Η Ελλάδα που χάνεται...

Η Ελλάδα που χάνεται...

Άνθρωποι γραφικοί, που έβαλαν τη δική τους πινελιά στο ωραίο κάδρο της Ελλάδος και οι οποίοι χάθηκαν ή που εξαφανίζονται σιγά-σιγά μέσα στον χρόνο και τον χώρο, μαζί με το επάγγελμά τους, των οποίων οι νοσταλγικές αναμνήσεις έρχονται είτε μέσα από τα τραγούδια του ελληνικού λαού είτε μέσα από τα προσωπικά βιώματα ή θύμησες γεροντότερων ανθρώπων, που η ζωή τους άρχισε κι αυτή να τυλίγει πολύ γρήγορα το κουβάρι της!...

  • Ο ακονιστής!..
    Ένα ποιητικό αφιέρωμα σε ένα παραδοσιακό επάγγελμα, όπως του ακονιστή, που χάθηκε κι αυτό μες την αντάρα την πολλή και την «κατάρα» της σύγχρονης εποχής, όπου οι άνθρωποι έχτισαν τα σπίτια τους τόσο κοντά, αλλά άφησαν τις καρδιές τους τόσο μακριά!...
  • Η Ελλάδα που χάνεται...
    Ακόμη κι ο θερισμός, που γινόταν στην ελληνική επαρχία, και ιδιαίτερα στον μεγάλο σιτοβολώνα, τη Θεσσαλία, σήμερα πάει να εκλείψει!.. Το ευλογημένο τρίπτυχο των προϊόντων του ελληνισμού: σίτος, οίνος και έλαιον, για λόγους ευρωπαϊκής (λέγε: συμφεροντολογική) πολιτικής, σήμερα έχει σχεδόν εξαφανιστεί και ο ελληνικός λαός, για να μην πεινάσει, θα πρέπει να ξανασκεφτεί την καλλιέργεια των ευλογημένων αυτών προϊόντων. Ας διαβάσουμε, λοιπόν, πώς ο θερισμός, για παράδειγμα, ήταν από τα χρόνια εκείνα μάθημα στα μαθητικά μας σχολεία!...
  • Η Ακρόπολη του παρελθόντος και η προσευχή του Ερνέστου Ρενάν!..
    Επειδή οι εικόνες του παρελθόντος έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, όπως για παράδειγμα τα πρόβατα που βοσκούσαν κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως, ας θυμηθούμε ότι σ' εκείνο το μέρος κάποτε πέρασε η μορφή του Ερνέστου Ρενάν, η προσευχή του οποίου ίσως είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ!..
  • Μ’ ένα φυσερό στο χέρι για ν’ ανάψει το καμίνι…
    Διαβάστε ένα σύγχρονο ποιητικό αφιέρωμα σ’ ένα επάγγελμα, που χάνεται, όπως ο σιδεράς, τον οποίο στα παλιά χρόνια τον λέγαμε "γύφτο", επειδή ασχολείτο συνεχώς με χαλκώματα και άλλα σιδερικά, τα χέρια και το πρόσωπό του ήταν συνέχεια μαυρισμένα και μαυριδερά από την κάπνα της φωτιάς, αλλά που διέθετε πάντα μια καρδιά μικρού παιδιού!..
  • Ώστε είχαμε διακοσμήσει την πλατεία Ομονοίας με ... οκτώ αντί εννέα Μούσες;
    Διαβάστε πώς και γιατί μία εποχή στην πλατεία Ομονοίας, υπήρχαν τα αγάλματα οκτώ, αντί εννέα Μουσών, για να δεχτούν οι ιθύνοντες της εποχής εκείνης -και ιδίως ο δήμαρχος Κοτζιάς- τα ειρωνικά σχόλια ανθρώπων της εποχής, όπως αποκαλύπτει η εκλεκτή και πανέμορφη συνεργάτιδά μας, Μαρία Ψιλοπούλου!..
  • Πώς ήταν άραγε η Ομόνοια π. Μ. (= πρό Μεταναστών);
    Διαβάστε ένα αφιέρωμα στην πιο ιστορική πλατεία των Ελλήνων, όπως είναι η πλατεία Ομονοίας, έτσι όπως ίσως την γνώρισαν οι παπούδες μας , ίσως την θυμούνται οι πατεράδες μας και ίσως να μη τη γνωρίσουν ποτέ οι νεότεροι Έλληνες!..
  • Ποιος θυμάται το «Ακταίον» στο Παλαιό Φάληρο;
    Όταν οι θύμησες και οι αναμνήσεις «σβήνουν» και μέσα στο μυαλό του ανθρώπου δεν στριφογυρίζουν πλέον εικόνες και παραστάσεις του παρελθόντος, ποιος θα θυμηθεί, για παράδειγμα, τι ήταν το «Ακταίον» και –ακόμη χειρότερα- ποιος ήταν ο αρχαίος μυθικός ήρωας Ακταίων; Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις...
  • Αθήνα διαμαντόπετρα, της γης το δαχτυλίδι!..
    Ας θυμηθούμε για λίγο την παλιά Αθήνα των περιηγητών και των στρατοκόπων, των κουρασμένων ταξιδιωτών και των ονειροπόλων, με οδηγό μας παλιές φωτογραφίες ή καρτ ποστάλ, όπου η πρωτεύουσα της Ελλάδος ήταν αυτή, που εξύμνησε με τόσο πάθος ο Κωστής Παλαμάς γράφοντας τον περίφημο εκείνο στίχο: «Αθήνα διαμαντόπετρα, της γης το δαχτυλίδι»!..