Αναμνήσεις!...

Αναμνήσεις!...

Θύμησες και αναμνήσεις!... Αναμνήσεις και βιώματα!.. Νοσταλγικές ιστορίες, που φαντάζουν σήμερα σαν παραμύθι!.. Εκπληκτικές εμπειρίες και διηγήματα ή αφηγήσεις από διάφορους ανθρώπους, που έζησα ή γνώρισα στο διάβα της ζωής μου!.. Όλα εκείνα τα νοσταλγικά γεγονότα, που πέρασαν από τη φτωχική μου ζωή, ιδίως στο χωριό μου το Βεσίνι Καλαβρύτων, όπου ο γράφων πέρασε τα 20 πρώτα χρόνια της ζωής του, πολλές φορές μέσα στο σπίτι που γεννήθηκε και φαίνεται στη φωτογραφία μας, καρτερώντας κι αυτό, "παντέρημο και μόνο", που λέει ο ποιητής, να το ξαναεπισκεφτώ για να καταγράψω ό,τι άλλο λησμόνησα εκείνα τα "άγουρα χρόνια" της παιδικής ή εφηβικής μου ζωής!..

  • Οι νεράιδες του θέρους!..
    Μια κατάθεση ψυχής για ένα θερισμό, που έγινε με τα χεράκια των μαθητικών μας χρόνων, όπου αντί για πένα κρατούσαμε το δρεπάνι και αντί για πολυτελείς τσάντες, που έχουν σήμερα οι χλιδάτοι της Εκάλης, εμείς κρατούσαμε τα πολύχρωμα … ταγαράκια μας με το ψωμάκι, το κρεμμύδι και το παγουράκι με το νερό μέσα!.. Αλλά οι νεράιδες, νεράιδες!...
  • Ακούγοντας τη Χαρά!..
    Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Μερικές ανθρώπινες στιγμές για ορισμένα τραγούδια, που μερικές φορές αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων, ενώ η ευεργετική τους δύναμη είναι τόσο μεγάλη, που «δύνασαι και όρος να μετακινήσεις», όπως θα έλεγε κι ο Ιησούς Χριστός!..
  • Θύμησες και αναμνήσεις!... (4)
    Το πρώτο και αδημοσίευτο συγγραφικό κείμενο ενός νέου ηλικίας μόλις 20 ετών ο οποίος το 1970, έχοντας ως μοναδική πηγή την σοφία των γερόντων και συντροφιά τη φύση, τα πουλιά και τα άδολα ζώα, έπιανε για πρώτη φορά την πέννα για να γράψει την ιστορία του τόπου του κάτω από τις γέρικες βελανιδιές ή τα πλατάνια, όπου σιγομουρμούριζαν δίπλα του τα γάργαρα νερά του ξεροπόταμου! Αυτό, λοιπόν, το κείμενο (του γράφοντος δηλαδή) όπως ακριβώς εγράφη την εποχή εκείνη, «ασκάλιστο και απελέκητο», που λέει ο λαός, για να αποπνέει το άρωμα μιας νεανικής ηλικίας, το αφιερώνουμε σήμερα σε έναν καλαβρυτινό λόγιο, τον ακούραστο σμιλευτή του λόγου και της πέννας, αλλά και ακοίμητο φρουρό της λαογραφικής μας παράδοσης κ. Νίκο Παπακωνσταντόπουλο!
  • Δημήτριος Παν. Σακκέτος: Ο στυλοβάτης μιας οικογένειας!..
    Θύμησες και αναμνήσεις για έναν άνθρωπο που ζήσαμε τόσα χρόνια μαζί!.. Που μας γέννησε η ίδια κοιλιά, βυζάξαμε το ίδιο γάλα, μεγαλώσαμε στο ίδιο τζάκι, κι ενώ ήταν το μικρότερο αδελφάκι της οικογενείας μας, όταν χάσαμε τον πατέρα μας, μας προστάτευσε όλους και έφτασε να γίνει ο πραγματικός στυλοβάτης της οικογένειάς μας! Δημήτρη μου, να σε έχει ο Θεός πάντα καλά!..
  • Θύμησες και αναμνήσεις!... (3)
    Το πρώτο και αδημοσίευτο συγγραφικό κείμενο ενός νέου ηλικίας μόλις 20 ετών ο οποίος το 1970, έχοντας ως μοναδική πηγή την σοφία των γερόντων και συντροφιά τη φύση, τα πουλιά και τα άδολα ζώα, έπιανε για πρώτη φορά την πέννα για να γράψει την ιστορία του τόπου του κάτω από τις γέρικες βελανιδιές ή τα πλατάνια, όπου σιγομουρμούριζαν δίπλα του τα γάργαρα νερά του ξεροπόταμου! Αυτό, λοιπόν, το κείμενο (του γράφοντος δηλαδή) όπως ακριβώς εγράφη την εποχή εκείνη, «ασκάλιστο και απελέκητο», που λέει ο λαός, για να αποπνέει το άρωμα μιας νεανικής ηλικίας, το αφιερώνουμε σήμερα σε έναν καλαβρυτινό λόγιο, τον ακούραστο σμιλευτή του λόγου και της πέννας, αλλά και ακοίμητο φρουρό της λαογραφικής μας παράδοσης κ. Νίκο Παπακωνσταντόπουλο!
  • «Στου Μπουζιώτη το ρέμα!..»
    Θύμησες και αναμνήσεις!.. Μισό αιώνα φορτωμένο το κεφάλι μας από τόσα και τόσα, που είδαμε ή βιώσαμε στα παιδικά μας χρόνια, ας καταθέσουμε άλλη μία νοσταλγική ανάμνηση, όπως ακριβώς έρχεται για να «λουστράρει» τη σκονισμένη απ’ την πολυκαιρία μνήμη μας!..
  • Θύμησες και αναμνήσεις!... (2)
    Το πρώτο και αδημοσίευτο συγγραφικό κείμενο ενός νέου ηλικίας μόλις 20 ετών ο οποίος το 1970, έχοντας ως μοναδική πηγή την σοφία των γερόντων και συντροφιά τη φύση, τα πουλιά και τα άδολα ζώα, έπιανε για πρώτη φορά την πέννα για να γράψει την ιστορία του τόπου του κάτω από τις γέρικες βελανιδιές ή τα πλατάνια, όπου σιγομουρμούριζαν δίπλα του τα γάργαρα νερά του ξεροπόταμου! Αυτό, λοιπόν, το κείμενο (του γράφοντος δηλαδή) όπως ακριβώς εγράφη την εποχή εκείνη, «ασκάλιστο και απελέκητο», που λέει ο λαός, για να αποπνέει το άρωμα μιας νεανικής ηλικίας, το αφιερώνουμε σήμερα σε έναν καλαβρυτινό λόγιο, τον ακούραστο σμιλευτή του λόγου και της πέννας, αλλά και ακοίμητο φρουρό της λαογραφικής μας παράδοσης κ. Νίκο Παπακωνσταντόπουλο!
  • Θύμησες και αναμνήσεις!... (1)
    Το πρώτο και αδημοσίευτο συγγραφικό κείμενο ενός νέου ηλικίας μόλις 20 ετών ο οποίος το 1970, έχοντας ως μοναδική πηγή την σοφία των γερόντων και συντροφιά τη φύση, τα πουλιά και τα άδολα ζώα, έπιανε για πρώτη φορά την πέννα για να γράψει την ιστορία του τόπου του κάτω από τις γέρικες βελανιδιές ή τα πλατάνια, όπου σιγομουρμούριζαν δίπλα του τα γάργαρα νερά του ξεροπόταμου! Αυτό, λοιπόν, το κείμενο (του γράφοντος δηλαδή) όπως ακριβώς εγράφη την εποχή εκείνη, «ασκάλιστο και απελέκητο», που λέει ο λαός, για να αποπνέει το άρωμα μιας νεανικής ηλικίας, το αφιερώνουμε σήμερα σε έναν καλαβρυτινό λόγιο, τον ακούραστο σμιλευτή του λόγου και της πέννας, αλλά και ακοίμητο φρουρό της λαογραφικής μας παράδοσης κ. Νίκο Παπακωνσταντόπουλο!
  • Χωριό μου, χωριουδάκι μου!..
    Μια μικρή κατάθεση ψυχής για ένα μικρό χωριό, που δεν το βλέπεις εύκολα στο χάρτη, αλλά που υπάρχει διάπλατο μέσα στην καρδιά και την ψυχή μας!.. Είναι το χωριό που γέννησε εργάτες της γης, αλλά και του πνεύματος και όλοι μαζί, σαν ένα μελίσσι, στήσανε την Ελλάδα στα πόδια της αμέσως μετά τον Εμφύλιο πόλεμο!..
  • Οι Μπούλες της Αποκριάς και το κοκκινάπιδο!...
    Μια μικρή κατάθεση καρδιάς, αλλά και ψυχής (διότι εδώ χρειάστηκαν πολλές … ψυχικές αντοχές, για να ξεπεραστεί μια δοκιμασία) καθώς το βέλος της μνήμης στράφηκε θεαματικά στο παρελθόν, τον καιρό που το καρναβάλι στα χωριά μας το έκαναν οι γνωστές «μπούλες», ενώ ο γράφων, που ήταν παιδί, είχε τη δική του αγωνία για μια άλλη, πιο περίεργη «μπούλα»!..
  • Οι πρώτες Απόκριες του χωριού μας!..
    Μια μικρή κατάθεση ψυχής από τις πρώτες Αποκριές, που γιορτάζαμε στα χωριά μας, όπου κανείς … απολάμβανε μεγαλοπρεπώς το … σφαγμένο χοιρινό, που ήταν κρεμασμένο στη μέση των σπιτιού μας και οι χωρικοί εύχονταν σε όλους τους νοικοκύρηδες «καλοφάγωτο», ενώ έξω οι πίπιζες και τα νταούλια είχαν στήσει το δικό τους ξέφρενο πανηγύρι!..
  • Στον Αη-Θανάση…
    Μια μικρή κατάθεση ψυχής και κάποια πράγματα που ακούγαμε και βιώναμε κάθε βράδυ στο χωριό μας το Βεσίνι Καλαβρύτων, όταν το χιόνι σκέπαζε δύο μέτρα την γύρω περιοχή και τα πάντα φάνταζαν σαν ένα «λευκό παραμύθι» που μας έλεγε η γιαγιά μας λίγο πριν παραδοθούμε στις αγκάλες του Μορφέα!..
  • Της Πρωτάγιας!..
    Μια μικρή κατάθεση ψυχής από ένα περιστατικό, που συνέβη ανήμερα της Πρωτάγιας (της Πρωτάγιασης ή Φώτισης, όπως λένε κάποιοι άλλοι), στο χωριό του γράφοντος, το Βεσίνι Καλαβρύτων, κι ενώ οι Καλικάντζαροι ετοιμάζονταν να φύγουν και έπρεπε να χυθούν όλα τα νερά από το σπίτι!...
  • Για μια κοκότα…
    Με τις ευχές μας για «Καλή Χρονιά» ας κάνουμε μια μικρή κατάθεση ψυχής για την Πρωτοχρονιά των παιδικών μας χρόνων στο χωριό μας, το Βεσίνι Καλαβρύτων, μια νύχτα φεγγαρόλουστη, που μας ξεγέλασε, με απρόσμενες εξελίξεις!..