Αναμνήσεις!...

Αναμνήσεις!...

Θύμησες και αναμνήσεις!... Αναμνήσεις και βιώματα!.. Νοσταλγικές ιστορίες, που φαντάζουν σήμερα σαν παραμύθι!.. Εκπληκτικές εμπειρίες και διηγήματα ή αφηγήσεις από διάφορους ανθρώπους, που έζησα ή γνώρισα στο διάβα της ζωής μου!.. Όλα εκείνα τα νοσταλγικά γεγονότα, που πέρασαν από τη φτωχική μου ζωή, ιδίως στο χωριό μου το Βεσίνι Καλαβρύτων, όπου ο γράφων πέρασε τα 20 πρώτα χρόνια της ζωής του, πολλές φορές μέσα στο σπίτι που γεννήθηκε και φαίνεται στη φωτογραφία μας, καρτερώντας κι αυτό, "παντέρημο και μόνο", που λέει ο ποιητής, να το ξαναεπισκεφτώ για να καταγράψω ό,τι άλλο λησμόνησα εκείνα τα "άγουρα χρόνια" της παιδικής ή εφηβικής μου ζωής!..

  • Ένα απίστευτο γεγονός με τη Σοφία Βέμπο!..
    Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Ένα γεγονός, που έχει να κάνει με τη γνωριμία μας με τον θρύλο, που λέγεται Σοφία Βέμπο, την θρυλική «Τραγουδίστρια της Νίκης», για την οποία σημειώθηκε ένα απρόσμενο γεγονός, που φαντάζει σαν κάτι απίστευτο και φανταστικό!... Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί!..
  • Ποια ήταν η «δεσποινίς Παπασταύρου»;
    Μια κατάθεση καρδιάς και ψυχής!.. Ένα απόθεμα ανθρωπιάς και ελπίδας για τα παλιά τα χρόνια τα εφηβικά, όπου η κάθε είδηση αποτελούσε για μας κάτι το πρωτόγνωρο και εντυπωσιακό, κάτι το απίστευτο και συναρπαστικό! Ακόμη περισσότερο όταν η είδηση αυτή ήταν ... η δεσποινίς Λίζα Παπασταύρου (λέγε καλύτερα Αλίκη Βουγιουκλάκη)!...
  • Το ασπροκόκκινο νήμα του Μάρτη!...
    Μια κατάθεση καρδιάς και ψυχής!.. Μια νοσταλγική αναδρομή στα παιδικά μας χρόνια, όπου κάθε 1η Μαρτίου μας φορούσαν στο χέρι ένα ασπροκόκκινο νήμα, για να μη μας μαυρίσει ο ήλιος, που εκείνη την εποχή ήταν επικίνδυνος! Διαβάστε το κείμενο που μας επαναφέρει στα χρόνια εκείνα της χαμένης αθωότητας!..
  • Μια αλησμόνητη Αποκριά!...
    Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Μια παιδική ανάμνηση της Αποκριάς που γιορτάζαμε κάποτε στο χωριό μας, όπως στο Βεσίνι Καλαβρύτων, με πρωταγωνιστές πρόσωπα νοσταλγικά και αξέχαστα. Εκείνα που καθόρισαν τη ζωή μας, όπως ακριβώς μάθαμε να πορευόμαστε όλα αυτά τα χρόνια στη ρημάδα τη ζωή!…
  • Όταν γνώρισα τον Κώστα Λινοξυλάκη!..
    Ο Κώστας Λινοξυλάκης απεβίωσε χθες σε ηλικία 81 ετών, προκαλώντας μεγάλη θλίψη στην οικογένεια του Παναθηναϊκού και στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Κι όμως!.. Αυτόν τον άνθρωπο τον γνώρισε ο γράφων και υπήρξαν φίλοι για πολλά χρόνια σε άλλο χώρο εργασίας!..Σήμερα ο Κώστας Λινοξυλάκης βρίσκεται στον ουρανό!.. Και ίσως από κει να μου στέλνει χαιρετίσματα!.. Η φιλία δεν χάνεται ακόμη κι αν οι άνθρωποι είναι τόσο μακριά. Οι αναμνήσεις εξαφανίζουν τον χρόνο!..
  • Μια ιστορία θα σας πω, κάτι σαν παραμύθι!..
    Δεν υπήρχε ωραιότερη στιγμή!.. Ο αέρας να σε φυσάει δροσερά, έτσι μυρωδάτος που ερχόταν απ’ τα γύρω δέντρα, αλλά και τα μισο-βρεγμένα δεμάτια, διότι την προηγούμενη μέρα είχε βρέξει και παρά το γεγονός ότι τα σκεπάζαμε με κουρελούδες, κάποια εξ αυτών είχαν βραχεί, ώσπου κάποια στιγμή, κι ενώ απολάμβανα την ομορφιά της φύσεως ... χάνω τα λόγια μου και μόλις που προλαβαίνω να ψιθυρίσω…
  • Σίγησε το αηδόνι του χωριού μας!...
    Μια κατάθεση καρδιάς και ψυχής, κάποιες θύμησες και «κουρνιαγμένες» αναμνήσεις για έναν ποιμένα, του οποίου η ησιόδεια μορφή ήταν ταυτισμένη με την βιβλική μορφή του καλοκάγαθου, του πιο άδολου και πιο ταπεινού ανθρώπου του χωριού μας, του Σπύρου Σπυρόπουλου, για τον οποίο σήμερα τα βουνά και τα λαγκάδια του Βεσινίου Καλαβρύτων, όπου τα δέντρα έγειραν κι αυτά τα κλαδιά τους, ρίχνουν το δικό τους δάκρυ – κάτι σαν μελαγχολία.. κάτι σαν σιωπή!…Τι να πρώτο-γράψω!.. Τι να πρώτο-θυμηθώ!..
  • Ο καλλιτέχνης που έσπερνε και θερίζει χαρά!..
    Μια κατάθεση καρδιάς και ψυχής για έναν καταξιωμένο και δημοφιλή Έλληνα καλλιτέχνη, τον Λάκη Σκούταρη, ο οποίος στη δεκαετία του 1970 έκανε τον κόσμο να γεύεται την ομορφιά της καλλιτεχνικής ζωής με το αστείρευτο και πηγαίο χιουμοριστικό ταλέντο του! Ένα ταλέντο που όσα χρόνια και αν περάσουν δεν θα σβήσει ποτέ το άστρο του μέσα στον ελληνικό καλλιτεχνικό γαλαξία!..
  • Θύμησες και αναμνήσεις!...
    Μια μικρή κατάθεση καρδιάς!. . Μια μικρή κατάθεση ψυχής!. . Μια μικρή κατάθεση αγάπης για έναν άνθρωπο, τον Δημήτρη Παναγόπουλο, τον ξάδερφό μου από το χωριό Νάσια Καλαβρύτων, που σήμερα θέλησε να κάνει το μεγάλο ταξίδι στην αιωνιότητα, αφήνοντας πίσω του όσους τον αγάπησαν και όσους τον θυμούνται τόσο πολύ, όπως ο άνθρωπος που έγραψε αυτό το άρθρο!.. Δημήτρη, καλό σου ταξίδι!..
  • Ο ταχυδρόμος πέρασε χωρίς ν’ αφήσει γράμμα!..
    Επειδή σαν σήμερα (24 Σεπτεμβρίου 1828) ο Ιωάννης Καποδίστριας οργανώνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα Ταχυδρομική Υπηρεσία, με γραφεία στο Άργος, στην Τρίπολη, στην Επίδαυρο και στη Σύρο, ας κάνουμε μία μικρή αναφορά σε έναν άνθρωπο, τον ταχυδρόμο, που αποτελούσε κάποτε τη μοναδική παρηγοριά κι ελπίδα της χαροκαμένης μάνας, που περίμενε με λαχτάρα το γράμμα απ’ το παιδί της, που δούλευε μονάχο του στην ξενιτιά!..
  • «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε; ...»
    Καθημερινές διηγήσεις γραφικών ανθρώπων της υπαίθρου, που πολλές φορές η ζωή τους κάνει ακόμη πιο γραφικούς απ’ ό,τι φαντάζονται οι ίδιοι!... Ήταν η εποχή που όλα εμείς τα παιδιά καθόμασταν και «ρουφάγαμε» κυριολεκτικά τις διηγήσεις για τον πολυθρύλητο "Τάκη τον Ωραίο". Κρεμόμασταν, όπως λέμε, από τα χείλη όλων εκείνων που διηγούνταν παρόμοιες ιστορίες με τον ομορφονιό του χωριού μας, ο οποίος, όπως ήταν ευνόητο, το είχε πάρει για τα καλά επάνω του και αυτοθαυμαζόταν, όπως ο Νάρκισσος, επιδεικνύοντας παντού περισσή αυταρέσκεια (ο λεγόμενος ναρκισσισμός). Αυτός και ο λόγος, που είχε γίνει στη συνέχεια εγωκεντρικός, εγωπαθής και εγωλάτρης, αφού όπου κι αν πήγαινε έλεγε την γνωστή επωδό: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε; ...»
  • Στον διακονιάρη ψωμάκι δώσε, τους δρόμους τους γνωρίζει!..
    Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Βιώματα ζωής για έναν διακονιάρη, που γύριζε τους δρόμους ικετεύοντας ένα κομμάτι ψωμί και όλοι τον έδιωχναν δείχνοντάς του το δρόμο, για να φύγει, γιατί δεν ήθελαν να αντικρίζουν έναν ζήτουλα, έναν επαίτη… Πολύ φοβούμαστε ότι κάπως έτσι θέλησαν να κάνουν ορισμένοι και τον σημερινό Έλληνα πολίτη, με όλα αυτά τα οικονομικά βάρη που του επέβαλαν στην ισχνή κι αδύναμη πλάτη του!.. Αλλά, τέλος πάντων!.. Ας διαβάσουμε τουλάχιστον κάτι ανθρώπινο, κάτι συγκινητικό!...
  • Το δάκρυ του ανέμου!...
    Πολλές φορές αναζητάμε την αγάπη των ανθρώπων και ψάχνουμε σαν τον Διογένη μέρα μεσημέρι με το φανάρι στο χέρι να βρούμε έναν πραγματικό άνθρωπο («άνθρωπον ζητώ», όπως έλεγε ο κυνικός φιλόσοφος). Διαβάστε όμως μια συγκινητική ιστορία ενός ζώου που θυσίασε την ζωή του για έναν άνθρωπο…
  • Σ’ ένα πανηγύρι του χωριού μας!..
    Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Ένα σπαρταριστό επεισόδιο σε ένα πανηγύρι του χωριού μας, που γινόταν κάθε χρόνο σαν σήμερα 8 Μαΐου, με κεντρικούς ήρωες τους συγχωριανούς και ένα άδολο παιδί, το οποίο, πάνω στην αφέλειά του, είπε κάτι που ξεκαρδίστηκαν οι πάντες στα γέλια!...