Άλλο ένα "ζωντανό χρονογράφημα" που αγγίζει τις ευαίσθητες νεανικές καρδιές! Ακόμη περισσότερο όταν ως νέοι και μάλιστα μαθητές Γυμνασίου στη Δάφνη (Στρέζοβα) Καλαβρύτων, καλούμεθα να αποδείξουμε .. τα αναπόδεικτα!.. Καλό μήνα!..
  • Η μπάλα που χάθηκε!…
    Μια μικρή κατάθεση ψυχής!.. Μια μικρή κατάθεση καρδιάς για τα παιδικά μας χρόνια, τότε που μοναδική ψυχαγωγία μας ήταν ν’ακούμε από κάποιο μικρό κινητό τρανζίστορ τους ποδοσφαιρικούς αγώνες που μετέδιδε το κρατικό ραδιόφωνο!.. Ένα κείμενο αφιερωμένο στον φίλο της σελίδας, αλλά και της ιστοσελίδας μας κ. Στέλιο Βοϊράκο!
  • Ανοίγοντας τα φτερά της Δημοσιογραφίας!.
    Δεν ξέρω αν συνεχίσω να ξύνω ακόμη την άκρη του μολυβιού μου, για να γράψω τα θέματα που πρέπει να αναρτήσω στην ιστοσελίδα μου και στο Facebook. Ξέρω μονάχα ότι σήμερα η φίλη μου, η Μαρκέλλα Ζαμπέλη, μου «έξυσε» ευχάριστα τον πίνακα των νοσταλγικών αναμνήσεων της ζωής μου. Τότε που ανοίγαμε τα φτερά της Δημοσιογραφίας, πετώντας άλλοι στα πέλαγα και άλλοι στους ωκεανούς της αναζήτησης μιας καλύτερης τύχης.
  • Το ταξίδι ενός καλού μου φίλου στους αγγέλους!..
    Κλείνοντας, δεν θα λησμονήσω την αγνότητα της ψυχής αυτού του ανθρώπου. Ακόμη και η χαρά που ζωγραφιζόταν στο πρόσωπό του όταν μού έκοβε σταφύλια από το αμπέλι που καλλιεργούσε στο δικό του σπίτι, τα φρούτα που μου έφερνε σε καθημερινή βάση ή την ώρα που καθόμασταν και πάλι στην υπαίθρια γωνιά του καταστήματος του Μπέλου για να συνεχίσουμε την συζήτηση για θέματα εθνικά, θρησκευτικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά. Κυρίως όμως η ελληνική ιστορία!
  • Τα κεράσια των αναμνήσεών μου!..
    Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Μια νοσταλγική ανάμνηση των μαθητικών μου χρόνων, τότε που το μόνο μας αμάρτημα δεν ήταν οι κακές σκέψεις ή τα πονηρά βλέμματα, αλλά ο τρόπος ικανοποίησης ενός περίεργου αισθήματος, που σου δημιουργούσε η έλλειψη ορισμένων αγαθών! Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί. Κάποιοι από τους παλιότερους ίσως σκιρτήσουν από συγκίνηση και κάποιοι νεότεροι ίσως βρουν κι αυτοί έναν δίαυλο επικοινωνίας με το χθες!
  • Τα Χριστούγεννα, οι δίπλες και οι καλικάντζαροι!..
    Μια μικρή κατάθεση ψυχής!. Μια κατάθεσης καρδιάς!.. Διαβάστε μια προσωπική εμπειρία για το πώς βιώναμε τα Χριστούγεννα στα άδολα παιδικά μας χρόνια, τότε που η ψυχοσύνθεσή μας ήταν συνάρτηση όχι μόνον των παιδικών βιωμάτων, αλλά και των όποιων θρύλων, μύθων ή παραμυθιών που ακούγαμε!..
  • Μια μπομπότα για ψωμί και της ξενιτιάς τυρί!..
    Κάποια στιγμή σκέφτηκα να χύσω στα κρυφά το γάλα, αλλά νόμιζα ότι οι συμμαθητές του δημοτικού σχολείου και η δασκάλα μου με παρακολουθούσαν. Πώς οι τοίχοι του σχολείου είχαν γεμίσει μάτια και αυτιά!.. Τόσο πολύ φοβόμουν, παρά το γεγονός ότι με πήρε είδηση ο Πετράκης, το σκυλί της οικογενείας μας, και έπεφτε πάνω μου στριφογυρίζοντας από χαρά, διότι ήξερε ότι όλο και κάτι θα του έδινα να φάει!.. Διαβάστε μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Μια κατάθεση νοσταλγική των παιδικών μας χρόνων, τότε που η ψυχούλα μας ήταν πάλλευκη και η αδολία ήταν το χαρακτηριστικό γνώρισμα της δικής μας μακρινής εποχής!..
  • Όταν οι θύμησες μετατρέπονται σε νοσταλγία!..
    Περνάει ο καιρός!.. Μοιάζει σαν το νεράκι της βροχής που κυλά ασταμάτητα στο ρυάκι του αγρού!.. Σαν μια νιφάδα χιονιού, που στριφογυρίζει στο χρόνο και κατόπιν χάνεται κι αυτή ανάμεσα στις άλλες χιονοστιβάδες!.. Περνάει ο καιρός!.. Σαν μια αχτίδα φωτός που έρχεται και χάνεται στη σκοτεινιά, φθάνει μονάχα να λάμψει έστω και μια στιγμή!.. Σαν μια περίεργη κραυγή, που αλυχτά μέσα στη νύχτα, λίγο πριν φωτίσει η χαραυγή!...